## บทที่ 598: สองก้าวไปข้างหน้า หนึ่งก้าวถอยหลัง (ภาคแรก) “คุณช่างแสนดีเหลือเกิน แต่ความจริงไม่เห็นต้องเตรียมการใหญ่โตขนาดนี้เลย เรากำลังจะเปิดอกคุยเรื่องสำคัญกันนะ ไม่ใช่มาออกเดทโรแมนติกเสียหน่อย” คามิลล่าเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง นางปรารถนาจะชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ใจจะขาด ทว่าข่ายอาคมของเมืองเบเลียสนั้นสกัดกั้นเวทมนตร์มิติอย่างเบ็ดเสร็จ หากก้าวพ้นมิติพกพาไป อาหารเลิศรสเหล่านี้ย่อมต้องจืดชืดและเย็นชืดเป็นแน่ แม้ลิตจะสามารถใช้เวทมนตร์อุ่นอาหารขึ้นมาใหม่ได้ แต่มันย่อมสูญเสียรสสัมผัสอันเป็นเอกลักษณ์ไปไม่มากก็น้อย “เราไม่ได้พบกันเนิ่นนานเสียจนผมคิดว่าควรนับเป็นการออกเดทได้แล้วล่ะ อดีตของผมนั้นช่างอัปลักษณ์ ซับซ้อน และเจือไปด้วยอันตรายถึงชีวิต แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องในอดีตเท่านั้น... คุณคงไม่ได้คิดจะบอกเลิกผมหรอกใช่ไหม?” ความระแวงของลิตพุ่งทะยานจนกู่ไม่กลับจนทำให้นางหลุดขำออกมา “พระเจ้า ไม่แน่นอน ฉันคงกลายเป็นนางปีศาจใจร้ายหากทำเช่นนั้น หลังจากที่ต้อนรับคุณกลับบ้านอย่างเร่าร้อนไปเมื่อเช้า... เพียงแต่ฉันรู้ดีว่ามีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับคุณมากมายสมัยอยู่ในสถาบัน ความจริงแล้ว ฉันเองก็มีเรื่องหม่นหมองจะเล่าให้ฟังเช่นกัน” คามิลล่าทอดถอนใจยาว “คุณอยากจะเริ่มก่อนไหม?” ลิตเอ่ยถามพลางรินเบียร์ชั้นเลิศของมาโคชให้นาง “ไม่มีทาง ฉันรอคอยสิ่งนี้มานานเกินไปแล้ว คุณเริ่มก่อนเถอะ” ลิตเริ่มถ่ายทอดเรื่องราวในวันวาน ณ สถาบันไวท์กริฟฟอน และการพบพานอันน่ากระอักกระอ่วนกับเหล่าผู้คนที่เขาเรียกขานว่าสหายในปัจจุบัน เขาประหลาดใจนักที่พบว่าเมื่อตัดศัพท์แสงเวทมนตร์อันยุ่งเหยิงออกไป เรื่องราวกลับไม่มีอะไรให้เล่านัก... อย่างน้อยก็จนกระทั่งเขาเริ่มเอ่ยถึงโรคร้ายของคาดูเรีย และตามมาด้วยการรุกรานของบัลคอร์ คามิลล่าถึงกับหลั่งน้ำตาเมื่อได้รับรู้ถึงการดิ้นรนต่อสู้กับมัจจุราชของโปรเทคเตอร์ เพื่อฝากฝังคำอำลาและความรักครั้งสุดท้ายไว้กับลิต นางถึงกับต้องหยุดทานอาหารเพื่อโผเข้าโอบกอดลิต เมื่อเขาอธิบายถึงสิ่งที่ต้องสูญเสียไปเพื่อแลกกับชีวิตของสหายรัก คามิลล่ายังคงไม่ชอบใจนักที่ไรแมนทำให้ชีวิตของลิตต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายบ่อยครั้ง แต่เมื่อตระหนักถึงสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่หยั่งรากฝังลึก นางก็เริ่มเปิดใจยอมรับเขา เพียงเพราะความรักที่เขามีต่อลิตเท่านั้น “เอาล่ะ พอสำหรับตอนนี้ก่อนเถอะ” คามิลล่าเอ่ยหลังจากลิตเล่าจบถึงช่วงปีที่สี่ “ฉันใช้ทิชชู่ซับน้ำตาให้เรื่องของบัลคอร์ไปมากพอแล้ว หากเราพูดถึงเนเลียร์อีกล่ะก็ ฉันเกรงว่าคงไม่มีแรงพอจะคุยต่อ” พวกเขาทานมื้อค่ำเสร็จสิ้นมาระยะหนึ่งแล้ว และเริ่มเปลี่ยนจากเบียร์มาเป็นไวน์แดงรสเลิศแทน “ฉันต้องไปล้างหน้าเสียหน่อย แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันว่าฉันอาบน้ำเลยดีกว่า และจะขอเปลี่ยนเป็นชุดที่ใส่สบายกว่านี้ด้วย อย่าดื่มไวน์เพลินนักล่ะ ฉันไม่อยากกลับมาเจอคุณหลับพับไปเสียก่อน” คามิลล่ากำชับ เมื่อนางปิดประตูห้องน้ำลง ลิตจึงขยับจานชามไปไว้ในครัว หรี่ไฟให้สลัวลง และร่ายเวทเปลี่ยนเครื่องแบบสกินวอล์คเกอร์ให้กลายเป็นสูทสีดำขลับที่พวกเขามักใช้สำหรับการสวมบทบาทรักใคร่ จากนั้นเขาก็นำของหวานออกจากตู้เย็น ‘ให้ตายเถอะ ฉันไม่โหยหาช่วงเวลานี้เลยจริงๆ ไว้เจอกันใหม่นะ’ โซลัสพึมพำอย่างหงุดหงิดพลางตัดการเชื่อมต่อทางจิตและหลบเร้นเข้าไปในส่วนลึกของสำนึกตนเอง ทว่าความโชคร้ายตกเป็นของลิต เมื่อคามิลล่าก้าวออกมาในชุดที่ 'สบาย' กว่าเดิมจริงๆ มันคือเชิ้ตตัวโคร่งและกางเกงที่นางมักสวมยามอยู่บ้านเพียงลำพัง กระทั่งเส้นผมยังถูกมัดเป็นมวยลวกๆ “คนลามก! ฉันบอกแล้วไงว่ามีเรื่องเศร้าจะเล่าให้ฟัง ใจคุณมุ่งแต่เรื่องบนเตียงได้ยังไงกัน?” นางพยายามทำเสียงดุ แต่กลับไม่อาจกั้นเสียงหัวเราะใสกระจ่างดุจกระดิ่งเงินได้ “อาบน้ำ บวกกับ 'ชุดสบายๆ' ย่อมเท่ากับเซ็กส์ คณิตศาสตร์ไม่เคยโกหกผม” ลิตเอ่ยโดยไม่ปิดบังความผิดหวัง ทำให้นางยิ่งขำหนักกว่าเดิม “คุณนี่มันเหลือเกินจริงๆ” นางนั่งลงบนตักของเขา สวมกอดและมอบจุมพิตสั้นๆ ให้ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตน “ดีขึ้นหรือยัง?” คามิลล่าเอ่ยถาม “อย่างน้อยช่วยปล่อยผมลงมาหน่อยได้ไหม?” ลิตปรับแสงไฟให้สว่างขึ้น “ไม่ล่ะ ฉันอยากให้มั่นใจว่าคุณกำลังฟังคำพูดของฉัน ไม่ใช่เอาแต่จ้องหน้าฉัน” นางหัวเราะเบาๆ ความจริงแล้วนางต้องใช้พลังใจอย่างมากเพื่อยับยั้งตนเองไม่ให้ข้ามบทสนทนานี้และพากันไปที่เตียงเสียให้รู้แล้วรู้รอด การเอ่ยถึงซินย่านั้นทั้งเศร้าสร้อย เจ็บปวด และน่ากระอักกระอ่วนสำหรับคามิลล่า ไม่ใช่เพราะความพิการของพี่สาว แต่น่าจะเป็นเพราะสิ่งที่นางกำลังจะขอร้องเขานั้นทำให้นางรู้สึกอ่อนแอและเปราะบางเหลือเกิน อีกทั้งคามิลล่ารู้ดีว่าคำขอนี้จะเข้าหูลิตอย่างไร มันอาจฟังดูเหมือนการหาผลประโยชน์จากเขา ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร นางรู้ดีว่าทันทีที่เอ่ยคำเหล่านั้นออกมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเปลี่ยนไปตลอดกาล นางหวาดกลัว... เพราะเมื่อใดที่เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิต มักจะเป็นไปในทางที่เลวร้ายเสมอ ‘มันง่ายเหลือเกินที่จะหลีกเลี่ยงและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลายสัปดาห์ที่ผ่านมามันช่างยากลำบาก ฉันมัวแต่คิดว่าจะช่วยซินย่าได้อย่างไรหากนางตัดสินใจหย่าร้าง... งานที่ล้นมือและความโดดเดี่ยวทำให้ทุกอย่างแย่ลง ฉันคิดถึงเขาเหลือเกิน และตอนนี้ที่ลิตกลับมา ฉันแค่อยากจะอิงแอบและสูญสิ้นตัวตนไปในอ้อมกอดของเขา แต่นั่นหมายถึงการวิ่งหนีปัญหาที่ฉันไม่อยากเผชิญ ซินย่าทนทุกข์มานานเกินไปแล้ว หากฉันยังนิ่งเฉย มันคงไม่ใช่เพราะฉันไร้หนทาง แต่น่าจะเป็นเพราะฉันเป็นคนขี้ขลาดที่เห็นแก่ตัวต่างหาก’ นางครุ่นคิด คามิลล่าพรั่งพรูเรื่องราวของซินย่าอย่างละเอียดถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่เป็นประดุจนกน้อยในกรงทอง การนอกใจ การทารุณกรรมในครอบครัวทั้งต่อนางและบุตร... ทุกสิ่งทุกอย่าง นัยน์ตาของลิตพลันแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่เอ่อล้นไปด้วยพลังเวท เรื่องราวของซินย่านั้นซ้อนทับกับอดีตของเขาอย่างน่าประหลาด บิดาในชาติภพก่อนของเขา เอซิโอ แมคคอย นอกจากนิสัยเลวร้ายแล้วยังเป็นพวกนอกใจ ยามที่เขายังใช้ชื่อว่าเดเร็ค เขาเคยพบอีเมลที่บิดาส่งให้ชู้รัก พร่ำบอกรักนางและบุตรของนาง ลิตไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงเลิกรากันไป แต่เขาไม่เคยเลิกเคียดแค้นบิดาที่มอบความรักให้เด็กคนอื่น ในขณะที่ปฏิบัติต่อลูกแท้ๆ ของตนอย่างทารุณ ความปั่นป่วนในจิตใจดึงดูดความสนใจของโซลัส นางรีบกลับมาด้วยความหวาดกลัวว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น ‘บ้าจริง นั่นมันเหนือความคาดหมายเหลือเกิน’ นางคิดหลังจากตรวจสอบความทรงจำล่าสุดของลิต “ไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนั้นก็ได้” คามิลล่าไม่อาจเข้าใจโทสะที่ลุกโชนในดวงตาของลิต นางเข้าใจผิดว่าเขากำลังขุ่นเคืองนางที่พยายามใช้เรื่องเศร้ามาหลอกล่อให้เขาใช้เวทมนตร์ช่วย ปฏิกิริยาของลิตกรีดลึกเข้าไปในใจของคามิลล่า หากเขามองนางในแง่ร้ายเช่นนั้น เขาก็คงดูแคลนนางไม่น้อย “ฉันไม่ได้ขอให้คุณทำฟรีๆ นะ ฉันมีเงินพอที่จะจ่ายแม้แต่ค่าธรรมเนียมของมาโนฮาร์ด้วยซ้ำ” น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่เย็นเยียบ ดุจยามที่นางเอ่ยกับลิตในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลหาใช่คนรัก “เดี๋ยว อะไรนะ? ผมไม่ได้โกรธคุณ ผมโกรธไอ้เวรนั่นต่างหาก...” จากนั้นลิตก็แสดงให้เห็นถึงคลังคำศัพท์อันกว้างขวางและวาจาอันเผ็ดร้อน คำผรุสวาทพรั่งพรูออกมาต่อเนื่องนานหลายวินาที ช้อนกาแฟในมือของเขาบัดนี้ถูกบีบจนกลายเป็นก้อนโลหะกลมเกลี้ยง โลหะที่บิดเบี้ยวชิ้นนั้นเป็นทั้งความตกตะลึงและความโล่งใจสำหรับคามิลล่า โล่งใจเพราะมันพิสูจน์ถึงความจริงใจและโทสะอันเที่ยงธรรมของเขา ตกตะลึงเพราะแม้จะรู้ว่าลิตนั้นแข็งแกร่ง แต่นางไม่เคยเห็นกับตาว่าเขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ “สำหรับการรักษานั้น ผมยังให้สัญญาไม่ได้ การรังสรรค์กายาเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อนมาก และผมไม่ได้ฝึกฝนมันเลยนับตั้งแต่ลาออกจากตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ อย่างแย่ที่สุด ผมจะหาผู้เชี่ยวชาญให้คุณเอง” ลิตกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น