Chapter 249: การจับจ่ายที่ฟุ่มเฟือย อเล็กซ์เดินเข้าไปในอาคารที่รวบรวมอุปกรณ์ค่ายกลต่างๆ แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าไปแล้ว เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองไม่มีความรู้เรื่องค่ายกลเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาเคยรู้จากหนังสือหรือคำบอกเล่าก่อนหน้านี้ไม่สามารถเทียบได้กับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ รอบตัวเขาเต็มไปด้วยสิ่งของมากมายที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีไว้ทำอะไร ผู้คนรอบข้างต่างสนทนากันในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว ‘ให้ตายเถอะ ผมเคยคิดว่าการวางค่ายกลก็แค่การปักธงหรือวางสิ่งของตามตำแหน่งที่กำหนดไว้เสียอีก แต่ดูเหมือนว่าแม้แต่วิธีการเหล่านั้นยังมีความละเอียดอ่อนซับซ้อนมาก ไม่ต่างอะไรกับวิชาปรุงยาเลยสินะ’ เขาคิดในใจ ‘ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังจำเป็นต้องซื้อตำราค่ายกลพื้นฐานกับอุปกรณ์ที่จำเป็นเอาไว้ก่อน ผมอยากจะเริ่มเรียนรู้มันไปพร้อมกัน’ เขาวางแผน แม้ว่าการเรียนทั้งวิชาปรุงยาและวิชาค่ายกลพร้อมกันอาจทำให้เขาต้องพะวงจนเกินไป แต่ในเมื่อเขาตั้งใจจะเน้นไปที่วิชาปรุงยามากกว่าวิชาค่ายกล ดังนั้นก็น่าจะไม่เป็นปัญหาอะไร เขาตัดสินใจซื้อตำราค่ายกลพื้นฐานที่เรียกว่า ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ มันเป็นค่ายกลระดับทั่วไปที่ทำหน้าที่ดูดซับปราณจากหินวิญญาณ 5 ก้อนที่วางไว้ตามจุดต่างๆ ของค่ายกล แล้วรวมไว้ที่ศูนย์กลาง โดยทั่วไปค่ายกลนี้จะมีรัศมีกว้างไม่เกิน 2 เมตร ‘นี่น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี’ อเล็กซ์คิด ‘วันหลังผมควรจะไปหาหนังสือค่ายกลที่ดีกว่านี้จากห้องสมุดในเมืองหลวง’ หลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้ว อเล็กซ์ก็เดินออกจากอาคาร เขาเหลียวมองดูอาคารอื่นๆ รอบข้างแล้วคิดขึ้นมาว่า ‘ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ถ้าไม่แวะไปอาคารอื่นด้วยก็คงจะเสียเปล่าใช่ไหมล่ะ?’ เขาตรงไปยังอาคารยันต์และซื้อยันต์สื่อสารมาสองสามคู่ ซึ่งยันต์พวกนี้สามารถใช้งานได้ในระยะไกลถึง 2 กิโลเมตร ยันต์สื่อสารจะมาเป็นคู่และเชื่อมต่อกันเสมอ ‘เสียดายที่มันไม่เหมือนสมาร์ทโฟน ผมคงต้องพกติดตัวไว้สำหรับติดต่อคนละคู่’ อเล็กซ์นึกเปรียบเทียบ จากนั้นเขาก็เดินไปยังอาคารอาวุธและวัตถุเวทมนตร์ เขาประหลาดใจที่พบว่ามีของให้เลือกซื้อมากมาย “โอ้โห ถุงเก็บของพวกนี้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นตั้งเยอะ ผมน่าจะซื้อไว้สักหน่อย” เขาคิดขณะกวาดสายตามองถุงเก็บของหลากหลายแบบที่วางจำหน่าย มันมีตั้งแต่ขนาดเท่าที่เขามีอยู่ตอนนี้ไปจนถึงถุงที่จุของได้มากกว่าเดิมเกือบ 20 เท่า แม้ราคาของพวกนั้นจะสูงลิ่ว แต่อเล็กซ์ก็เลือกซื้อถุงเก็บของขนาดจุได้มากกว่าเดิม 5 เท่ามาประมาณ 5 ใบ สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เขาเก็บของได้มากขึ้นโดยไม่ต้องพกถุงเกือบ 10 ใบเหมือนอย่างตอนนี้ นอกจากนี้ เขายังต้องแปลกใจเมื่อพบกับเตาปรุงยาแบบใช้แล้วทิ้ง เตาพวกนี้ด้อยกว่าเตาที่อยู่ในโถงปรุงยามาก แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่สมบูรณ์แบบสำหรับอเล็กซ์ ผู้ซึ่งกำลังวางแผนจะปรุงยาแบบสุ่มที่อาจระเบิดได้ทุกเมื่อ ราคามันถูกอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาจึงกวาดซื้อมาประมาณ 100 ใบ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะพอหรือเปล่า ถัดมา เขาได้ซื้อดาบและชุดเกราะระดับพื้นฐานของมนุษย์ แม้จะไม่ใช่ของราคาถูกนักแต่ก็อยู่ในเกณฑ์ที่อเล็กซ์ซึ่งครอบครองหินวิญญาณนับร้อยก้อนสามารถจ่ายได้ ‘ของพวกนี้คงช่วยผมได้บ้าง ดาบเอาไว้ใช้เป็นเหยื่อล่อระหว่างต่อสู้ ส่วนชุดเกราะจะช่วยหลอกศัตรูให้คิดว่าผมมีการป้องกันที่ดี ถึงอย่างไรมันก็น่าจะช่วยเพิ่มพลังป้องกันได้บ้างละนะ’ อเล็กซ์คิด เขามองว่าการหาชุดเกราะในโรงประมูลตอนนี้คงเป็นไปได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่มีหินวิญญาณระดับปราณแท้เหลืออยู่มากนัก เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจจากการซื้อของเบ็ดเตล็ดอย่างกล่องใส่วัตถุดิบปรุงยาและขวดใส่เม็ดยา หินวิญญาณในมือเขาก็เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ‘เฮ้อ สงสัยผมคงต้องนำเม็ดยาบางส่วนไปขายในโรงประมูลบ้างแล้ว’ อเล็กซ์ถอนหายใจ เขายังไม่ได้ปรุงยาสำหรับขายโดยเฉพาะ ส่วนที่ทำไว้อยู่เดิมเขาก็คิดว่ายังไม่มีคุณภาพดีพอจะนำไปขาย ‘ผมคงต้องหาสถานที่สำหรับปรุงยาเพื่อนำไปขายโดยเฉพาะสินะ’ เขานึกถึงสิ่งที่อาจารย์เคยพูดเกี่ยวกับกิลด์นักปรุงยาและโถงปรุงยาที่อนุญาตให้นักปรุงยาอิสระเข้ามาใช้งานได้ วันหลังเขาคงต้องไปลองดูสักครั้ง หลังจากจัดการธุระในย่านนั้นเสร็จสิ้น เขาก็เดินย้อนกลับไปที่โรงแรม ระหว่างทางเขาเห็นร้านอาหารสำหรับผู้ฝึกตนจึงแวะเข้าไปดูว่าที่นี่เป็นอย่างไร ปรากฏว่าหากจ่ายเพิ่มอีกเล็กน้อยก็สามารถขึ้นไปใช้บริการชั้นบนที่มีความพิเศษกว่าได้ แต่อเล็กซ์ไม่ได้สนใจ เขาเลือกนั่งโต๊ะริมหน้าต่างคนเดียวและสั่งสตูว์ง่ายๆ มาหนึ่งชาม ทว่ามันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด ทุกครั้งที่เขากลืนอาหารลงไป ระบบจะแจ้งเตือนขึ้นมาซ้ำๆ เกี่ยวกับการที่ร่างกายของเขาดูดซับอาหารและพลังปราณจากมัน จนบางทีก็น่ารำคาญอยู่ไม่น้อย แม้พลังปราณที่ได้จะมีเพียงหลักพันซึ่งถือว่าน้อยมาก แต่รสชาติกลับอร่อยล้ำเลิศ ผักในสตูว์ถูกเคี่ยวจนนุ่มได้ที่ ส่วนเนื้อก็แทบจะละลายในปากทุกครั้งที่เคี้ยว ในที่สุด หลังจากกินอยู่นาน 15 นาที เขาก็จัดการจนหมดจด อเล็กซ์จ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้าน จังหวะที่เขากำลังก้าวเท้าออกมา เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินสวนเข้าไป เธอค่อนข้างสวยแต่ไม่ได้ถึงขั้นสะกดสายตา รูปร่างสูงโปร่งแต่ก็ไม่สูงไปกว่าเขา ผอมบางแต่ไม่ได้ดูซูบซีด ใครก็ตามที่เห็นเธอคงคิดว่าเธอเป็นหญิงงามที่แท้จริง แต่อเล็กซ์ไม่คิดเช่นนั้น ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียวว่า ‘ผมเคยเจอเธอมาก่อนหรือเปล่านะ?’ หญิงสาวเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็ไม่กล้าใช้จิตสัมผัสตรวจสอบใบหน้าเธออีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงเลิกสนใจและเดินกลับโรงแรมไป ระหว่างทางเขาซื้อเสื้อผ้าลำลองมาสองสามชุดก่อนจะถึงโรงแรมในช่วงไม่กี่นาทีก่อนเวลา 6 โมงเย็น เขาเดินขึ้นบันได 17 ชั้นพลางคิดว่าที่นี่จะมีลิฟต์ให้ใช้บ้างไหม ในที่สุดเขาก็ถึงห้องพักและเดินเข้าไปข้างใน