บทที่ 48: ทำไมจะไม่ล่ะ...? “ท่านเจ้าเมืองฟู ท่านมีทางออกอย่างไรบ้างหรือ” หม่าหรงถาม “ข้าเองก็ยินดีที่จะรับฟังข้อเสนอจากท่านเจ้าเมืองฟูเช่นกัน” เหวินเฉิงกล่าวเสริม ชายในชุดคลุมสีม่วงผู้นี้คือเจ้าเมืองแห่งเมืองสการ์เล็ต เขามีนามว่าฟูเหวิน ซึ่งรับหน้าที่ดูแลเมืองสการ์เล็ตร่วมกับภรรยาของเขาที่ชื่อว่าโมอัน “ข้อเสนอของข้าคือ ในเมื่อพวกท่านทั้งสองต่างก็ต้องการศิษย์คนนี้มากนัก เหตุใดไม่รับเขาเป็นศิษย์ทั้งคู่เสียเลยล่ะ? ด้วยวิธีนี้ พวกท่านก็สามารถสั่งสอนเขาได้ทั้งคู่ และเขาก็จะได้เป็นส่วนหนึ่งของทั้งสองสำนัก” เขาเอ่ยกับเจ้าสำนักทั้งสอง “อืม...” เจ้าสำนักทั้งสองตกอยู่ในภวังค์ความคิด หม่าหรงมองไปที่เหวินเฉิงแล้วถามว่า “บอกความจริงข้ามาเถอะ เหตุใดท่านถึงต้องการตัวเขาขนาดนั้น?” เหวินเฉิงกำลังจะกล่าวโกหก แต่เขากลับตัดสินใจบอกความจริงออกไป “ศิษย์ของท่านเพิ่งจะเริ่มบำเพ็ญเพียรมาได้เพียง 10 วันเท่านั้น แต่กลับมีระดับพลังเช่นนี้ เขาเป็นอัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง” หม่าหรงจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก นางหันไปถามอเล็กซ์ทันที “เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?” อเล็กซ์ประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ‘เขารู้ได้อย่างไรกัน?’ แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจว่าคงเป็นลั่วเหม่ยที่บอกข้อมูลนี้แก่เขา เขาเผลอหลุดปากพูดเรื่องนี้ออกไปอย่างไม่ระมัดระวังในช่วงเวลานั้น “ใช่ครับ” เขาตอบเสียงเบา “เจ้ามีวิธีพิสูจน์หรือไม่?” นางถาม เขาเริ่มรู้สึกกังขา เพราะไม่มีทางที่คนคนหนึ่งจะบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นหลอมกระดูกระดับ 2 ได้ในเวลาเพียง 10 วัน เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมไม่มีอะไรมายืนยันได้หรอกครับ แต่ผมทำแบบนี้ได้” เขากล่าวพลางเปิดหน้าต่างสถานะแล้วกด [เลเวลอัพ] เขาเลือกที่จะกดเลเวลอัพเพียงครั้งเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วเขาสามารถทำได้ถึง 3 ครั้งด้วยพลังปราณที่ได้รับมาจากโอสถ กระนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็เพียงพอที่จะสร้างความฮือฮาให้กับฝูงชน เหล่าผู้อาวุโส เจ้าสำนัก และแม้แต่คู่สามีภรรยาเจ้าเมืองต่างก็ประหลาดใจที่เห็นชายหนุ่มตรงหน้าบรรลุระดับพลังอย่างง่ายดายราวกับเรื่องปกติ หม่าหรงถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “หากเจ้ามีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ เหตุใดถึงไปอยู่ในสำนักหงอู่กัน? มันเป็นการเสียของเปล่าๆ ที่เจ้าต้องมาอยู่กับสำนักเรา” นางกล่าว แม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มเชื่อว่าการส่งเขาไปสำนักพยัคฆ์คือทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว อเล็กซ์ตอบกลับง่ายๆ ว่า “นั่นเป็นเพราะผมสนใจเรื่องการปรุงยา และผมก็มีพรสวรรค์ในด้านนั้นด้วยครับ” หม่าหรงถอนหายใจพลางกล่าว “ข้าเข้าใจที่เจ้าพูด การสามารถจดจำชื่อสมุนไพรทั้งหมดในการทดสอบได้นั้นเป็นเรื่องดี แต่มันก็เทียบไม่ได้กับพรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญเพียรของเจ้าเลย” หม่าหรงพยายามเกลี้ยกล่อมเขา เหวินเฉิงรู้สึกประหลาดใจที่เห็นหม่าหรงเปลี่ยนท่าที ในทางกลับกัน อเล็กซ์เริ่มรู้สึกประหม่า ‘ข้ามีทักษะการปรุงยาที่มีคำว่า ‘เทพ’ อยู่ในชื่อ หากมันมีประสิทธิภาพแม้เพียงครึ่งหนึ่งของชื่อเรียก มันคงน่าเสียดายหากไม่ได้เรียนรู้วิชาปรุงยาอย่างจริงจัง’ “ตั้งแต่เด็กๆ ผมสามารถระบุชื่อสมุนไพรทุกชนิดที่พบเจอได้ และมีความสามารถพิเศษในการจดจำพวกมันในป่าครับ” เขากล่าว เขาตัดสินใจเดิมพันด้วยการเปิดเผยความลับของตนเอง เพื่อหวังว่าเขาจะได้ประโยชน์จากทั้งสองสำนัก “ระบุชื่อสมุนไพรได้ทุกชนิดและจดจำมันในป่าได้งั้นหรือ? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หม่าหรงสับสนเล็กน้อย ‘เขายังดูไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่เขาจะมีชีวิตอยู่ยาวนานพอที่จะเห็นและจดจำสมุนไพรทุกชนิดในโลกการปรุงยาได้’ นางคิด เพื่อตอบคำถามนั้น อเล็กซ์หยิบถุงเก็บของออกมา 3 ใบแล้วยื่นให้หม่าหรง “นี่คือสมุนไพรทั้งหมดที่ผมเก็บมาจากป่าในช่วง 3 วันที่ผ่านมาครับ” หม่าหรงชำเลืองมองเข้าไปในถุงใบหนึ่ง ทันทีที่นางเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน นางก็ตัวสั่นเล็กน้อย นางรีบเปิดถุงอีก 2 ใบที่เหลือทันที ‘วันนี้มีเรื่องน่าตกใจเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน สมุนไพรปริมาณขนาดนี้สำนักเราต้องใช้เวลาเก็บถึงหนึ่งสัปดาห์ แต่เด็กคนนี้เก็บมาได้ในเวลาเพียง 3 วัน? แถมยังเป็นป่าทางใต้อีกด้วย’ ผู้อาวุโสสูงสุดก้าวเข้ามาดูหลังจากเห็นเจ้าสำนักนิ่งอึ้งไป “เกิดอะไรขึ้นหรือท่านเจ้าสำนัก?” เขาถาม หม่าหรงไม่ตอบ แต่ส่งถุงทั้ง 3 ใบให้นาง เมื่อผู้อาวุโสสูงสุดเห็นของในถุง เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน หม่าหรงหันไปหาเหวินเฉิงแล้วกล่าวว่า “ข้าต้องขอโทษด้วย แต่ดูเหมือนข้าคงปล่อยให้ท่านเอาศิษย์คนนี้ไปไว้กับท่านเพียงผู้เดียวไม่ได้แล้ว เรามาตกลงแบ่งกันดูแลเขาตามที่ท่านเจ้าเมืองฟูแนะนำดีหรือไม่?” เหวินเฉิงรู้ดีว่าหม่าหรงไม่มีทางยอมลดละหลังจากได้เห็นพรสวรรค์ของชายหนุ่มผู้นี้ เขาจึงตกลงแต่โดยดี “ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าตกลง พ่อหนุ่ม นับแต่นี้ไป ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์สายตรงของข้า เจ้าตกลงหรือไม่?” เขาถาม “ตกลง และในฐานะเจ้าสำนักหงอู่ ข้าก็จะรับเจ้าเป็นศิษย์สายตรงเช่นกัน เจ้าตกลงหรือไม่?” หม่าหรงรีบคว้าโอกาสถามทันที เหล่าผู้อาวุโสและคู่สามีภรรยาเจ้าเมืองต่างเฝ้ามองเหตุการณ์ที่ไม่ธรรมดาที่เกิดขึ้นตรงหน้า อเล็กซ์ตกตะลึงจนลืมตอบไปครู่หนึ่ง ทันทีที่เขารู้ตัว เขาก็รีบกล่าว “ผมตกลงครับ” เจ้าสำนักทั้งสองยิ้มออกมา ผู้อาวุโสสูงสุดที่ยืนอยู่ด้านหลังกล่าวขึ้นว่า “พ่อหนุ่ม ทำความเคารพอาจารย์คนใหม่ของเจ้าสิ” อเล็กซ์ตระหนักได้ทันทีว่าต้องทำอย่างไร “ข้า ยู่หมิง ขอคารวะอาจารย์ทั้งสองท่านครับ” อเล็กซ์โค้งคำนับให้ทั้งเหวินเฉิงและหม่าหรง เจ้าสำนักทั้งสองยิ้ม และเหวินเฉิงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เรียบร้อยแล้ว ไปที่สำนักใหม่ของเจ้ากันเถอะ ศิษย์ข้า” หม่าหรงรีบแทรกขึ้นทันที “ไม่ได้ เขาจะต้องอยู่ที่สำนักหงอู่ก่อนในตอนนี้” เจ้าสำนักทั้งสองเริ่มโต้เถียงกันอีกครั้ง