Chapter 137: หยดโลหิตอมตะ อเล็กซ์กลับมาที่บ้านในเวลาต่อมาไม่นานนัก เขาตัดสินใจล็อกเอาต์ออกไปหาอะไรกิน ก่อนจะกลับเข้ามาในเกมหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาล็อกอินกลับเข้ามาในห้องที่มีแสงไฟสว่างจ้าพลางเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว “อืม... จะทำอะไรดีนะ? นั่งรอเฉยๆ จนถึงสามทุ่มเลยเหรอ?” เขาเริ่มครุ่นคิด ยังเหลือเวลาอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าที่เขาจะต้องไปฝึกกับอาจารย์ “จริงสิ เตาปรุงยา มันน่าจะถูกใช้งานจนถึงระดับที่สามารถหลอมรวมได้แล้ว” อเล็กซ์คิดขึ้นได้จึงหยิบเตาปรุงยาของเขาออกมา เขาวางเตาไว้ตรงหน้าแล้วทาบฝ่ามือไปตามด้านข้างของตัวเตา เขาค่อยๆ ส่งพลังปราณเข้าไป ไม่ได้ส่งเข้าไปในเตาโดยตรง แต่เริ่มใช้พลังปราณชำระล้างผนังด้านในของเตาแทน “ไม่รู้สึกถึงแรงต้านอะไรแล้ว น่าจะพอได้แล้วนะ” เขาคิดแล้วหยิบดาบเหล็กออกมา เขามองดูดาบเล่มยักษ์ตรงหน้าพลางคิดในใจว่า ‘ฉันควรหาซื้อกริชหรือมีดสักเล่มมาเก็บไว้ดีกว่า ขืนต้องคอยหยิบดาบเล่มใหญ่ขนาดนี้ออกมาใช้งานจุกจิกอย่างการกรีดผิวหนังตัวเองคงไม่ไหว’ เขาหันปลายดาบเข้าหาหน้าผากแล้วค่อยๆ กรีดเป็นแผลเล็กๆ หน้าผากของเขาเริ่มมีเลือดไหลออกมา แต่มันก็เริ่มสมานตัวในทันที อเล็กซ์หยุดมือแล้วเฝ้ามองแผลบนผิวหนังที่หายสนิทภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที อย่างไรก็ตาม เลือดได้ไหลออกมาแล้ว ดังนั้นการที่แผลสมานตัวก็ไม่ใช่ปัญหา เขาเก็บหยดเลือดซึ่งก็คือ ‘หยดโลหิตอมตะ’ ของเขาเอาไว้ แล้วค่อยๆ หยดมันลงไปในเตาปรุงยา ซึ่มมม—! เสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ดังออกมาจากเตาปรุงยาและมันเริ่มเปล่งแสง หยดเลือดภายในเตาเริ่มเคลื่อนไหวไปมาแต่แล้วก็ถูกตัวเตากลืนกินเข้าไปในทันที แรงสั่นสะเทือนหยุดลง พร้อมกับมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นสองบรรทัด <‘เตาหยกทองคำ’ ได้รับหยดโลหิตอมตะของคุณแล้ว> <‘เตาหยกทองคำ’ ยอมรับคุณเป็นเจ้าของแล้ว> <ขอแสดงความยินดี คุณทำการหลอมรวมไอเทมระดับปฐพีแท้จริง ‘เตาหยกทองคำ’ ได้สำเร็จ> “เยี่ยม!! เมื่อกี้ทำเอาตกใจแทบแย่” เขาคิดขณะจ้องมองค่าสถานะของเตาปรุงยาหลังจากที่หลอมรวมเสร็จสิ้น [เตาหยกทองคำ: หลอมรวมแล้ว] [ระดับ: ปฐพีแท้จริง] [ธาตุประจำตัว: โลหะ - ดิน] [น้ำหนัก: 22 กก.] “โอ้ มันมีความสัมพันธ์กับธาตุด้วยเหรอเนี่ย? โชคดีนะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อการปรุงยาของฉัน” เขาคิด อเล็กซ์อยากจะหยิบมีดสั้นออกมาดูด้วย แต่เขาก็ไม่อยากให้พื้นห้องพังเพราะน้ำหนักของมัน “อืม... อยากลองเช็กดูจังว่าถ้าใช้เตานี้ปรุงยาจะมีอะไรต่างไปจากเดิมไหม บางทีอาจจะต้องรอถึงพรุ่งนี้” เขาคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีว่า “ไม่สิ พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูรคู่หูสินะ? หลังจากเลิกเรียนงั้นเหรอ? อ่า... แล้วต้องเอาพวกยาที่ปรุงเสร็จไปขายที่โรงประมูลอีก” “สงสัยคงต้องรออีกสักสองสามวันถึงจะรู้ว่ามันมีการพัฒนาขึ้นไหม ถึงจะไม่รู้เลยก็เถอะว่ามันจะดีขึ้นยังไง?” เขาเก็บเตาปรุงยาเข้าที่เดิมพลางถูหน้าผากตัวเองเพื่อเช็ดเลือดที่ยังค้างอยู่ “นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองหยดโลหิตอมตะหรือเปล่านะ?” เขาเริ่มสงสัยขณะมองดูคราบสีแดงจางๆ บนมือ “จริงสิ ถ้างั้นถ้าหยดโลหิตของฉันใช้หลอมรวมไอเทมได้ แล้วหยดโลหิตของสัตว์ชนิดอื่นล่ะ จะทำอะไรได้บ้าง?” เขาพลันนึกถึงไอเทมชิ้นหนึ่งที่ยังเก็บไว้ [หยดโลหิตอมตะของ ????? ?????] “ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นวัตถุดิบปรุงยาหรอกนะ ถ้าใช่ ฉันก็น่าจะรู้ชื่อมันแล้วไม่ใช่เหรอ?” เขาคิดขณะหยิบมันออกมาตรวจสอบ เขาค้นในกระเป๋าเก็บของและพบมันอย่างรวดเร็ว เมื่อหยิบออกมาเขาก็ต้องประหลาดใจ แม้ชื่อจะบอกว่าเป็นหยดโลหิตอมตะ แต่มันกลับเป็นก้อนเลือดที่แข็งตัว ราวกับว่าของเหลวทั้งหมดในเลือดระเหยไปจนหมดสิ้นแล้ว ‘นี่คือรูปร่างของโลหิตอมตะของสัตว์อสูรเหรอ?’ เขาครุ่นคิด ทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นก็เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง “นี่มันอะไรกัน...” อเล็กซ์เริ่มตกใจ ออร่าที่แผ่ออกมาจากก้อนเลือดนั้นกดดันจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก พยายามจะใช้พลังปราณเพื่อเก็บไอเทมชิ้นนี้กลับเข้ากระเป๋า แต่เขากลับไม่สามารถดึงพลังปราณออกมาได้เลย ‘เกิดอะไรขึ้น?’ เขาอยากจะตะโกนออกมา แต่แม้แต่เสียงก็ยังไม่อาจหลุดรอดจากลำคอได้ สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดขณะที่เขาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างช้าๆ ทันใดนั้น กระแสพลังงานร้อนแรงก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกภายในตัวเขา ช่วยบรรเทาแรงกดดันส่วนใหญ่ที่เขารู้สึกอยู่ได้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นยืนหรือใช้พลังปราณได้อยู่ดี สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่นั่งมองดูหยดโลหิตอมตะลอยเคว้งอยู่ในอากาศ “จะทำยังไงดี—” ทันใดนั้น แขนซ้ายของเขาก็เกิดอาการคันยิบๆ แล้วเจ้าแมวน้อยก็กระโดดออกมา “เพิร์ล? ทำไมถึงออกมาล่ะ?” เพราะแรงกดดันที่ลดลงเล็กน้อย ทำให้เขาพอจะพูดออกมาได้ “เมี๊ยว” อเล็กซ์รู้สึกราวกับว่าได้ยินความกระหายที่จะกินก้อนเลือดนั้นผ่านเสียงร้องของเพิร์ล เขานึกย้อนไปตอนที่ผู้อาวุโสเซียนบอกเขาว่าสัตว์อสูรอาจตายได้ถ้ากินแกนอสูรที่มีพลังงานมหาศาลเกินไป หากหยดโลหิตอมตะนี่เป็นสิ่งเดียวกับแกนอสูร เพิร์ลคงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงแน่ๆ “ไม่นะ อย่าเพิ่ง... เจ้าทำไม่ได้—” คำพูดของเขาติดอยู่ในลำคอเมื่อเห็นเพิร์ลเดินไปมาได้อย่างอิสระท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลนี้ ตัวเขาแทบจะทนความเจ็บปวดไม่ไหวด้วยอิทธิพลบางอย่างในร่างกาย แต่เพิร์ลกลับเดินเข้าไปหาเหมือนปลาในน้ำโดยไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันเลยแม้แต่น้อย ‘เป็นเพราะโลหิตนี้มาจากแม่ของมันหรือเปล่านะ?’ เขาคิด ความตื่นตระหนกและความกลัวที่มีก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไป เขาเฝ้ามองดูเจ้าเพิร์ลตัวน้อยหยุดอยู่ใต้ก้อนหยดโลหิตอมตะที่ลอยอยู่นั้น เพียงแค่กระโดดครั้งเดียว เพิร์ลก็ถึงตัวก้อนโลหิตนั้นและอ้าปากออก แล้วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันก็กลืนก้อนเลือดนั้นลงไปทันที