บทที่ 256 นิกายหมื่นอสรพิษ ในขณะที่หลิวหลานจือคอยพร่ำบ่นว่าซูหยางกับฟางเจ๋อหลานราวกับเป็นคนรักเก่าของเขา อีกฟากหนึ่ง ณ นิกายหมื่นอสรพิษ ซึ่งเป็นหนึ่งในนิกายชั้นนำของทวีปตะวันออก การประชุมครั้งสำคัญกำลังดำเนินอยู่ “เกี่ยวกับข่าวที่ได้รับมา พวกท่านแน่ใจหรือว่าเราได้พบร่องรอยของจิตวิญญาณผู้พิทักษ์นั่นแล้วจริงๆ?” เจ้าสำนักนิกายหมื่นอสรพิษเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางกวาดสายตามองเหล่าผู้อาวุโสนิกายที่นั่งอยู่รอบตัว “ถูกต้องแล้วขอรับ เราเพิ่งได้รับรายงานเมื่อไม่กี่นาทีก่อนจากคนของเราที่ประจำการอยู่ในดินแดนตะวันออก ในรายงานระบุว่าเขาตรวจพบปราณล้ำลึกของจิตวิญญาณผู้พิทักษ์บริเวณใกล้กับเมืองบุปผา” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าว “เมืองบุปผางั้นรึ? ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่นั่นแล้วเริ่มออกค้นหาจิตวิญญาณผู้พิทักษ์จากที่นั่นซะ! ข้าต้องการให้พวกเจ้าปูพรมค้นหาทุกซอกทุกมุม ห้ามเว้นแม้แต่ที่เดียว!” เจ้าสำนักออกคำสั่ง “รับทราบ!” ผู้อาวุโสคำนับก่อนจะรีบออกไปปฏิบัติภารกิจ เมื่อผู้อาวุโสจากไป เจ้าสำนักก็กล่าวต่อ “ในที่สุด หลังจากตามหามานานหลายเดือน เราก็พบสิ่งที่น่ารังเกียจนั่นเสียที!” นิกายหมื่นอสรพิษบังเอิญพบเบาะแสของจิตวิญญาณผู้พิทักษ์นี้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน และได้ติดตามมันมาโดยตลอด ทว่าเนื่องจากจิตวิญญาณผู้พิทักษ์สามารถหลบหลีกการเฝ้าสังเกตและเทคนิคการตรวจจับทุกรูปแบบได้ตามธรรมชาติ นิกายหมื่นอสรพิษจึงต้องควานหาตัวมันอย่างมืดแปดด้านมาจนถึงวันนี้ “พูดถึงเมืองบุปผา นิกายบุปผาล้ำลึกเป็นผู้ดูแลที่นั่น ข้าอยากให้คนในห้องนี้ลองไปเยือนพวกนางดูสักหน่อย บางทีพวกนางอาจกำลังซ่อนจิตวิญญาณผู้พิทักษ์เอาไว้” เจ้าสำนักกล่าว “แล้วถ้าพวกนางครอบครองจิตวิญญาณผู้พิทักษ์อยู่จริงๆ ล่ะขอรับ?” มีคนเอ่ยถาม “มันยังต้องถามอีกหรือว่าเราควรทำอย่างไร? ต่อให้ต้องใช้กำลัง เราก็จะบังคับให้พวกนางส่งมันมาให้เรา!” ผู้คนที่อยู่ในห้องเริ่มหัวเราะร่าด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “นิกายบุปผาล้ำลึกอาจจะขึ้นชื่อเรื่องระดับบ่มเพาะที่สูงโดยรวม แต่เคล็ดวิชาที่พวกนางรู้มีเพียงวิชากามารมณ์ที่ใช้บนเตียงเท่านั้น ดังนั้นพวกนางไม่มีทางเป็นภัยคุกคามต่อเราได้เลย” นิกายหมื่นอสรพิษพร้อมที่จะก่อสงครามกับนิกายบุปผาล้ำลึกหากนิกายบุปผาล้ำลึกบังเอิญครอบครองจิตวิญญาณผู้พิทักษ์ที่พวกเขากำลังตามหาอยู่ “ข้าจะเป็นคนไปเยือนนิกายบุปผาล้ำลึกเอง” หนึ่งในผู้อาวุโสนิกายลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยขึ้น ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำของเขามีแรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมา ซึ่งเป็นพลังของผู้ที่อยู่ในขอบเขตวิญญาณสวรรค์ “ผู้อาวุโสว่านงั้นรึ? ได้เลย ข้าขอมอบหมายหน้าที่นี้ให้ท่าน” เจ้าสำนักพยักหน้า หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่นาที การประชุมก็สิ้นสุดลง - - - สี่วันต่อมา เหล่ายอดฝีมือหลายสิบคนได้รวมตัวกันที่เมืองบุปผา ซึ่งห่างจากนิกายบุปผาล้ำลึกเพียงครึ่งชั่วโมง “จิตวิญญาณผู้พิทักษ์เคยปรากฏตัวแถวนี้เมื่อสี่วันก่อน เราต้องค้นหาเบาะแสโดยรอบ แต่เป้าหมายหลักของเราในวันนี้คือการรอสัญญาณจากผู้อาวุโสว่าน เมื่อเขาทราบว่านิกายบุปผาล้ำลึกครอบครองจิตวิญญาณผู้พิทักษ์หรือไม่ เขาจะแจ้งให้เราทุกคนทราบ และเราจะสนับสนุนเขา เตรียมตัวสำหรับสงครามไว้ให้ดี” “นิกายบุปผาล้ำลึก? นั่นเป็นที่ที่เต็มไปด้วยพวกวิตถารไม่ใช่หรือไง?” หนึ่งในยอดฝีมือเอ่ยถาม ส่งผลให้คนบริเวณนั้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ในขณะเดียวกัน ที่นิกายบุปผาล้ำลึก ผู้อาวุโสอู๋รีบเร่งไปยังศาลาหยินหยาง “ท-ท่านเจ้าสำนัก! มีเรื่องด่วนเจ้าค่ะ!” ผู้อาวุโสอู๋ตะโกนขณะวิ่งเข้าไปข้างใน “มีเรื่องอะไรหรือผู้อาวุโสอู๋? ยังเช้าเกินกว่าจะมาตะโกนโหวกเหวกแบบนี้นะ” หลิวหลานจือปรากฏตัวออกมาจากห้องของนาง “น-นิกายหมื่นอสรพิษ! ผู้อาวุโสว่านจากนิกายหมื่นอสรพิษมาขอพบท่านเจ้าค่ะ!” ผู้อาวุโสอู๋กล่าวกับนาง “เจ้าว่าอย่างไรนะ? นิกายหมื่นอสรพิษจากดินแดนตะวันตกงั้นรึ? พวกเขามาทำอะไรที่นี่?” หลิวหลานจือขมวดคิ้วกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เท่าที่นางทราบ นิกายหมื่นอสรพิษไม่มีธุระกงการอะไรกับพวกนาง แล้วพวกเขาจะมาที่นี่ทำไม? ถึงขั้นส่งหนึ่งในผู้อาวุโสระดับสูงอย่างผู้อาวุโสว่านมาพบด้วยตัวเองเลยทีเดียว “ไม่ว่านิกายหมื่นอสรพิษจะต้องการอะไรจากเรา การที่พวกเขาถึงกับส่งผู้อาวุโสว่านมาด้วยตัวเอง เรื่องนี้คงสำคัญมาก เอาเถอะ ข้าจะไปพบเขา” หลิวหลานจือรีบออกจากศาลาหยินหยางและตามผู้อาวุโสอู๋ไป ไม่กี่นาทีต่อมา หลิวหลานจือก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่มีปราณล้ำลึกแผ่ออกมาโดยรอบยืนรออยู่ใกล้ทางเข้า “ขออภัยที่ให้รอเจ้าค่ะ ผู้อาวุโสว่าน” หลิวหลานจือทักทายเขาด้วยความเคารพ แม้จะเป็นถึงเจ้าสำนัก แต่ระดับบ่มเพาะของหลิวหลานจือนั้นด้อยกว่าผู้อาวุโสว่านซึ่งเป็นเพียงผู้อาวุโสนิกายมากนัก ยิ่งไปกว่านั้นนิกายหมื่นอสรพิษยังเป็นขุมอำนาจที่พวกนางไม่อาจล่วงเกินได้ ดังนั้นการที่นางทักทายเขาเช่นนี้จึงเป็นเรื่องปกติ “ข้าเชื่อว่านี่เป็นครั้งแรกที่เราได้พบกัน สหายเต๋าหลิว” ผู้อาวุโสว่านกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ก่อนจะกล่าวต่อ “ข้าต้องขออภัยที่มาเยือนกะทันหัน แต่ทว่านิกายหมื่นอสรพิษของข้ากำลังประสบปัญหา และในเมื่อเรามาทำธุระแถวนี้พอดี ข้าจึงได้มาขอความช่วยเหลือจากท่าน...” หลิวหลานจือเลิกคิ้วขึ้น นิกายหมื่นอสรพิษที่ทรงอำนาจและมีชื่อเสียงถึงกับมีปัญหาที่แก้ไขเองไม่ได้งั้นหรือ? นั่นเป็นเรื่องที่นางนึกไม่ออกเลยทีเดียว “หากเป็นปัญหาที่แม้แต่นิกายหมื่นอสรพิษผู้ยิ่งใหญ่ยังแก้ไม่ได้ นิกายบุปผาล้ำลึกคงไม่สามารถช่วยอะไรได้หรอกเจ้าค่ะ ซ้ำร้ายเราอาจจะเป็นตัวถ่วงท่านเสียมากกว่า...” หลิวหลานจือไม่ได้ถ่อมตัวแต่อย่างใด เพราะนั่นคือสิ่งที่นางเชื่อจริงๆ “โอ้ ไม่ใช่ปัญหาในลักษณะนั้นหรอก” ผู้อาวุโสว่านหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ ว่า “เพียงแต่ว่า... ท่านเคยเห็นลูกเสือสีขาวแถวนี้บ้างหรือไม่? จริงๆ แล้วมันคือจิตวิญญาณผู้พิทักษ์น่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิดของผู้อาวุโสว่าน ใบหน้าของหลิวหลานจือแสดงความตกใจออกมาเพียงชั่วครู่ แต่นางก็รีบเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว ‘เขามาเพื่อเสี่ยวไป๋งั้นรึ?!’ ในที่สุดหลิวหลานจือก็เข้าใจว่าทำไมนิกายหมื่นอสรพิษถึงมาปรากฏตัวที่หน้าสำนักของนาง แต่นั่นยิ่งทำให้นางรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง