บทที่ 249 ที่พักขนาดเล็ก นาตาลยาส่งเสียงเล่าต่อ “เหลือเพียงการต่อสู้ภายในเท่านั้น... แม้กระทั่งตอนนี้ที่ความแข็งแกร่งของตระกูลสาขาหลักตกลงไปเหลือเพียงระดับปฐพีขั้นสูงสุด” “พ่อของฉันตระหนักถึงอันตรายจากความขัดแย้งระหว่างคนในตระกูล และพยายามจะถอยห่างจากความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่พวกเขาไม่ยอมปล่อยให้เราไป” “คนจากสาขาหลักเรียกร้องให้เรามอบกรรมสิทธิ์ในที่ดินที่เป็นของเราให้พวกมัน มันคือสถานที่ที่ฉัน น้องสาว พ่อ และแม่ อาศัยอยู่” “อันที่จริง การมีอสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นเหตุผลเดียวที่พ่อฉันสามารถแต่งเข้าตระกูลนี้ได้ เพราะการครอบครองที่ดินในเมืองหลวงถือไม่ใช่เรื่องธรรมดา เนื่องจากราคาของมันสูงเกินกว่าที่คนทั่วไปที่มีระดับพลังต่ำกว่าขั้นที่สี่จะสามารถจ่ายไหว” “พวกเราไม่ได้ยอมให้พวกมันทำตามอำเภอใจง่ายๆ แต่ทุกๆ วันพวกมันเริ่มคุกคามเรา ถึงขั้นเรียกฉันว่า... โสเภณี” “พ่อของฉันทนไม่ไหวและสติแตก คลุ้มคลั่งบุกเข้าไปทำร้ายพวกคนหนุ่มสาวจากตระกูลหลักที่มาทำให้ชื่อเสียงของฉันมัวหมอง” “หลังจากนั้น ตระกูลหลักก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่นาน...” “...” เดวิสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ?” เขามองร่างที่สั่นเทาของเธอ โดยไม่แน่ใจว่าเธอจะพูดอะไรออกมา “...พวกมันลักพาตัวน้องสาวฉันไปในตอนที่เราไม่ทันระวังตัวที่สุด และเรียกร้องสิทธิ์ในที่ดินนั้นจากเรา...” เดวิสขมวดคิ้ว “ไม่ทันระวังตัวที่สุด? นั่นหมายความว่า...” “ใช่ มันเกิดขึ้นระหว่างการประชุมตระกูลเมื่อเดือนก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เยาวชนทุกคนของตระกูลแอสโทเรียจะต้องมาแสดงพรสวรรค์และพลังของตน!” “นั่นคือช่วงเวลาที่พ่อของฉันเสียสติและเรียกความช่วยเหลือจากภายนอก!” “ความช่วยเหลือจากภายนอกนั่นเรียกร้องตัวฉันเป็นการแลกเปลี่ยน และพ่อของฉัน... ก็ยอมรับ...” นาตาลยาสั่นสะท้านขณะก้มหน้าลงมองพื้นดิน แต่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ได้ระบายเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟัง เดวิสหัวเราะเบาๆ ด้วยความรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นาตาลยากัดฟันด้วยความโกรธแค้น แม้กระทั่งเผลอถามออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “มีอะไรน่าขำกัน?” ดวงตาของเธอยังคงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาและใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “เรื่องเล่าของเธอมันไม่สมเหตุสมผลเลย...” “ไม่สมเหตุสมผล? คุณไม่เชื่อฉันงั้นเหรอ!?” นาตาลยาตะโกนถามอย่างกังขาพลางชี้ที่ตัวเอง “ฉันเชื่อ แต่ที่บอกว่าไม่สมเหตุสมผลเพราะ...” เดวิสโบกมือ “เธอบอกว่าพ่อขายเธอเพราะอยากช่วยน้องสาวไม่ใช่เหรอ? มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นน้องสาว?” “ทำไมเขาจะไม่เลือกกันล่ะ? ก็เพราะไม่เหมือนกับฉัน ทุกคนต่างรู้ดีว่าน้องสาวฉันเป็นอัจฉริยะด้านการบ่มเพาะ!” นาตาลยาตะโกนอย่างสิ้นหวัง “ฉันอายุ 26 ปีและยังติดอยู่ที่ระดับการควบแน่นพลังงานขั้นกลาง ในขณะที่น้องสาวฉันที่อายุเพียง 18 ปี ได้เข้าสู่ระดับแก่นแท้หมุนวนไปแล้ว!” “บอกฉันสิว่าทำไมพ่อของฉันถึงจะไม่เลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน!?” นาตาลยาตะโกนสุดเสียง หน้าอกของเธอสะท้อนขึ้นลงอย่างหนักภายใต้ชุดคลุมสีดำ โดยมีหน้ากากธรรมดาบดบังสีหน้าเอาไว้ ทันทีที่ระบายออกมาเธอก็ได้สติว่ากำลังคุยอยู่กับใคร จึงรีบหดหัวกลับด้วยความหวาดกลัว เดวิสยิ้มโดยไม่ใส่ใจกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านของเธอ “งั้นบอกฉันมาสิ... ทำไมตอนนั้นพ่อของเธอถึงคลุ้มคลั่งเพื่อเธอ? ถึงขั้นบุกไปอัดพวกคนหนุ่มสาวของตระกูลหลักเลยล่ะ?” นาตาลยาเบิกตากว้างและเงยหน้าขึ้นมองเดวิส “บางทีอาจเป็นเพราะว่า...” “เพราะอะไร?” เธอส่ายหน้าไปมาพลางถอยหลัง “...เพราะว่า...” สีหน้าของเธอสั่นระริก ด้วยท่าทางจำนน เธอทรุดตัวลงคุกเข่า “...ฉันไม่รู้...” เดวิสพยุงเธอขึ้นโดยจับที่ไหล่ของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะสะอื้น “แต่ฉันเห็นเขาคุยกับคนที่ขายฉันไป... เขาถึงกับบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ เป็นได้แค่ทาส...” “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น มันคงไม่เรียบง่ายอย่างที่เธอคิด เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เธอเล่ามีจุดที่ไม่ชอบมาพากลอยู่...” เดวิสพูดพลางครุ่นคิดในใจ ‘รวมถึงสภาพจิตใจของเธอด้วย...’ นาตาลยาอ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็ปิดปากเงียบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และตั้งสติได้ “ก่อนที่การประชุมตระกูลจะเริ่มขึ้น พ่อแอบจัดประมูลขายที่ดินผืนนี้ กำหนดเส้นตายของการประมูลคือประมาณหนึ่งเดือน ใครที่ให้ราคาสูงสุดหรือจ่ายเต็มราคาก่อนการประมูลสิ้นสุดลงจะเป็นเจ้าของที่ดิน” เดวิสเริ่มสนใจ “ราคาเต็มเท่าไหร่?” “ถ้าจำไม่ผิด ราคาเต็มอยู่ที่ 25,000 หินวิญญาณระดับต่ำ” “ที่ดินนี้เดิมเป็นของปู่ฝ่ายพ่อ แต่ต่อมาถูกส่งต่อมาให้พ่อของฉันด้วยเหตุผลบางประการ” เดวิสพยักหน้า “มันกว้างแค่ไหน?” “ก็นับว่าเป็นที่พักขนาดเล็ก...” นาตาลยาตอบอย่างแผ่วเบา กลัวว่าเดวิสจะรู้สึกไม่พอใจกับคำตอบของเธอ แต่ปฏิกิริยาที่เธอคาดไว้ไม่เกิดขึ้น เดวิสกลับตอบเพียงว่า “งั้นเหรอ...” “นำทางฉันไปสิ...” เดวิสตัดสินใจแล้ว แม้จะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่การครอบครองที่ดินจะส่งผลดีต่อเขาในระยะยาว นาตาลยาพยักหน้าและนำทางไปเงียบๆ ตระหนักได้ว่าตนเองเสียมารยาทกับผู้มีพระคุณ เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยและรู้สึกรังเกียจการกระทำของตัวเอง เธอรู้สึกว่าควรตอบแทนชายผู้นี้ด้วยทุกสิ่งที่ตนรู้ แต่เรื่องที่พ่อแม่ทอดทิ้งเธอกลับทำให้เธอไขว้เขวในตอนนี้ หลังจากมาถึงที่ดินของตระกูล เดวิสก็ได้เห็นที่พักขนาดเล็กดังกล่าว เห็นได้ชัดว่าที่พักขนาดเล็กที่เธอพูดถึงนั้นครอบคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร มันเป็นพื้นที่ที่ครอบครัวสามัญชนขนาดใหญ่สามารถสร้างความเจริญรุ่งเรืองได้ด้วยพื้นที่อันกว้างขวาง แต่เดวิสไม่ได้แปลกใจ เพราะเมืองหลวงมีพื้นที่รวมกว่า 80,000 ตารางกิโลเมตร ที่พักที่ใช้พื้นที่เพียง 2 ตารางกิโลเมตรจากทั้งหมด 80,000 ตารางกิโลเมตร จะไม่ให้เรียกว่าที่พักขนาดเล็กได้อย่างไร? ที่ทางเข้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา “ดูเหมือนจะมีคนเพิ่งเสนอราคาใหม่ไปเมื่อครู่นี้ที่ประมาณ 5,000 หินวิญญาณระดับต่ำ สงสัยจังว่าจะมีใครกล้าเสนอราคาแข่งอีกไหม...” “ไม่มีทางหรอกเพื่อน คนที่เสนอราคาเป็นคนของตระกูลร็อกสลีย์ คนอื่นๆ ก็แค่หาเรื่องใส่ตัวถ้าไปเพิ่มราคาแข่งกับพวกนั้น...” “บางทีนะ... อีกอย่างกำหนดเส้นตายก็คือพรุ่งนี้ ไม่ใช่วันนี้ เดี๋ยวก็รู้...” เดวิสและนาตาลยาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เดินผ่านพวกเขาไปอย่างไม่ใส่ใจและมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้า ที่ประตูรั้วมีคนสองคนถือหอกทำหน้าที่เฝ้ายาม สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมและยืนตัวตรงแหน่ว