ตอนที่ 221 ฮาไดอันกับมูเลีย เอลเดอร์ โนเบิร์ตสับสน เขาทราบว่าฮาไดอันจะไม่พูดเท็จกับเขาแต่แล้วทำไมถึงตอบแบบนั้น “คาดว่าเป็นอย่างนั้นหรือ?” เอลเดอร์ โนเบิร์ตมองมาที่มูเลียก่อนแคบตาขึ้น ในทันที มีเส้นสว่างจำนวนมากส่องแสงใกล้หินที่ถล่ม ทำให้สถานที่ทั้งหมดที่พวกเขาอยู่สว่างไสว! “เร็ว! ใช้ยันต์ช่วยชีวิตของคุณ!” เอลเดอร์ วอลเตอร์ร้องตะโกน และในทันทีเดียวกันก็ได้เปิดยันต์กระดาษที่มีรูปภาพแกะสลักอยู่ ยันต์กระดาษนั้นเปลี่ยนเป็นบอลของแสงที่ขยายออกไป ปกคลุมเอลเดอร์ วอลเตอร์และปกป้องเขา ใกล้กับหินที่ถล่ม มีรอยบนพื้นที่ส่องแสงสว่างกลายเป็นกรง กรงที่เหมือนจริงดูธรรมดาแทบจะไม่น่าเชื่อ แต่มองแล้วทำให้ผวาเย็นทั่วร่าง *Hsss* ผู้ใหญ่ระดับสูงชัดเจนแล้วว่าพวกเค้าเข้าใจรูปแบบของการจัดตั้งที่กำลังเผชิญและใช้พลังของยันต์ป้องกันอย่างรวดเร็ว *Bzzz* กรงนั้นพุ่งออกมาด้วยลมดูดอันทรงพลังที่ทำให้พวกเขาต้องหวาดกลัว *Teckk!* แสงป้องกันรอบพวกเขาระเบิดออกและในความหวาดกลัวพวกเขาตระหนักว่ากลับไม่ใช่ร่างกายที่ถูกดึง แต่เป็นวิญญาณของพวกเขาที่ถูกดูดเข้าไปในรูปแบบนั้น ผู้ที่ถูกดูดไปก่อนเป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชาญระดับที่ห้า หลังจากที่วิญญาณของพวกเขาถูกกักขังทันที พวกเขาตะโกนด้วยความปวดร้าวแล้วหายไปในอากาศคล้ายควัน! วิญญาณของพวกเขาจริงๆ แล้วหายไปเหมือนควันที่ผสมกับอากาศ ผู้เชี่ยวชาญระดับที่หกที่แสงป้องกันของพวกเขาเพิ่งแตก รู้สึกว่าวิญญาณของพวกเขากำลังถูกดูดเข้าไปในความหวาดกลัว! แต่กรงนั้นค่อยๆ มืดลงและหายไปในความว่างเปล่า เหมือนว่าไม่เคยมีอยู่เลย ผู้ที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้มีเพียงสามผู้อาวุโส คู่สามีภรรยาลับ ลูกพี่ลูกน้องของมูเลียและผู้เชี่ยวชาญระดับที่หกที่เหลือ ผู้เชี่ยวชาญระดับที่หกเงียบและมองที่ที่กรงหายไป ระยะหัวใจยังคงถูกความหวาดกลัวกลืนกิน แม้แต่ผู้อาวุโสก็รู้สึกหัวใจเต้นแข็งด้วยความกลัว ฮาไดอันและมูเลียมองหน้ากัน ใบหน้าของพวกเขาซีดเผย พวกเขาเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญระดับที่ห้าแต่เนื่องจากอาชีพของพวกเขามีความพิเศษ พวกเขาถือครองยันต์ป้องกันระดับพีคสกายที่ช่วยให้รอดชีวิต! แต่แม้จะเช่นนั้นก็ไม่เพียงพอที่จะปกป้องพวกเขาทั้งหมด เพราะมันพังทันทีที่แสงป้องกันจากผู้เชี่ยวชาญระดับที่หกแตก ขณะนั้น วิญญาณของพวกเขากำลังถูกดูดเข้าไปครึ่งทางเข้ากรุงเมื่อกรงหายไปอย่างกะทันหันโดยไม่มีพลังเหลือ ทั้งสองคนเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตหลังจากที่วิญญาณของพวกเขาถูกสกัดออกจากร่าง เหลือเพียงความบาดเจ็บเล็กน้อยที่ทำให้ใบหน้าพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีซีด หลังจากที่วิญญาณกลับเข้าสู่ร่าง การกระทำแรกที่พวกเขาทำคือการมองหน้ากันเพื่อยืนยันความปลอดภัยของอีกฝ่าย เรื่องนี้ไม่ได้ถูกสังเกต เนื่องจากผู้รอดชีวิตที่กลัวเต็มทนต้องระวังการโจมตีครั้งต่อไป “เราต้องออกไป…” ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้พูดแต่เมื่อได้ยินก็มีความคิดเกี่ยวกับการอพยพแฝงเข้ามาในความคิด เอลเดอร์ วอลเตอร์และเอลเดอร์ โนเบิร์ตไม่ลังเลที่จะฉีกพื้นที่โดยใช้ยันต์พื้นที่ช่วยชีวิตอีกสองอันเพื่อออกจากที่นั้นอย่างรวดเร็ว ยันต์เหล่านี้มาจาก quartier ของตนเอง โดยที่เฉพาะบุคคลสำคัญเช่นพวกเขาเท่านั้นที่ได้รับ เอลเดอร์ เซอรินที่มีความคิดเกี่ยวกับการอพยพ ได้หลบหนีไปแล้วครึ่งทางแม้จะยังไม่ได้ยินเสียงนั้นก็ตาม เมื่อมองกลับไปที่เหตุการณ์ที่อยู่ข้างหลัง เขากลัวและโกรธจัดเพิ่มขึ้น “พวกมีความกลกลัวที่จะรีบหนีไปทิ้งพวกเราไว้ข้างหลัง!” กลุ่มของเขาเองก็ร้องตะโกนขณะพยายามไล่ตามโดยเร็ว เอลเดอร์ เซอรินไม่แม้แต่เงยมองมูเลีย แต่มันก็ถึงกับไม่สามารถตามทันพวกเขาได้ เพราะพวกเขากลุ่มนั้นได้ออกจากช่องทาง area ไปแล้ว ช่องทาง area ปิดเร็วหลังจากที่คนกลุ่มสุดท้ายจากฝั่งของพวกเขาออกไป ใบหน้าของเอลเดอร์ เซอรินบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เขารู้ว่าพวกเขาสามารถรออีกไม่กี่วินาทีได้แต่พวกเขาไม่ทำ เสียดายว่าเขาเป็นคนหนุ่มและเป็นเอลเดอร์ที่ได้รับแต่งตั้งใหม่เมื่อเทียบกับอีกสองคน ทำให้เขาถูกปฏิเสธเพราะยังไม่มีความสำเร็จที่ทำให้ได้รับยันต์ช่วยชีวิตหรือทางภูมิ ส่วนของอีกสองกลุ่มก็ชัดเจนว่าเลือกที่จะต่อสู้กับเขาในตอนนี้! ในพันธมิตรสามส่วน ความเป็นหนึ่งและความหลากหลายเปลี่ยนแปลงในไม่กี่วินาที และนี่เป็นเพียงหนึ่งในหลายพันกรณีเช่นนี้ แม้แต่เอลเดอร์ เซอรินก็เคยพยายามหลบหนีโดยทิ้งกลุ่มของตัวเองไว้ข้างหลัง การกระทำเช่นนี้เป็นสาเหตุแรกที่ทำให้เขาติดอยู่ที่นี่ เมื่อพิจารณาทั้งหมดแล้ว คนทั้งสองนั้นดีกว่าเขาอย่างมาก หรืออย่างน้อยที่มูเลียคิดเมื่อเห็นใบหน้าทื่อของเขา ตาของเธอส่องแสงด้วยความขยะแค้น … นอกเหนือจากหลุมศพ รอยฉีกขาดของพื้นที่เปิดขึ้น นำตามคนจำนวนมากที่รีบออกจากที่นั้นด้วยความหวาดกลัวเห็นได้จากตาของพวกเขาขณะที่หลบหนีไปยังที่นี้ด้วยความช่วยเหลือจากสองผู้อาวุโส ในอ้อมแขนของเอลเดอร์ โนเบิร์ตมีฮาไดอัน ใบหน้าของเขาดูซีดเผย เขาไม่ทันได้พูดอะไรเลยก่อนที่จะถูกเอลเดอร์ โนเบิร์ตจับที่คอและพามุ่งหน้าออกไป ในทันที เขาลุกขึ้นสะบัดออกจากอุ้ม แล้ววิ่งไปยังรูระส่อย แต่ก่อนที่เขาจะถึงมันได้ รูระส่อยปิดลงทำให้เขาตกเมื่อยื่นมือขยายไปครึ่งทาง! “ไม่!!” เสียงกรีดต่ำหลุดออกจากปากของเขาขณะบีบฟัน มันไม่ได้หลุดจากการ escucha ของเอลเดอร์ โนเบิร์ตที่อยู่ใกล้ ๆ “เอลเดอร์ โนเบิร์ต, กรุณาเปิดช่องทาง area อีกครั้ง…” “I can’t, I can no longer sense that place…” เอลเดอร์ โนเบิร์ตตอบอย่างสงบ ใบหน้าของฮาไดอันแดงผิดปกติ! เขาหันมองทางเข้าอย่างรวดเร็วและเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูงสุด แม้จะรีบ แต่ฮาไดอันต้องรู้ว่าตาของเขากำลังถูกมองด้วยความสงสัย “คุณจะไปไหน? คุณไม่เห็นว่าเรื่องนี้หนักเกินพอแล้วหรือ? ฉันไม่รู้เลยว่าเราจะรอดจากที่นั้นได้ยังไง…” เอลเดอร์ โนเบิร์ตสั่งการเขาด้วยโทนวินัย ฮาไดอันเห็นว่าไม่มีวิธีที่จะชนะเอลเดอร์ โนเบิร์ต ดังนั้นเขาจึงอ้อนวIA ด้วยสายตา “ออกไปข้างหลัง…” เอลเดอร์ โนเบิร์ตส่ายใจแล้วบีบมือแน่น “ขอโทษ ฉันกลัวว่าฉันทำให้คุณตายโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้”