Chapter 304: นี่คือสิ่งที่มันฟังดูเป็น [Part 1] ภายในเลานจ์แฟรี่สุดพิเศษของห้องฝึกซ้อมที่เจ็ด... เหล่าภูตกำลังจัดงานน้ำชากันอยู่ และพูดคุยถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นในสถาบัน "ช่วงนี้สงบสุขจริงๆ เลยนะ" โดห์พูดหลังจากจิบชาเสร็จ "นักเรียนส่วนใหญ่มีพรสวรรค์ทางดนตรีแค่ระดับทั่วไป ก็เลยไม่มีใครโดดเด่นออกมาเท่าไหร่" [E/N: ชิ ชิ ปักธงตัวเองซะงั้น] "นั่นสิ" เรห์พยักหน้า "หวังว่าจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นนะ! ตอนนี้เรามีนักเรียนแลกเปลี่ยนมาแล้ว ฉันหวังว่าพวกเขาจะมาเยี่ยมพวกเราที่นี่!" "ระวังสิ่งที่ขอไว้ให้ดีเถอะ" มีอี้แสดงความเห็น "พระเจ้าอาจจะบันดาลพรนั้นให้เธอจริงๆ ก็ได้" ซูยิ้มจางๆ ผิดกับเพื่อนๆ ของเธอ เธอชอบวันที่เงียบสงบและสันติมากกว่า ทันใดนั้น ลาห์ สหายของพวกเธอก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในเลานจ์แฟรี่ด้วยอาการหอบหายใจ "ข-เขามาแล้ว!" ลาห์ประกาศ "เขามาแล้ว!" เหล่าภูตกระพริบตาด้วยความงุนงงเมื่อมองไปยังภูตสาวผมฟ้าที่มีท่าทางตื่นเต้น "ใจเย็นๆ ลาห์" ทีพูด "อธิบายมาให้ชัดเจนหน่อย ใครมา?" "อเล็กซ์!" ลาห์ตะโกน "อเล็กซ์มาแล้ว!" เมื่อเหล่าภูตคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น มือที่ถือถ้วยน้ำชาต่างก็เริ่มสั่นเทา พวกเธอสั่นจนน้ำชากระฉอกลงบนพื้นพรม แต่ดูเหมือนจะไม่มีภูตตนไหนใส่ใจกับมันมากนัก กลุ่มภูตที่ชื่อว่า ดิว, ไลร่า, เชลโล่, ซิธร่า, ฮาร์ป้า, คลาริน่า, ฟลูต้า และพิกก้า ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม ใครก็ตามที่ไม่รู้เรื่องราวคงคิดว่าโลกกำลังจะแตกเสียอีก เช่นเดียวกับภูตตนอื่นๆ พวกเธอเคยผ่านประสบการณ์วันสิ้นโลกหลังจากได้ยินอเล็กซ์ร้องเพลงมาแล้ว และพูดตามตรง พวกเธอยังคงไม่หายจากอาการบาดเจ็บทางจิตใจนั้นเลย ราวกับรอคอยเวลานั้นอยู่ ภูตอีกตนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องและตกใจที่เห็นเหล่าภูตที่เหลือต่างเต้นท่าทางแปลกๆ ราวกับกำลังชักกระตุกอยู่กับที่ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย?!" เมโลดิน่าถามด้วยความสับสน "อ๋อ อาการ PTSD ของพวกเธอกำลังกำเริบน่ะ หลังจากได้ยินว่าอเล็กซ์กำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องฝึกซ้อมที่เจ็ด" โดห์ตอบพร้อมรอยยิ้มขบขัน "ในที่สุด ก็จะมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นสักที" เรห์ถอนหายใจอย่างมีความสุข "มันจะต้องสนุกแน่!" มีอี้พยักหน้าเห็นด้วย "ไปกันเถอะ! ไปหาอเล็กซ์กัน!" "พวกเอลฟ์มากับเขาด้วย งานนี้ต้องน่าดูแน่!" ลาห์หัวคิกคัก ฟาห์และซูก็หัวเราะคิกคัก พวกเธอเป็นภูตกลุ่มแรกที่ได้รับผลกระทบทางจิตใจจากการร้องเพลงของอเล็กซ์ และต้องขอบคุณความได้เปรียบที่ได้เจอเขาก่อนใคร ทำให้พวกเธอเรียนรู้ที่จะชื่นชมในบทเพลงของเขา และถึงกับตั้งตารอการมาปรากฏตัวของเขาด้วยซ้ำ จากนั้นพวกเธอก็ออกจากห้องฝึกซ้อมไปพร้อมกับเมโลดิน่า ปล่อยให้ภูตที่เหลือยังคงชักกระตุกอยู่บนพื้น "พ-พวกเราทิ้งพวกเธอไว้แบบนั้นจะดีเหรอ?" เมโลดิน่าถามด้วยความเป็นห่วง "โอ๊ย ผ่อนคลายหน่อยน่า เดี๋ยวผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงพวกเธอก็ลุกขึ้นมาเอง แล้วก็จะลืมเลือนเรื่องนี้ไป" โดห์ตอบ "ไม่เป็นไรหรอก" ไม่กี่นาทีต่อมา... อเล็กซ์และเหล่าเอลฟ์ที่เหลือก็มาถึงห้องฝึกซ้อมที่เจ็ด "พวกนายบอกว่าอยากจะเอาชนะฉันใช่ไหม งั้นฉันจะให้โอกาสพวกนายได้ทำแบบนั้น" อเล็กซ์กล่าวกับซีลัม, เซเรนย่า และเอลฟ์คนอื่นๆ อเล็กซ์อยากให้เจ้าพวกเด็กเย่อหยิ่งพวกนี้รู้มานานแล้วว่าเขาเจ๋งแค่ไหน และเนื่องจากดิมดิมเตือนเขาว่าการท้าดวลด้วยวิธีอื่นน่าจะได้ผลดีกว่า เขาจึงตัดสินใจพาพวกเขามาที่ห้องฝึกซ้อมที่เจ็ดแห่งนี้ "เอาล่ะ เห็นอันดับปีหนึ่งตรงนั้นไหม?" อเล็กซ์ถามพร้อมกับชี้ไปที่กระดานผู้นำของ 'ราชาคาราโอเกะ' และ 'กองประสานเสียงแห่งการต่อสู้' "ถ้าใครชนะคะแนนฉันได้ คนนั้นก็ชนะ" "อ๋อ... นี่คือที่มาของความมั่นใจของนายสินะ?" ซีลัมแสยะยิ้ม "ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับกระดานผู้นำของสถาบันฟรีเดนมาบ้าง บอกตามตรงนะ พวกเราสนใจที่จะเข้าร่วมและใส่ชื่อของพวกเราลงในอันดับของพวกนายอยู่พอดี" "ดี" อเล็กซ์ยิ้ม "เอาล่ะ งั้นก็เชิญเลย จัดการให้เต็มที่" ทันใดนั้น เหล่าภูตก็ปรากฏตัวขึ้นและล้อมรอบอเล็กซ์กับดิมดิม "อเล็กซ์! นายมาเพื่อร้องเพลงอีกเหรอ?" โดห์ถาม ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า "ฉันไม่ได้จะเป็นคนร้อง" อเล็กซ์ตอบ "จะเป็นพวกเขาน่ะ พวกเขาอยากเอาชนะฉัน ฉันเลยตัดสินใจให้พวกเขามาล้มสถิติบนกระดานผู้นำของฉันแทน" เหล่าภูตกระพริบตาหนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนจะหันไปจ้องมองซีลัมและพวกเอลฟ์ เมโลดิน่า ผู้รับผิดชอบดูแล 'กองประสานเสียงแห่งการต่อสู้' อดไม่ได้ที่จะมองพวกเขาด้วยความสมเพช จะล้มสถิติของอเล็กซ์บนกระดานผู้นำเหรอ? ขอให้โชคดีก็แล้วกัน! พวกนายคงต้องใช้โชคทั้งหมดที่มีบนโลกนี้ถึงจะเอาชนะคะแนนนั้นได้! "ก็ได้ งั้นฉันจะท้าชิง 'ราชาเพลง' ก่อน" ซีลัมพูดอย่างมั่นใจพลางเดินเข้าไปในห้องฝึกซ้อมห้องหนึ่ง ทุกคนเดินตามเขาเข้าไป และอเล็กซ์ก็อธิบายถึงสิ่งที่ซีลัมต้องทำเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน "ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันได้รับฉายาว่าเป็นอัจฉริยะในด้านการร้องเพลงเลยล่ะ" ซีลัมพูดด้วยความถือดี "คำพูดสุดท้ายที่ฟังดูเท่จังนะ" เมโลดิน่าแสดงความเห็น ซีลัมเมินคำพูดของเธอ ขณะที่โลกโดยรอบพวกเขาเริ่มเปลี่ยนไป อเล็กซ์และพวกเอลฟ์ที่เหลือพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนที่นั่งผู้ชม ส่วนโดห์, เรห์, มีอี้, ฟาห์ และซู นั่งอยู่บนโต๊ะกรรมการ ในฐานะที่พวกเธอเป็นกรรมการตัดสินราชาและราชินีแห่งเพลง พวกเธอจึงมีหน้าที่ต้องให้คะแนนเอลฟ์จองหองผู้เรียกตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะด้านการร้องเพลงคนนี้ หลังจากฟังคำแนะนำของเหล่าภูต ซีลัมก็ยื่นมือไปจับลูกแก้วที่ลอยอยู่ตรงหน้า ครู่ต่อมา เวทีก็สว่างไสวด้วยแสงสีทองระยิบระยับ และเอลฟ์หนุ่มรูปงามก็ยืนอยู่ภายใต้แสงสปอตไลท์เวทมนตร์ ไมโครโฟนเวทมนตร์ลอยเข้ามาหาเขาอย่างนุ่มนวล มันเปล่งแสงจางๆ ราวกับกำลังทดสอบว่าผู้ที่ถือมันสมควรได้รับหรือไม่ เอลฟ์หนุ่มยื่นมือออกไปอย่างมั่นใจและคว้ามันไว้ "เตรียมใจไว้ให้ดี" ซีลัมประกาศให้ทั้งภูตและเอลฟ์ได้รับรู้ "เพราะฉันกำลังจะแสดงให้พวกเธอเห็นถึงเสียงที่แท้จริงของเหล่าเอลฟ์" เมโลดิน่าไม่ได้เป็นกรรมการตัดสินราชาและราชินีแห่งเพลง แต่เธอก็เห็นจุดจบแล้ว เธอถอนหายใจพลางนวดสันจมูกตัวเอง เธอเคยเห็นรูปแบบนี้มาก่อน มันเริ่มต้นด้วยความมั่นใจ ความเย่อหยิ่ง แล้วตามมาด้วยความจริงอันโหดร้ายของสถิติที่อเล็กซ์ทิ้งไว้ "อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ" เมโลดิน่าพึมพำ อเล็กซ์แสยะยิ้มจากที่นั่ง โอ้ งานนี้ต้องสนุกแน่ๆ เมื่อทำนองเพลงเริ่มขึ้น ซีลัมก็เริ่มเปล่งเสียง น้ำเสียงของเขานั้นใสกระจ่าง สง่างาม และคู่ควรกับความเป็นอัจฉริยะของเอลฟ์จริงๆ ท่อนแรกไหลลื่นดุจสายน้ำสีเงิน แม่นยำ และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ตามธรรมชาติ พวกเอลฟ์ในกลุ่มผู้ชมพยักหน้าอย่างเห็นชอบ พร้อมกับพูดว่า "สมกับเป็นซีลัมจริงๆ" แม้แต่เซเรนย่าก็ยังกอดอกอย่างมั่นใจว่าสหายของเธอจะคว้าอันดับหนึ่งไปได้อย่างง่ายดาย แต่เหล่าภูต... เหล่าภูตกลับดูไม่ประทับใจเลยสักนิด โดห์กำลังปัดมาสคาร่า ส่วนซูก็กำลังง่วนอยู่กับการตะไบเล็บ เรห์, มีอี้ และฟาห์ ทำเพียงมองซีลัมด้วยความสงสัยว่าจะมีอุกกาบาตตกลงมาบนเวทีแล้วเผาเขาทั้งเป็นไหม หลังจากได้ยินเสียงร้องของอเล็กซ์ เกณฑ์การตัดสินของพวกเธอก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่เรื่องว่าใครร้องเพลงเพราะหรือไม่เพราะอีกต่อไป พวกเธอไม่ได้ตัดสินที่น้ำเสียงหรือความสง่างาม พวกเธอตัดสินที่ 'อิมแพ็ค'! เมื่อเข้าสู่ท่อนฮุค ซีลัมใส่พลังเข้าไปในเสียงมากขึ้น เขาคิดว่าคนในห้องจะต้องหลงใหลไปกับเสียงของเขา แต่กลับกลายเป็นว่าเหล่าภูตเริ่มเอียงคอ กระพริบตาถี่ๆ ราวกับกำลังฟังนกตัวหนึ่งร้องโน้ตเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรห์พยายามกลั้นหาว โดห์ขีดเขียนเล่นบนใบให้คะแนนของเธอ มีอี้ดีดสายฮาร์ปจิ๋วใต้โต๊ะด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่งถึงท่อนฮุคที่สอง ซูถึงกับหลับไปแล้วจริงๆ พวกเอลฟ์คนอื่นๆ ต่างตกตะลึง เหล่าภูตพวกนี้เมินเฉยต่อเสียงที่สามารถสะกดได้แม้กระทั่งวิญญาณแห่งป่าได้อย่างไร? ในที่สุด เพลงก็จบลงด้วยการโชว์ลูกเอื้อนปิดท้ายอย่างอลังการ ซีลัมลดไมโครโฟนลงพร้อมรอยยิ้มเย่อหยิ่ง เขาเชื่อมั่นว่าตนเองต้องคว้าอันดับหนึ่งมาได้อย่างแน่นอน "เอาล่ะ" ซีลัมประกาศ "โชว์คะแนนมาเลย" เหล่าภูตชูป้ายคะแนนขึ้นมาโดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ 65 คะแนนจาก 100 ซีลัมตัวแข็งทื่อ "อ-อะไรนะ?!" พวกเอลฟ์ถึงกับอ้าปากค้าง แม้แต่เซเรนย่ากรามยังแทบค้าง อเล็กซ์พิงพนักเก้าอี้ มือประสานไว้หลังศีรษะ พร้อมรอยยิ้มกว้างดุจปีศาจ ในฐานะราชาแห่งเพลงเพียงหนึ่งเดียว เจ้าเอลฟ์จองหองคนนี้จะไปล้มสถิติของเขาได้อย่างไร? ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ซีลัมท้าทายเหล่าภูตว่าเหตุใดเขาถึงได้คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ ครู่ต่อมา เหล่าภูตก็ 'ย่างสด' เขาด้วยวาจา บอกว่าการร้องเพลงของเขาน่ะดีพอแค่ทำให้คนหลับได้เท่านั้น ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งที่ทำให้เขาได้คะแนนถึง 65 คะแนนเลยทีเดียว พวกเอลฟ์ต่างส่งเสียงประท้วงด้วยความไม่พอใจ ไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้ พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านศิลปะดนตรี และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักร้องที่ดีที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าซีลัมจะไม่ใช่นักร้องที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเขา แต่เขาก็ยังร้องเพลงได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งควรจะได้รับคะแนนที่สูงกว่านี้ในตารางอันดับ