Chapter 137
130 / 3188
5 min read
Chapter 137: Blood Essence
Published Mar 11, 2026, 09:38 PM
Chapter 137: หยดโลหิตอมตะ
อเล็กซ์กลับมาที่บ้านในเวลาต่อมาไม่นานนัก เขาตัดสินใจล็อกเอาต์ออกไปหาอะไรกิน ก่อนจะกลับเข้ามาในเกมหลังจากนั้นครู่หนึ่ง
เขาล็อกอินกลับเข้ามาในห้องที่มีแสงไฟสว่างจ้าพลางเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว
“อืม... จะทำอะไรดีนะ? นั่งรอเฉยๆ จนถึงสามทุ่มเลยเหรอ?” เขาเริ่มครุ่นคิด ยังเหลือเวลาอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าที่เขาจะต้องไปฝึกกับอาจารย์
“จริงสิ เตาปรุงยา มันน่าจะถูกใช้งานจนถึงระดับที่สามารถหลอมรวมได้แล้ว” อเล็กซ์คิดขึ้นได้จึงหยิบเตาปรุงยาของเขาออกมา
เขาวางเตาไว้ตรงหน้าแล้วทาบฝ่ามือไปตามด้านข้างของตัวเตา เขาค่อยๆ ส่งพลังปราณเข้าไป ไม่ได้ส่งเข้าไปในเตาโดยตรง แต่เริ่มใช้พลังปราณชำระล้างผนังด้านในของเตาแทน
“ไม่รู้สึกถึงแรงต้านอะไรแล้ว น่าจะพอได้แล้วนะ” เขาคิดแล้วหยิบดาบเหล็กออกมา เขามองดูดาบเล่มยักษ์ตรงหน้าพลางคิดในใจว่า ‘ฉันควรหาซื้อกริชหรือมีดสักเล่มมาเก็บไว้ดีกว่า ขืนต้องคอยหยิบดาบเล่มใหญ่ขนาดนี้ออกมาใช้งานจุกจิกอย่างการกรีดผิวหนังตัวเองคงไม่ไหว’
เขาหันปลายดาบเข้าหาหน้าผากแล้วค่อยๆ กรีดเป็นแผลเล็กๆ หน้าผากของเขาเริ่มมีเลือดไหลออกมา แต่มันก็เริ่มสมานตัวในทันที อเล็กซ์หยุดมือแล้วเฝ้ามองแผลบนผิวหนังที่หายสนิทภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที
อย่างไรก็ตาม เลือดได้ไหลออกมาแล้ว ดังนั้นการที่แผลสมานตัวก็ไม่ใช่ปัญหา เขาเก็บหยดเลือดซึ่งก็คือ ‘หยดโลหิตอมตะ’ ของเขาเอาไว้ แล้วค่อยๆ หยดมันลงไปในเตาปรุงยา
ซึ่มมม—!
เสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ดังออกมาจากเตาปรุงยาและมันเริ่มเปล่งแสง หยดเลือดภายในเตาเริ่มเคลื่อนไหวไปมาแต่แล้วก็ถูกตัวเตากลืนกินเข้าไปในทันที
แรงสั่นสะเทือนหยุดลง พร้อมกับมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นสองบรรทัด
<‘เตาหยกทองคำ’ ได้รับหยดโลหิตอมตะของคุณแล้ว>
<‘เตาหยกทองคำ’ ยอมรับคุณเป็นเจ้าของแล้ว>
<ขอแสดงความยินดี คุณทำการหลอมรวมไอเทมระดับปฐพีแท้จริง ‘เตาหยกทองคำ’ ได้สำเร็จ>
“เยี่ยม!! เมื่อกี้ทำเอาตกใจแทบแย่” เขาคิดขณะจ้องมองค่าสถานะของเตาปรุงยาหลังจากที่หลอมรวมเสร็จสิ้น
[เตาหยกทองคำ: หลอมรวมแล้ว]
[ระดับ: ปฐพีแท้จริง]
[ธาตุประจำตัว: โลหะ - ดิน]
[น้ำหนัก: 22 กก.]
“โอ้ มันมีความสัมพันธ์กับธาตุด้วยเหรอเนี่ย? โชคดีนะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อการปรุงยาของฉัน” เขาคิด อเล็กซ์อยากจะหยิบมีดสั้นออกมาดูด้วย แต่เขาก็ไม่อยากให้พื้นห้องพังเพราะน้ำหนักของมัน
“อืม... อยากลองเช็กดูจังว่าถ้าใช้เตานี้ปรุงยาจะมีอะไรต่างไปจากเดิมไหม บางทีอาจจะต้องรอถึงพรุ่งนี้” เขาคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีว่า “ไม่สิ พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูรคู่หูสินะ? หลังจากเลิกเรียนงั้นเหรอ? อ่า... แล้วต้องเอาพวกยาที่ปรุงเสร็จไปขายที่โรงประมูลอีก”
“สงสัยคงต้องรออีกสักสองสามวันถึงจะรู้ว่ามันมีการพัฒนาขึ้นไหม ถึงจะไม่รู้เลยก็เถอะว่ามันจะดีขึ้นยังไง?”
เขาเก็บเตาปรุงยาเข้าที่เดิมพลางถูหน้าผากตัวเองเพื่อเช็ดเลือดที่ยังค้างอยู่
“นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองหยดโลหิตอมตะหรือเปล่านะ?” เขาเริ่มสงสัยขณะมองดูคราบสีแดงจางๆ บนมือ
“จริงสิ ถ้างั้นถ้าหยดโลหิตของฉันใช้หลอมรวมไอเทมได้ แล้วหยดโลหิตของสัตว์ชนิดอื่นล่ะ จะทำอะไรได้บ้าง?” เขาพลันนึกถึงไอเทมชิ้นหนึ่งที่ยังเก็บไว้ [หยดโลหิตอมตะของ ????? ?????]
“ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นวัตถุดิบปรุงยาหรอกนะ ถ้าใช่ ฉันก็น่าจะรู้ชื่อมันแล้วไม่ใช่เหรอ?” เขาคิดขณะหยิบมันออกมาตรวจสอบ เขาค้นในกระเป๋าเก็บของและพบมันอย่างรวดเร็ว
เมื่อหยิบออกมาเขาก็ต้องประหลาดใจ แม้ชื่อจะบอกว่าเป็นหยดโลหิตอมตะ แต่มันกลับเป็นก้อนเลือดที่แข็งตัว ราวกับว่าของเหลวทั้งหมดในเลือดระเหยไปจนหมดสิ้นแล้ว
‘นี่คือรูปร่างของโลหิตอมตะของสัตว์อสูรเหรอ?’ เขาครุ่นคิด ทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นก็เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง
“นี่มันอะไรกัน...” อเล็กซ์เริ่มตกใจ ออร่าที่แผ่ออกมาจากก้อนเลือดนั้นกดดันจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก พยายามจะใช้พลังปราณเพื่อเก็บไอเทมชิ้นนี้กลับเข้ากระเป๋า แต่เขากลับไม่สามารถดึงพลังปราณออกมาได้เลย
‘เกิดอะไรขึ้น?’ เขาอยากจะตะโกนออกมา แต่แม้แต่เสียงก็ยังไม่อาจหลุดรอดจากลำคอได้ สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดขณะที่เขาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น กระแสพลังงานร้อนแรงก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกภายในตัวเขา ช่วยบรรเทาแรงกดดันส่วนใหญ่ที่เขารู้สึกอยู่ได้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นยืนหรือใช้พลังปราณได้อยู่ดี
สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่นั่งมองดูหยดโลหิตอมตะลอยเคว้งอยู่ในอากาศ
“จะทำยังไงดี—” ทันใดนั้น แขนซ้ายของเขาก็เกิดอาการคันยิบๆ แล้วเจ้าแมวน้อยก็กระโดดออกมา “เพิร์ล? ทำไมถึงออกมาล่ะ?” เพราะแรงกดดันที่ลดลงเล็กน้อย ทำให้เขาพอจะพูดออกมาได้
“เมี๊ยว” อเล็กซ์รู้สึกราวกับว่าได้ยินความกระหายที่จะกินก้อนเลือดนั้นผ่านเสียงร้องของเพิร์ล
เขานึกย้อนไปตอนที่ผู้อาวุโสเซียนบอกเขาว่าสัตว์อสูรอาจตายได้ถ้ากินแกนอสูรที่มีพลังงานมหาศาลเกินไป หากหยดโลหิตอมตะนี่เป็นสิ่งเดียวกับแกนอสูร เพิร์ลคงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงแน่ๆ
“ไม่นะ อย่าเพิ่ง... เจ้าทำไม่ได้—” คำพูดของเขาติดอยู่ในลำคอเมื่อเห็นเพิร์ลเดินไปมาได้อย่างอิสระท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลนี้ ตัวเขาแทบจะทนความเจ็บปวดไม่ไหวด้วยอิทธิพลบางอย่างในร่างกาย แต่เพิร์ลกลับเดินเข้าไปหาเหมือนปลาในน้ำโดยไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันเลยแม้แต่น้อย
‘เป็นเพราะโลหิตนี้มาจากแม่ของมันหรือเปล่านะ?’ เขาคิด ความตื่นตระหนกและความกลัวที่มีก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไป เขาเฝ้ามองดูเจ้าเพิร์ลตัวน้อยหยุดอยู่ใต้ก้อนหยดโลหิตอมตะที่ลอยอยู่นั้น
เพียงแค่กระโดดครั้งเดียว เพิร์ลก็ถึงตัวก้อนโลหิตนั้นและอ้าปากออก แล้วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันก็กลืนก้อนเลือดนั้นลงไปทันที
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.