บทที่ 234 ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย...? “โอนคะแนนเรียบร้อยแล้ว” ผู้อาวุโสจ้าวคืนป้ายประจำตัวให้ซูหยางหลังจากโอนแต้มพรีเมียมจำนวน 3,000 แต้มให้เขา แม้ภายนอกเขาจะดูไม่เต็มใจนักที่ต้องจ่ายแต้มพรีเมียม 3,000 แต้มเพื่อแลกกับน้ำมันยูโฟริก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่คิดว่ามันคุ้มค่า ในความเป็นจริง สำหรับผู้อาวุโสจ้าว การจ่าย 3,000 แต้มเพื่อแลกกับสิ่งที่ให้ผลลัพธ์เช่นเดียวกับยาหยินบริสุทธิ์อันล้ำค่า แถมยังทรงพลังกว่าถึงสามเท่า นับว่าเป็นการฉกฉวยโอกาสที่ยอดเยี่ยมสำหรับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยาหยินบริสุทธิ์เพียงเม็ดเดียวนั้น ศิษย์คนหนึ่งต้องใช้แต้มถึง 3,000 แต้มในการครอบครอง “ถ้าฉันแบ่งมันออกเป็นหลายๆ ขวดแล้วขายแต่ละขวดในราคาเท่ากับยาหยินบริสุทธิ์หนึ่งเม็ด ฉันก็สามารถถอนทุนที่จ่ายไปคืนมาได้อย่างง่ายดาย!” ผู้อาวุโสจ้าวหัวเราะอยู่ในใจ “ถ้าไม่มีอะไรต้องการอีก ก็ไสหัวไปได้แล้ว” ผู้อาวุโสจ้าวบอกเขาหลังจากคืนป้ายประจำตัวให้ “ส่วนข้อตกลงของเรา ฉันจะติดต่อเธอไปเมื่อฉันพร้อม” ซูหยางดูออกว่าผู้อาวุโสจ้าวไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว แต่น่าเสียดายสำหรับผู้อาวุโสจ้าวที่ซูหยางยังคงต้องการซื้อวัตถุดิบเพื่อไปทำน้ำมันยูโฟริกเพิ่ม “ผมต้องการทุกอย่างในรายการนี้” ซูหยางยื่นรายการให้เขาดูอีกครั้ง “...” ผู้อาวุโสจ้าวไม่ได้พูดอะไรและคว้ากระดาษรายการนั้นไป “ช่วยไปเอาของพวกนี้จากคลังด้านหลังมาให้ที” ผู้อาวุโสจ้าวบอกกับซุนจิงจิงขณะยื่นกระดาษให้เธอ ซุนจิงจิงพยักหน้าแล้วเดินไปที่ด้านหลังอีกครั้ง ไม่กี่นาทีต่อมา ซุนจิงจิงก็กลับมาพร้อมถุงวัตถุดิบใบใหญ่ “ทุกอย่างที่คุณระบุไว้อยู่ที่นี่หมดแล้วค่ะ จะตรวจสอบอีกรอบก็ได้นะคะ” ซูหยางไม่จำเป็นต้องเปิดถุงเพื่อดูวัตถุดิบข้างใน เขาเพียงแค่สูดดมเบาๆ ก็บอกได้แล้วว่ามีอะไรอยู่ข้างในนั้นบ้าง “ไม่จำเป็นหรอก” เขากล่าวกับเธอพร้อมกับส่งแต้มพรีเมียม 2,000 แต้มคืนให้แก่ผู้อาวุโสจ้าว หลังจากขายน้ำมันยูโฟริกหนึ่งขวดให้ผู้อาวุโสจ้าวในราคา 3,000 แต้ม และใช้แต้มไปสองในสามเพื่อซื้อวัตถุดิบสำหรับทำน้ำมันยูโฟริกอีกสองขวด ซูหยางก็เดินออกจากคลังสมบัติไข่มุกขาวโดยมีแต้มพรีเมียมเหลือติดตัวไว้อีก 1,000 แต้มสำหรับอนาคต โดยรวมแล้ว เป้าหมายของเขาสำเร็จลุล่วงโดยไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้น ไม่ต้องพูดถึงการเดิมพันเล็กๆ น้อยๆ กับผู้อาวุโสจ้าวที่จะรับประกันได้ว่ากระเป๋าของเขาจะมีสมบัติล้ำค่าอีกชิ้นจากคลังสมบัติไข่มุกขาวแน่นอน ถึงอย่างนั้น ต่อให้เขาจะสามารถได้รับสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดที่คลังสมบัติไข่มุกขาวจะมีให้ได้ แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับคนอย่างซูหยาง โดยเฉพาะเมื่อเขามีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตวิญญาณปฐพีขั้นที่เก้า เมื่อซูหยางกลับถึงบ้าน เขาก็นำวัตถุดิบทั้งหมดออกจากถุงและเริ่มปรุงน้ำมันยูโฟริกเพิ่ม ในขณะเดียวกัน ที่คลังสมบัติไข่มุกขาว ผู้อาวุโสจ้าวถามซุนจิงจิงว่า “เธอจำรายการของทุกอย่างในรายการนั้นได้ใช่ไหม?” ซุนจิงจิงพยักหน้า “ฉันต้องการให้เธอเก็บเรื่องรายการของและน้ำมันยูโฟริกนี้ไว้เป็นความลับจากทุกคน—แม้แต่กับเหล่าผู้อาวุโสของนิกายถ้าพวกเขาถามเธอ—จนกว่าเจ้าสำนักจะมีคำสั่งอย่างเป็นทางการว่าเราควรทำอย่างไร” “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอรีบตอบ “ดีมาก แล้วบอกปู่ของเธอให้มาหาฉันในอีกสองวันข้างหน้าด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญต้องปรึกษาเขา” “จะบอกให้ค่ะ” “ส่วนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ไม่ต้องคิดมากไปหรอก มันเป็นเรื่องปกติธรรมดามากในนิกายบุปผาลึกลับ และเมื่อถึงวันที่เธอมีคู่ครองเป็นของตัวเอง เธอจะต้องทำสิ่งที่น่าอายยิ่งกว่าที่เธอทำในห้องนั้นอีก” ผู้อาวุโสจ้าวไม่ต้องการให้ซุนจิงจิงกังวลกับการกระทำของตัวเองในวันนี้มากเกินไป เพราะมันอาจส่งผลต่อการบ่มเพาะของเธอ “ฉัน...” แม้จะซาบซึ้งใจที่เขาปลอบใจ แต่ซุนจิงจิงก็ไม่รู้ว่าจะตอบผู้อาวุโสจ้าวอย่างไร เพราะมันมีแต่จะทำให้เธอรู้สึกอับอายและทำตัวไม่ถูกมากยิ่งขึ้น “วันนี้ไปพักได้แล้ว” ผู้อาวุโสจ้าวกล่าวกับเธอ มีคนเพียงไม่กี่คนในนิกายบุปผาลึกลับที่ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับซุนจิงจิงเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสจ้าว เนื่องจากเธอเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสซุน ซึ่งเป็นสหายที่รู้จักกับผู้อาวุโสจ้าวมาตั้งแต่สมัยยังเป็นศิษย์ฝ่ายนอก ผู้อาวุโสจ้าวเลยมองซุนจิงจิงเป็นมากกว่าแค่ศิษย์ธรรมดา ในความเป็นจริงแล้ว ในนิกายบุปผาลึกลับทั้งหมด ซุนจิงจิงเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่สามารถทำตัวเป็นกันเองได้เมื่ออยู่ใกล้คนอย่างผู้อาวุโสจ้าว ถึงกระนั้น ซุนจิงจิงก็ตระหนักดีถึงความลำเอียงที่ผู้อาวุโสจ้าวมีต่อเธอ แต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะไม่อยากให้ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มสร้างข่าวลือที่ไม่เป็นเรื่อง หลังจากได้รับอนุญาตให้ไปได้ ซุนจิงจิงก็ออกจากคลังสมบัติไข่มุกขาวและกลับบ้าน เมื่อกลับมาถึงห้อง ซุนจิงจิงก็ล็อกห้องทันทีแม้ว่าเธอจะเป็นคนเดียวที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ก็ตาม เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ซุนจิงจิงก็หยิบขวดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในชุดของเธอออกมาแล้วจ้องมองมันด้วยสีหน้าสำนึกผิด “หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ ผู้อาวุโสจ้าว...” เธอถอนหายใจ ซุนจิงจิงแอบแบ่งน้ำมันยูโฟริกส่วนหนึ่งใส่ภาชนะของตัวเองตอนที่ยังอยู่ในห้องนั้นและนำมันกลับบ้านมาด้วย เมื่อได้สัมผัสถึงความสุขสมที่น้ำมันยูโฟริกมอบให้กับร่างกาย เธอไม่สามารถต้านทานความต้องการที่จะขโมยมันมาใช้เองที่บ้านเวลาอยู่คนเดียวได้ “ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย...? ไม่นึกเลยว่าฉันจะทำเรื่องแบบนี้... ฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!” ซุนจิงจิงรู้สึกโล่งใจเมื่อผู้อาวุโสจ้าวไม่สงสัยเธอหลังจากเห็นน้ำมันยูโฟริกหายไปหนึ่งในสามและยังยอมรับข้อแก้ตัวของเธอ ไม่เช่นนั้นเธอคงฆ่าตัวตายเพราะความอับอายไปแล้ว และในขณะที่เธอรังเกียจการกระทำของตัวเอง แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับมันเลยแม้แต่น้อย! เมื่อซุนจิงจิงเตรียมตัวเรียบร้อยและเปลือยกายอยู่บนเตียง เธอก็เริ่มทาน้ำมันยูโฟริกบางส่วนลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกาย ไม่กี่วินาทีต่อมา ซุนจิงจิงก็เริ่มส่งเสียงครางขณะที่เธอกำลังปรนเปรอตัวเอง