Chapter 312: Resistance Is Futile [Part 2] การตื่นขึ้นมาในสถานการณ์แบบนี้ควรจะเป็นโชคดีของอเล็กซ์ ใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากตื่นมาพร้อมกับหญิงสาวแสนสวยที่นอนอยู่เคียงข้าง? แต่แทนที่จะรู้สึกมีความสุข เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตายภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของลอตเต้ และในขณะที่เขาคิดว่าสถานการณ์ไม่น่าจะเลวร้ายไปกว่านี้ได้อีก หน้าต่างสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ——— < ทำภารกิจลับสำเร็จ! > ชื่อภารกิจ: จงเป็นหมอนข้างให้แก่ผู้กล้าสาว! รางวัล: 1,000 Arcana Points, เพิ่มค่าความโชคดี 10 แต้ม และเลเวลอัพฟรี 2 ครั้ง! ——— [เลเวลอัพ!] [เลเวลอัพ!] ร่างของอเล็กซ์สั่นสะท้านเมื่อเสียงแจ้งเตือนการเลเวลอัพทั้งสองครั้งดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความจริง ค่าสเตตัสตัวละครของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเช่นกัน ทำให้เขาสามารถจัดสรรแต้มสเตตัสได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นหมายเหตุที่ด้านล่าง อเล็กซ์ก็รู้สึกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตราย ——— อเล็กซ์ สตราทอส อายุ: 17 ปี ฝ่าย: Chaotic Good มานา: 327/327 อาชีพ: Oathkeeper คลาสย่อย: นักล่าปีศาจ ความแข็งแกร่ง (Strength) - 80[+6] ความฉลาด (Intelligence) - 34 [+3] ความคล่องแคล่ว (Dexterity) - 20 [+3] ความว่องไว (Agility) - 110 [+3] ความทนทาน (Constitution) - 78 [+4] ความอึด (Stamina) - 78 [+4] เวทมนตร์ (Magic) - 324 [+3] ความโชคดี (Luck) - 34 [+3] แต้มสเตตัสที่ใช้ได้: 0 AP: 17,740 หมายเหตุ: มีบางอย่างกำลังตื่นตัว และมันไม่ใช่โล่ของผู้กล้า ——— มีบางอย่างกำลังตื่นตัวจริงๆ ด้วย อเล็กซ์จึงรีบคิดหาวิธีแก้ไขอย่างสิ้นหวัง ราวกับเป็นใจ จินตนาการของเขาก็เริ่มทำงานในจังหวะนั้น มันแสดงทางเลือกมากมายให้เขาว่าควรทำอย่างไรในสถานการณ์ปัจจุบัน ——— < ตรวจพบทางเลือก! > สถานการณ์: ปัจจุบันคุณกำลังถูกใช้เป็นหมอนข้างโดยสาวน้อยจิ้งจอกขนฟูแสนสวย มีบางอย่างกำลังตื่นตัว และคุณไม่สามารถซ่อนมันไว้ได้ตลอดไป จงเลือกให้ดี! - อยู่นิ่งๆ อย่าหายใจ อย่ามีความคิดชั่วร้าย (สายไปแล้ว) คุณเป็นแค่หมอนข้าง คุณเป็นแค่หมอนข้างเท่านั้น! - ค่อยๆ ขยับตัวออก และพยายามอย่าให้เธอตื่น เมินลอตเต้ที่กำลังกอดอกจ้องมองคุณอยู่ - ลองทอยเต๋าค่าเสน่ห์ดู บางทีคุณอาจจะรอดชีวิตไปจากสถานการณ์นี้ได้ - แกล้งสลบ (บางครั้งนี่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอดไปอีกวัน!) - ยอมจำนน การขัดขืนไปก็ไร้ผล ความนุ่มฟูของสาวจิ้งจอกคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของคุณแล้ว! (ลุยเลย!) ——— อเล็กซ์อยากเลือกข้อ A, D และ E มาก แต่เขาก็เข้าใจว่าการทำแบบนั้นอาจก่อให้เกิดปัญหาตามมาในภายหลัง 'ฉ-ฉันมั่นใจว่าฉันนอนบนโซฟานะ' อเล็กซ์คิดขณะค่อยๆ ขยับตัวออกจากลาทิฟา โดยพยายามแกะมือของเธอออกจากตัวอย่างเบามือที่สุด เมื่อเห็นคิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากันราวกับไม่พอใจที่หมอนข้างของเธอหายไป อเล็กซ์จึงรีบคว้าหมอนข้างที่วางอยู่ข้างๆ ยัดใส่ลงไปแทนที่ตัวเขา ราวกับทำไปตามสัญชาตญาณ ลาทิฟากอดหมอนใบนั้นไว้แน่น และคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออก ทำให้อเล็กซ์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นเขาก็รีบออกจากเตียงภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของลอตเต้ ชั่ววูบหนึ่ง อเล็กซ์คิดว่าเขาเห็นมุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความขบขันปรากฏให้เห็นในดวงตาสีทองที่เปล่งประกายท่ามกลางความมืด "เอ่อ... ขอโทษทีนะ" อเล็กซ์กล่าวกับลอตเต้ "ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ?" ลอตเต้ถามด้วยรอยยิ้ม "คือ... ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมดันไปบุกรุกอาณาเขตของลาทิฟาเข้า" อเล็กซ์ตอบพลางเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ เตียงในห้องชมรมนั้นเป็นพื้นที่หวงห้ามสำหรับทุกคนยกเว้นลาทิฟา ดังนั้นอเล็กซ์ไม่ควรจะมาจบลงที่การนอนข้างเธอได้เลย ขนาดตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง! แม้ว่า... ลึกๆ ในใจ เขาอยากจะอยู่ที่นั่นให้นานกว่านี้สักหน่อย เพื่อจะได้ดูใบหน้าของหญิงงามยามหลับใหลอย่างใกล้ชิด และเต็มใจที่จะเป็นหมอนข้างที่ไร้ชีวิตให้เธอต่อไปอย่างมีความสุข "ไม่เป็นไรหรอก" ลอตเต้กล่าว "นายอาจจะละเมอเดินมาตอนที่ฉันไม่อยู่ก็ได้" "ช-ใช่ ขอบใจที่เข้าใจนะ" อเล็กซ์ก้มหัวให้ก่อนจะรีบออกจากห้องชมรมเพื่อตรงไปยังห้องพยาบาล เขาไม่รู้ว่าวานยังอยู่ที่นั่นไหม แต่ถ้าเขายังอยู่ เขาตั้งใจจะพาเขากลับไปด้วยก่อนถึงเวลาเคอร์ฟิวของสถาบัน เมื่ออเล็กซ์เดินออกไปจากหอคอยนาฬิกาแล้ว สาวงามที่กำลังหลับใหลก็ลืมตาขึ้น สายตาของลาทิฟาประสานเข้ากับลอตเต้ ซึ่งฝ่ายหลังกำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม "ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ ลาทิฟา?" ลอตเต้ถาม "อเล็กซ์เป็นคนดีนะ เธอไม่ควรทำให้เขาหัวใจวายตั้งแต่เพิ่งตื่นหรอก" "เสียมารยาทจริง" ลาทิฟาตอบ "เธอหมายความว่าการตื่นมาเจอฉันมันทำให้คนหัวใจวายได้งั้นเหรอ?" "ถ้าเงื่อนไขครบ ก็ใช่แหละนะ" "ลอตเต้ ช่วงนี้เธอใจร้ายนะ" "หึ" ลาทิฟาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้นกับอเล็กซ์ ชายหนุ่มกำลังหลับอย่างสงบบนโซฟา แต่เมื่อเห็นว่าเขาน่าจะพักผ่อนไม่เพียงพอ ลาทิฟาจึงบอกให้ลอตเต้พาเขามาที่เตียงของเธอ เพื่อที่เขาจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ ลาทิฟาไม่มีวันกล้าให้ใคร โดยเฉพาะผู้ชาย มานอนบนเตียงของเธอเด็ดขาด แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงอยากอยู่ใกล้กับอเล็กซ์ เหมือนกับตอนที่พวกเขาอยู่ในบททดสอบที่ภูเขาเฮราเคิล ตอนแรกเธอตั้งใจแค่ว่าจะกอดเขาไว้สักนิด แต่การกอดนั้นกลับกลายเป็นการโอบกอดที่ทำให้ลาทิฟารู้สึกปลอดภัย จนเธอเผลอลืมปล่อยมือไป ความอบอุ่นของอเล็กซ์ ลมหายใจแผ่วเบายามหลับ และความอ่อนโยนบนสีหน้ายามเขานอนหลับ ส่งผลให้ลาทิฟารู้สึกง่วงตามไปด้วย ก่อนที่เธอจะทันรู้ตัว เธอก็หลับไปทั้งที่กอดอเล็กซ์ไว้และหลุดเข้าไปในโลกแห่งความฝันของเขา ลอตเต้จัดการล็อคหอคอยนาฬิกาเรียบร้อย เพื่อไม่ให้สมาชิกคนอื่นเข้ามาเจอฉากนี้เข้า โชคดีที่อเล็กซ์เข้ามาที่ชมรมตอนที่ทุกคนกลับไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ลาทิฟาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง โดยยังคงกอดหมอนที่อเล็กซ์ให้ไว้อยู่ ดวงตาสีทองของเธอส่องประกายแวววาวภายใต้แสงจันทร์ขณะมองไปที่ประตูที่อเล็กซ์เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่นี้ "เขาอบอุ่นจัง... แล้วก็กลิ่นตัวหอมด้วย" เธอพึมพำก่อนจะรีบส่ายหัวเหมือนพยายามปัดความคิดนั้นทิ้ง แน่นอนว่าลอตเต้ได้ยินชัดเจน เธอพิงผนังด้วยท่าทีกอดอกและริมฝีปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ตายจริง... งั้นที่บอกว่า 'พักผ่อนให้เพียงพอ' ก็คงไม่ใช่แค่นั้นสินะ" หูของลาทิฟากระดิกและหางของเธอก็พองฟูขึ้น "ม-ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ! ฉันก็แค่... ฉันแค่คิดว่าเขาน่าจะหลับสบายขึ้นถ้าได้นอนข้างฉัน" ลอตเต้เอียงคอ "งั้นเหรอ แล้วที่กอดเขาแน่นเหมือนตุ๊กตาหมีที่หายสาบสูญไปนานนั่นล่ะ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการบำบัดด้วยการนอนด้วยหรือเปล่า?" ลาทิฟามุดหน้าลงกับหมอนเพื่อกลบเสียงตัวเอง "เธอไม่เข้าใจหรอก..." ตั้งแต่บททดสอบที่ภูเขาเฮราเคิล ลาทิฟาก็ไม่เคยรู้สึกผูกพันกับใครได้เท่ากับอเล็กซ์อีกเลย เธอยังพอจะหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้บ้าง ไม่ใช่แค่เพราะเธอกับชายหนุ่มได้แลกเปลี่ยนความทรงจำกันเท่านั้น แต่พวกเขายังได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันในเชิงรูปธรรมหลังจากที่จิตสำนึกของทั้งคู่หลอมรวมกัน ดวงตาสีทองของลอตเต้อ่อนโยนลง รอยยิ้มล้อเลียนจางหายไปกลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้น "ไม่หรอก ลาทิฟา ฉันคิดว่าฉันเข้าใจนะ" ลาทิฟาโผล่หน้าออกมาจากหลังหมอนด้วยความประหลาดใจกับน้ำเสียงที่จริงจังของร่างแยกของเธอ "เธอชอบที่จะอยู่ใกล้เขา เขาทำให้เธอรู้สึก... ปลอดภัย นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยเหตุผลหรอก" ลอตเต้พูดแผ่วเบา "มันก็แค่เป็นแบบนั้นแหละ" ลาทิฟานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งพลางกอดหมอนแน่นขึ้น ในที่สุดเธอก็พึมพำว่า "ถ้า... ถ้าอเล็กซ์รู้ เขาจะหัวเราะเยาะฉันไหม?" ลอตเต้หัวเราะเบาๆ "ไม่หรอก ถ้าเป็นงั้นจริง เขาคงจะเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าด้วยความดีใจมากกว่า ถึงแม้เขาจะดูมาดมั่นและควบคุมสถานการณ์ได้เกือบตลอดเวลา แต่เขาก็เป็นเด็กหนุ่มที่ซื่อตรงมากเลยนะ" "แต่ลาทิฟา จำไว้นะ อเล็กซ์ยังสนิทกับหญิงสาวคนอื่นๆ ด้วย บางครั้งที่ถึงคิวของลูมิที่จะคอยเฝ้าเธอ ฉันก็จะแอบตามเขาไปทั่วสถาบัน" "...พวกสตอล์กเกอร์" ลาทิฟาแสยะยิ้ม "ฉันไม่อยากฟังคำนี้จากคนที่เคยพยายามสั่งให้ฉันไปแอบดูวานตอนอาบน้ำเพื่อยืนยันว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงหรอกนะ" ลอตเต้ตอบกลับ "เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันต่อ ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันแอบตามอเล็กซ์ในเวลาว่าง บางครั้งฉันก็เห็นเขามองฟราน ลาพิซ หรือแม้แต่อัสเทรียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและอาจจะมีความรักใคร่แฝงอยู่ด้วย" "แถมลาวิเนียเองก็เริ่มแสดงความรู้สึกของเธอออกมาแล้ว วันนี้ฉันเห็นเธอที่ห้องพยาบาล และจากที่ดู อเล็กซ์ก็น่าจะพอรู้ตัวว่าเธอมีใจให้เขาเหมือนกัน" ลาทิฟากอดหมอนในอ้อมแขนแน่นขึ้นขณะฟังรายงานจากร่างแยกของเธอ "ฉันว่ามันชัดเจนมากนะว่าอเล็กซ์ค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ" ลอตเต้กล่าวสรุป "ดังนั้น เธอห้ามทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บปวดเสียเองในตอนจบ" จากนั้นลอตเต้ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงและโอบกอดลาทิฟา ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเพราะไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแล้ว คนที่ต้องตัดสินใจคือลาทิฟา การทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองอย่างแท้จริงคือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด ขั้นตอนที่จะเปิดโอกาสให้เธอได้ก้าวเข้าสู่โลกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน