บทที่ 207 เทือกเขาฟาร์ซ ในตอนนี้ สิ่งที่เขาเหลืออยู่มีเพียงศิลาวิญญาณสิบก้อนซึ่งถูกเก็บไว้ในแหวนมิติระดับสูงของเขา เขาไม่ได้ใช้ศิลาวิญญาณเหล่านั้นแต่เก็บสำรองไว้ในกรณีฉุกเฉิน แม้เขาจะสามารถใช้แต้มคลาวด์สปริง 4,000 แต้มที่เหลืออยู่เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณได้ 40 ก้อน แต่เขาก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะเขาจำเป็นต้องใช้แต้มคลาวด์สปริงถึง 7,500 แต้มเพื่อให้ได้สถานะรองหัวหน้า และต้องใช้ถึง 35,000 แต้มคลาวด์สปริงเพื่อคว้าสถานะหัวหน้ามาครอง เขาจำเป็นต้องคว้าตำแหน่งหัวหน้าให้ได้ก่อนที่ระยะเวลาของภารกิจท้าทายจะสิ้นสุดลง มิเช่นนั้นเขาจะไม่สามารถชนะภารกิจนี้ และไม่ได้รับเคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดมาครอบครอง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเก็บแต้มไว้อย่างรอบคอบและจะใช้มันหลังจากทำภารกิจที่เหลืออีกสองภารกิจเสร็จสิ้น ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงแกนพลังของหนูห้ากรงเล็บที่เขาได้รับมา เขาจะสามารถนำมันไปขายเพื่อแลกเป็นแต้มคลาวด์สปริงได้หรือไม่? ภารกิจที่เขาทำสำเร็จระบุเพียงว่าเขาต้องกำจัดพวกหนูเหล่านั้นและนำซากกลับมาส่งเท่านั้น เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงออกจากอาคารสาขาและตรงไปยังอาคารการค้าที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ภายในอาคารการค้า เขาได้พบกับผู้จัดการและขายแกนพลังทั้งหมดในการทำธุรกรรมครั้งใหญ่ จนได้รับความมั่งคั่งจำนวนมหาศาลกลับมา เขาก้าวออกมาจากอาคารด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะกลับไปยังอาคารสาขาและตรงไปที่หอแห่งการอุทิศ ณ ที่นั่น เขาได้อุทิศเงินทุนทั้งหมดที่ได้รับจากการขายแกนพลัง 700 ล้าน! เขาบริจาคเหรียญม่วงไป 700 ล้านเหรียญและได้รับแต้ม CS กลับมา 7,000 แต้ม! นั่นทำให้แต้มสะสมของเขารวมเป็น 11,000 แต้ม CS อย่างไรก็ตาม คนเราสามารถบริจาคเหรียญม่วงได้สูงสุดเพียง 1 พันล้านเหรียญเพื่อรับแต้มคลาวด์สปริง 10,000 แต้มเท่านั้น หลังจากนั้น จำเป็นต้องบริจาคด้วยศิลาวิญญาณเพื่อรับแต้มคลาวด์สปริงเพิ่ม มิเช่นนั้นหากใช้เพียงเหรียญม่วงบริจาคโดยไม่จำกัด ท้องพระคลังของกลุ่มทหารรับจ้างคลาวด์สปริงคงว่างเปล่าในเวลาไม่นาน! เห็นได้ชัดว่าหอแห่งการอุทิศมีไว้สำหรับเหล่าคนรวยเพื่อสร้างทางลัดในกลุ่มทหารรับจ้างคลาวด์สปริง และเพื่อให้กลุ่มทหารรับจ้างคลาวด์สปริงสามารถรักษาความเท่าเทียมในดินแดนเอาไว้ได้ หลังจากนั้น เขาก็นึกถึงการอัปเกรดสถานะเป็นรองหัวหน้า แต่ก็ตัดสินใจระงับไว้ก่อน เพราะเขาจะไม่สามารถทำภารกิจอีกสองภารกิจที่เหลือได้หากสถานะถูกอัปเกรดไปแล้ว ด้วยความรู้สึกพึงพอใจและเหนื่อยล้า เขาจึงกลับไปยังห้องพักและเข้าสู่ห้วงนิทรา … สองวันต่อมา "เรามาถึงเทือกเขาฟาร์ซแล้ว แต่กลับไร้วี่แววของพวกโจร... นี่มันแปลกพิลึก..." ลูคัสพึมพำขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างจริงจัง "เดวิส! นายห้ามใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบนะ! เราจะหาพวกมันให้เจอแล้วจัดการกำจัดให้สิ้นซากเอง!" ลูเซียโอดครวญเล็กน้อยพร้อมทำปากยื่น เดวิสพยักหน้าและเดาว่าเธอคงรู้สึกไร้ประโยชน์ แต่เพื่อความปลอดภัย เขาจึงแอบใช้สัมผัสวิญญาณกวาดไปทั่วเทือกเขาอย่างเงียบเชียบ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตสามมิติแต่พวกเขาสามารถรับรู้โลกได้เพียงแค่สองมิติเท่านั้น ทว่าสัมผัสวิญญาณนั้นต่างออกไป มันทำให้บุคคลสามารถรับรู้โลกในมุมมองแบบสามมิติได้ ลองจินตนาการดูว่าสามารถมองเห็นรอบทิศทาง 360 องศาได้ในเวลาเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่เขาเห็นขณะใช้สัมผัสวิญญาณ ในมุมมองของเขา เขามองเห็นพวกโจรซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา โดยมีเวรยามคอยเฝ้าระวังอยู่ด้านนอกเพื่อแจ้งเตือนภัย เดวิสเห็นพวกยามเดินไปเดินมา และคาดเดาได้ว่าพวกมันน่าจะรู้ตัวแล้ว เมื่อมองดูท่าทีฮึดฮัดของลูเซีย เขาก็คิดในใจว่า 'อืม หัวหน้าโจรเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นเปลี่ยนผ่านกายาระดับต่ำ... สงสัยฉันคงต้องปล่อยให้เธอหาเบาะแสจนหนำใจไปก่อนสินะ...' "นั่นไง!" ลูเซียตะโกนพร้อมชี้ไปทางหนึ่ง "ฉันรู้สึกได้ว่าทิศทางลมเปลี่ยนไปเล็กน้อยตรงนั้น!" เดวิสประหลาดใจกับความไวต่อกระแสลมของเธอ แต่เขาก็รู้สึกพอใจแม้ว่าเธอจะหาพวกมันเจอช้าไปสักหน่อยก็ตาม และก็เป็นไปตามคาด ในอีกไม่กี่อึดใจถัดมา พวกเขาก็ถูกกลุ่มโจรล้อมไว้ทันที เสื้อผ้าที่พวกมันสวมใส่ดูเป็นผู้เป็นคน ไม่ได้ดูป่าเถื่อน บางคนถึงกับสวมชุดเกราะดูสะอาดสะอ้าน แต่ปากคอของพวกมันกลับสกปรกไม่เบา "นี่อะไรกัน? เด็กสามคนงั้นเรอะ? เด็กสามคนกล้าบุกมาที่เทือกเขาฟาร์ซของพวกเราเชียวเหรอ? แถมมีผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง!" "พวกมันอยากเข้าร่วมกับเราหรือไง? เรามาสนุกกับนังนั่นกันดีกว่า!" "ไอ้โง่! ดูชุดของพวกมันสิ! พวกมันมาจากกลุ่มทหารรับจ้างในตำนานนั่นชัดๆ!" หลังจากโจรคนหนึ่งพูดถึงกลุ่มทหารรับจ้าง จิตใจของพวกโจรก็สั่นไหวและนึกขึ้นได้ในทันที พวกมันรีบตั้งท่าคุกคามและชี้อาวุธมาที่พวกเขา ลูเซียจ้องมองพวกมัน มือที่ซีดเผือดของเธอเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาขณะที่เธอกำหมัดแน่น "อย่าประมาทเชียว พวกโจรพวกนี้ก่ออาชญากรรมมานับไม่ถ้วน ทั้งปล้นสะดม วางเพลิง และข่มขืน พวกมันทำเรื่องพวกนี้เพื่อความสนุก เพราะฉะนั้นอย่าออมมือ!" ลูคัสกล่าวด้วยแววตาที่ดุดัน สีหน้าของเขาดูราวกับกำลังมองดูขยะสังคม แววตาของลูเซียเป็นประกายขณะพยักหน้า เดวิสอยากจะชักเคียวออกมาสังหารพวกมันให้หมด แต่เขาก็ตัดสินใจไม่ทำเช่นนั้น เพราะหากเขาลงมือ พวกมันคงตายหมดก่อนที่ทั้งสองคนจะได้ออกแรง คนทั้งสองยืนหันหลังชนกัน ในขณะที่เดวิสยืนอยู่เฉยๆ พร้อมแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ขณะที่พวกเขากำลังจ้องตากันด้วยความเงียบ กิ่งไม้ก็หักดังเปรี๊ยะ เป็นสัญญาณแห่งจุดจบของความเงียบนั้น *วิ้ง!* หัวของโจรสามคนร่วงหล่นลงมาทันทีที่กิ่งไม้หัก ทำให้พวกที่อยู่ใกล้ๆ ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว จังหวะของลูเซียนั้นไร้ที่ติ เธอปล่อยใบมีดลมที่แหลมคมเข้าที่ลำคอของพวกมันอย่างแม่นยำ ลูคัสสร้างกำแพงวอเตอร์แบร์ริเออร์ขึ้นมาแทบจะในทันที เมื่อคลื่นการโจมตีพุ่งเข้ามา มันก็จมหายเข้าไปในน้ำก่อนจะสลายไป วินาทีต่อมา พวกเขาทั้งหมดก็กระโจนขึ้นไปบนอากาศและบินต่อส