บทที่ 1785 การประสานงานในสนามรบ หยานหย่าถิงยืนอยู่ใกล้กับเรือยักษ์ที่บินอยู่นอกสนามรบ สายตาของเขากวาดมองการต่อสู้เบื้องล่าง วิสเกอร์เข้าควบคุม ‘ค่ายกลเทพจักรพรรดินรก’ (Hell Emperor's Divine Battle Array) ได้ในทันที และในตอนนี้มันคือผู้ที่นำทัพทั้งหมดด้วยตัวเอง “บอกมาว่าเจ้าอยากให้ทุกคนไปที่ไหน ข้าจะสั่งการพวกเขาให้เอง” “เดี๋ยวสิ” หยานหย่าถิงกล่าวพลางนับจำนวนทหารที่เขามองเห็นอย่างรวดเร็ว มีทหารกว่า 9,000 นายที่อเล็กซ์พามา สัตว์อสูรอีกสองสามร้อยตัว และ ‘ผู้ทำลายคำสาบาน’ (Oathbreakers) ประมาณ 500 คน เมื่อประเมินจากจำนวน เขาเห็นว่าความแข็งแกร่งของทหาร 9,000 นายนั้นไม่ได้สูงนักเมื่อเทียบกับกองกำลังฝ่ายตรงข้าม แต่ค่ายกลที่กำลังใช้อยู่กลับช่วยเสริมพลังให้พวกเขาได้อย่างน่าประหลาด “สรุปว่าเรามีทหารอยู่เก้าพันกว่านายสินะ? น้อยกว่าที่ข้าหวังไว้เยอะเลย” หยานหย่าถิงกล่าว “เรามีมากกว่าหนึ่งหมื่นนาย” วิสเกอร์รีบบอก “นี่ยังไม่นับรวมทหารของเจ้าด้วยนะ” “เจ้ามั่นใจได้อย่างไร?” หยานหย่าถิงถาม “เพราะค่ายกลนี้ยังไงล่ะ” วิสเกอร์กล่าว “ข้ารู้จำนวนทั้งหมด มันเกินหนึ่งหมื่นมานิดหน่อย แต่ก็ถึงหนึ่งหมื่นแน่นอน ข้านับรวมพวกสัตว์อสูรเหล่านั้นเข้าไปด้วยแล้ว” “เข้าใจแล้ว” หยานหย่าถิงพูด “เก้าพันหรือหนึ่งหมื่นก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ฝ่ายจักรวรรดิมีทหารเกือบสองหมื่นนาย และดูเหมือนจะมีมาเพิ่มเรื่อยๆ ด้วย” “สองหมื่นงั้นรึ” วิสเกอร์กล่าวเบาๆ “แล้วทำไมพวกเราถึงยังไม่แพ้อีก?” “ต้องขอบคุณพวกนักสู้ที่แข็งแกร่งของเจ้าที่คอยถ่วงเวลาไว้” หยานหย่าถิงกล่าว “พวกเขากำลังบีบให้กองพันหลายแห่งต้องรวมกลุ่มเป็นค่ายกลเพื่อช่วยเหลือผู้นำของตน ดังนั้นไม่ใช่ทหารทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่ แต่เราต้องรีบเผด็จศึกแล้ว” ทันใดนั้น หยานหย่าถิงเริ่มออกคำสั่งการโจมตี เขาคุ้นเคยกับการบัญชาการกองทัพที่รบหลายแนวหน้ามากกว่า แต่การคุมทัพครั้งนี้ก็นับว่าจัดการได้ดีเช่นกัน กองทัพถอยร่นออกมาเล็กน้อยเพื่อรวมกลุ่มกันใหม่ จากนั้นจึงรุกคืบไปข้างหน้าเพื่อเข้าโจมตีพร้อมกันเป็นหน่วยเดียว แทนที่จะปล่อยให้ต่างคนต่างสู้ตามจังหวะของตัวเอง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสก็เริ่มปฏิบัติตามคำสั่งของหยานหย่าถิงและทำตามสิ่งที่เขาบอก หยานหย่าถิงให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับเหล่านักสู้ที่แข็งแกร่งในสนามรบ เพราะพวกเขาต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ หากมีการโจมตีระดับ ‘อมตะ’ (Immortal) เพียงครั้งเดียวที่เล็ดลอดสายตาไปได้ นั่นจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่หลวงต่อกองทัพทั้งหมด กองกำลัง 10,000 นายถูกแบ่งออกเป็น 10 กลุ่ม แต่ละกลุ่มนำโดยผู้อาวุโสทั้ง 9 คน และโจวหลินฟาน ซึ่งยังไม่สามารถบุกทะลวงไปถึงแนวหน้าได้ เขาสั่งการโจมตีที่ประสานกันเพื่อบุกทะลวงกระบวนทัพของศัตรูที่กำลังสับสนวุ่นวาย ดูเหมือนว่าแม้เขาจะหายตัวไปเกือบ 70 ปี แต่ทางจักรวรรดิก็ไม่ได้สรรหา ‘แม่ทัพใหญ่’ (Head of War) คนใหม่ขึ้นมาแทน ถึงอย่างนั้น หยานหย่าถิงก็รู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้เข้าทางพวกเขาเลย ทหารใหม่ยังคงหลั่งไหลเข้ามาสมทบฝั่งศัตรูไม่ขาดสาย โชคยังดีที่ทหารหลายนายตัดสินใจเปลี่ยนมาเข้าพวกกับพวกเขาและยินดีช่วยสู้รบ ถึงจำนวนจะน้อยแต่ทุกแรงช่วยเหลือล้วนมีความหมาย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” หลงฮวนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหันขณะมองไปด้านข้าง เขาเห็นสิ่งที่ค่อนข้างแปลกประหลาด และมันกำลังเกิดขึ้นทั่วทั้งสนามรบ เหล่าทหารกำลังถอนตัวจากการต่อสู้ทีละคนสองคน พวกเขาเดินออกไปไกลด้านข้างแล้วนั่งลงเฉยๆ คอยดูการต่อสู้จากระยะไกล “ชิ!” หยานหย่าถิงส่งเสียงด้วยความรังเกียจ “เรายื่นทางเลือกให้พวกมันสองทาง คือเข้าพวกกับเราแล้วช่วยจัดการพ่อของพวกมัน หรือไม่งั้นก็ถอยออกไปจากการต่อสู้ให้หมด และพวกเขาก็เลือกที่จะถอยออกไป” “ทหารของเจ้ากำลังโน้มน้าวให้กองทัพของจักรวรรดิวางมืออย่างนั้นรึ?” หลงฮวนถาม “ใช่” หยานหย่าถิงตอบ “ขอบคุณสิ่งที่เจ้าทำ กระบวนการนี้ถึงได้ราบรื่นกว่าที่ข้าจะทำด้วยตัวคนเดียว” “โอ้… ดีแล้ว” หลงฮวนกล่าว หลงฟางหยูยืนอยู่ด้านข้าง สายตาว่างเปล่ามองการต่อสู้ ทุกคนที่กำลังสู้ในฝั่งตรงข้ามล้วนเป็นทหารของเขา แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย และเขาก็อยากจะนิ่งเฉยแบบนั้นเสียด้วย มันคงง่ายกว่านี้มากถ้าเขาสามารถถอยออกจากการต่อสู้ได้เช่นกัน แต่ไม่... มันคงง่ายเกินไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขารู้ดีว่าชีวิตของเขาไม่เคยมีคำว่าง่าย “ข้าจะไปช่วยโน้มน้าวคนอื่นๆ ด้วย” หลงฟางหยูกล่าวแล้วก้าวออกไปข้างหน้า หลงฮวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ข้าจะไปทำแบบเดียวกัน” เขากล่าวพลางติดตามพี่ชายไปยังสนามรบ หยานหย่าถิงกลับไปจดจ่อกับการควบคุมสนามรบ โดยคอยออกคำสั่งผ่านวิสเกอร์ที่ทำหน้าที่สื่อสารให้ง่ายขึ้นผ่านการเชื่อมต่อของค่ายกล การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป มีหลายคนได้รับบาดเจ็บและต้องล่าถอยออกมา เมื่อบาดเจ็บ ทหารเหล่านั้นมักจะบินกลับเข้าไปในเรือยักษ์ที่ลอยลำอยู่บนฟ้า หยานหย่าถิงค่อนข้างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในเรือเพราะทุกคนที่บาดเจ็บต่างมุ่งหน้าไปที่นั่น “พวกเขาเข้าไปทำอะไรข้างในนั้น?” เขาถามวิสเกอร์ “พักผ่อนและรักษาแผล” วิสเกอร์ตอบ หยานหย่าถิงพยายามชะโงกหน้ามอง แต่ค่ายกลที่แข็งแกร่งได้ปิดกั้นสัมผัสทางจิตวิญญาณทั้งหมดไม่ให้เข้าถึง เขาจึงมองทะลุเข้าไปไม่ได้ เวลาผ่านไปในขณะที่เขาอุทิศความสนใจทั้งหมดให้กับการจัดการสนามรบ เพราะทหารฝั่งศัตรูยังคงดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน แม้หลายคนจะรู้ความจริงและถูกเพื่อนฝูงโน้มน้าวให้หันมาต่อสู้กับจักรพรรดิมังกร แต่มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยอมเปลี่ยนข้างมาร่วมสงครามอย่างเต็มตัว ส่วนใหญ่ตัดสินใจเพียงแค่ไปนั่งดูอยู่ขอบสนามรบ ในขณะที่กองกำลังหลักยังคงเลือกที่จะสู้เคียงข้างจักรพรรดิ หยานหย่าถิงนับจำนวนทหารในสนามอย่างรวดเร็วและตระหนักได้ว่า แม้ฝั่งของพวกเขาจะมีทหารเพิ่มขึ้นมาประมาณ 2,000 นาย แต่ฝ่ายศัตรูกลับเพิ่มขึ้นถึง 1,000 นาย และนั่นนับรวมถึงทหารที่ตายไปหรือถอยทัพไปแล้วด้วย “บัดซบ!” หยานหย่าถิงสบถเบาๆ “แม้เราจะดึงคนมาได้มากและทำให้หลายคนวางมือจากสงคราม แต่ก็ยังมีคนเข้ามาเพิ่มเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย” อีกไม่นานศัตรูคงมีทหารราว 25,000 นาย ซึ่งเกือบเป็นสองเท่าของจำนวนที่พวกเขาต้องรับมือ การมาถึงของ ‘ผู้ทำลายคำสาบาน’ เป็นสิ่งสำคัญในสนามรบ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ตัดสินสถานการณ์ได้มากอย่างที่หยานหย่าถิงคาดหวังไว้ “เราต้องการอะไรที่มากกว่านี้” เขากล่าวเบาๆ “สิ่งที่แข็งแกร่งกว่านี้” เขาหันไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมจะระเบิดพลัง ‘ปราณ’ (Qi) เพื่อโจมตี ก่อนจะรู้ตัวว่าคนที่เดินเข้ามาหาไม่ใช่ศัตรู “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” เกรแฮมเอ่ยถามขณะมายืนเคียงข้างทั้งสอง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า บางส่วนเป็นบาดแผลของเขาเอง แต่ส่วนใหญ่เป็นเลือดของคนที่เขาลงมือสังหาร หยานหย่าถิงสัมผัสได้ถึงระดับพลังที่อ่อนแอของเกรแฮมและรู้สึกประหลาดใจ แต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือการที่คนคนนี้โผล่มาอยู่ที่นี่ได้ “เจ้ามาที่นี่ทำไม? ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องคอยเฝ้าอาคารเคลื่อนย้ายมิติหรอกรึ?” เขาถามพลางมองลงไปยังจุดที่ควรจะเป็นอาคารหลังนั้น “อเล็กซ์บอกให้ข้าเลิกเฝ้ามันแล้ว” เกรแฮมตอบ “ข้าก็เลยมา” ใบหน้าของหยานหย่าถิงเต็มไปด้วยความสับสนในตอนแรก แต่เมื่อเขาเห็นกลุ่มคนเดินออกมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “เป็นการตัดสินใจที่เสี่ยงจริงๆ” เขากล่าว “แต่ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่แย่เลย”