บทที่ 78: การสอบสวน “กินมันเข้าไป” หม่าหรงกล่าวขณะจ้องมองเหล่าผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาและน้ำเสียงที่เย็นชาของนางทำให้ทุกคนถึงกับตัวสั่น ผู้อาวุโสส่วนใหญ่รีบกินมันเข้าไปในทันที ในขณะที่บางคนก็จำใจต้องทำตาม ทันใดนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เริ่มดูเหม่อลอย แขนขาอ่อนแรงลงเล็กน้อย ท่าทางของร่างกายทั้งหมดทรุดลงและบนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ “เอาล่ะ ตอบคำถามข้าอีกครั้ง ในช่วง 5 วันที่ผ่านมา มีใครในพวกเจ้าแอบขโมยสมุนไพรจากสวนปรุงยาไปหรือไม่?” “...ไม่มี” คำตอบดังก้องออกมาจากปากของเหล่าผู้อาวุโสทุกคนพร้อมเพรียงกัน เหล่าผู้อาวุโสต่างปฏิเสธอีกครั้ง หม่าหรงดูสับสน ไม่มีทางที่ใครก็ตามที่อยู่ในระดับต่ำกว่าขอบเขตเซียนจะสามารถโกหกได้หลังจากกิน ‘ยาแสวงสัจจะ’ เข้าไป นางอนุญาตให้พวกเขาแยกย้าย หลังจากที่เหล่าผู้อาวุโสเริ่มได้สติกลับมา พวกเขาก็เดินจากไป หม่าหรงเริ่มจมลงสู่ความคิดอีกครั้ง หากคนร้ายไม่ใช่คนเหล่านี้ การจะจับตัวการให้ได้คงเป็นเรื่องยากจนแทบเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่ว่าพวกมันจะโง่เขลาถึงขั้นทำการซื้อขายสมุนไพรหรือเม็ดยาเหล่านั้นให้เห็น หม่าหรงรีบนำป้ายประจำตัวออกมาตรวจสอบบันทึก และนางก็พบว่ามีคนกำลังประกาศขาย ‘ยาหยุดหัวใจ’ อยู่ ‘เมื่อ 5 ชั่วโมงที่แล้ว? แถมยังเป็นศิษย์ฝ่ายนอกเสียด้วย’ นางตรวจสอบบันทึกการซื้อของศิษย์ผู้นั้นและไม่พบว่ามีการซื้อสมุนไพรสำหรับทำยานี้เลย “ตามข้ามา เรามีที่ต้องไป” นางคว้าแขนของอเล็กซ์แล้วเริ่มทะยานขึ้นฟ้า ผู้อาวุโสสองคนทำได้เพียงยืนมองทั้งสองจากไป ไม่นานนัก เจ้าสำนักและอเล็กซ์ก็มาถึงภูเขาเขตศิษย์ฝ่ายนอก อเล็กซ์ค่อยๆ ร่อนลงจอดที่กระท่อมหลังหนึ่ง “เจ้าเป็นคนพูดนะ” เสียงของอาจารย์ดังขึ้นในหัวของเขา ‘ว้าว อาจารย์สื่อสารทางจิตกับผมได้ด้วยเหรอเนี่ย? ผมลืมไปเลยว่าเป็นไปได้ด้วยสัมผัสทางจิต’ เขาเพียงแค่พยักหน้าให้อาจารย์แล้วเดินตรงไปที่กระท่อม ก๊อก ก๊อก ศิษย์หญิงคนหนึ่งค่อยๆ เปิดประตูออกมาแล้วมองอเล็กซ์ด้วยความงุนงง “ต้องการอะไร?” นางถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “ผมมาในนามของสำนักเพื่อสอบถามบางอย่าง คุณขายยาหยุดหัวใจที่มีระดับความสอดประสาน 22% ไปในวันนี้ คุณเป็นคนปรุงยานี้ขึ้นมาเองหรือเปล่า?” อเล็กซ์ถามเด็กสาว หญิงสาวคนนั้นดูอายุราวต้น 20 ปี ทันทีที่ได้ยินคำถาม นางก็ขมวดคิ้ว “คุณรู้ได้ยังไง?” นางเริ่มมีท่าทีตื่นตระหนก หญิงสาวเริ่มหวาดกลัวและตอบกลับมาว่า “ฉันแค่ขายยานี้ให้ แต่ไม่ได้เป็นคนปรุงเอง” ‘เอาล่ะ เริ่มมีความคืบหน้าแล้ว’ “ช่วยบอกเราได้ไหมว่าคุณได้ยานี้มาจากไหน?” เขาถาม “มีคนมาหาฉันและขอให้ฉันขายยานี้ให้เขา” อเล็กซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถามมันซิว่าเป็นใคร” เสียงของหม่าหรงดังเข้ามาในหัว “คนที่ขอให้คุณทำแบบนั้นคือใคร?” “ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันเพิ่งเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียววันนี้ เขาใส่หมวกคลุมสีดำปิดบังใบหน้า และบอกว่าถ้าฉันขายยานี้ได้ ฉันจะได้คะแนนสะสม 10% จากราคายา” อเล็กซ์จมลงสู่ความคิด “คุณพอจะจำได้ไหมว่าเขามีลักษณะอย่างไร? เขามีท่าทางแบบไหน? หรือว่าเป็นศิษย์หรือผู้อาวุโสกันแน่?” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิด “ฉันบอกไม่ได้ค่ะว่าเป็นศิษย์หรือผู้อาวุโส แต่เขาใส่ชุดคลุมสีเขียวเข้มอยู่ข้างใน ดังนั้นเขาต้องเป็นศิษย์สายในหรือผู้อาวุโสแน่ๆ ส่วนเรื่องเพศ ฉันคิดว่าเป็นผู้ชายค่ะ เขาพยายามปิดบังไว้นะแต่สัญชาตญาณของฉันบอกว่าเป็นผู้ชาย นอกเหนือจากนั้นฉันก็ไม่รู้อะไรแล้วค่ะ” “ฉันเพิ่งเจอเขาเมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้วเองค่ะ เลยไม่รู้อะไรมากนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่แปลก คือคนคนนั้นให้ความรู้สึกเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีปราณเลยค่ะ ไม่รู้ว่าข้อมูลนี้จะช่วยได้ไหม แต่นี่คือทั้งหมดที่ฉันทราบค่ะ” อเล็กซ์พยักหน้า “อ้อ จริงด้วย! ฉันมีนัดต้องเอาสมุนไพรที่ได้จากคะแนนสะสม 90% ที่เหลือไปให้เขาที่ตลาดสำนักตอนเที่ยงคืนนี้ค่ะ” หญิงสาวโพล่งออกมา “ข้าเข้าใจแล้ว” ทันใดนั้น ยันต์แผ่นหนึ่งก็ร่วงลงมาจากเบื้องบน “บอกนางให้พกสิ่งนี้ติดตัวไว้” หม่าหรงสั่ง “เก็บนี่ไว้กับตัวตอนที่เธอไปที่ตลาดสำนักคืนนี้ เผื่อไว้ใช้ป้องกันตัว” อเล็กซ์เดินจากภูเขาเขตศิษย์ฝ่ายนอกมา ระหว่างทางไปตลาดสำนักเต็มไปด้วยความเงียบงัน “คนคนนี้ฉลาดมาก” หม่าหรงพูดจากเบื้องบน “ไม่เพียงแต่มันจะให้คนอื่นขายยาที่ปรุงจากสมุนไพรขโมยมา แต่มันยังให้ศิษย์คนอื่นซื้อสมุนไพรมาให้มันด้วย มันไม่ได้ลงมือทำอะไรเองเลยที่จะทำให้ถูกค่ายกลของสำนักตรวจจับได้” “อาจารย์พูดถูกครับ ใครจะไปคิดว่ามีคนหลอกใช้สำนักได้แนบเนียนขนาดนี้” อเล็กซ์ตกใจที่เห็นคนทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้ “ข้าไม่มีความสามารถในการพรางตัว ดังนั้นถ้าข้ายังบินอยู่บนฟ้าแบบนี้ ทุกคนจะต้องเห็นข้าแน่นอน โดยเฉพาะที่ตลาดสำนักที่มีแสงไฟสว่าง และข้าจะปรากฏตัวที่นั่นไม่ได้ เพราะมันอาจทำให้คนร้ายไหวตัวทัน” นางหันมาทางอเล็กซ์แล้วกล่าว “ดังนั้นเจ้าจะต้องเป็นคนจับตัวคนร้ายเอง ทันทีที่เห็นตัวมัน ให้เรียกข้าทันที ก่อนหน้านั้นข้าจะยังไม่ปรากฏตัว” หม่าหรงบินจากไปทันที ‘นี่เราเอาตัวเข้ามาพัวพันกับอะไรเนี่ย?’ อเล็กซ์คิดในใจขณะกลับไปที่ตลาดสำนัก โชคดีที่เขาน่าจะปรุงยาสำหรับการประมูลเสร็จแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงเสียใจที่ดันไปสืบเรื่องสมุนไพรที่หายไปนี้ เขาตัดสินใจรอคนร้ายอยู่ในตลาดสำนัก จึงเดินวนเวียนไปมาเหมือนกำลังเลือกดูสินค้าจากร้านค้าต่างๆ ประมาณ 2 ชั่วโมงต่อมา เที่ยงคืนก็มาถึง พร้อมกับการปรากฏตัวของศิษย์หญิงคนนั้น อเล็กซ์ยืนห่างออกไปประมาณ 15 เมตร ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน คอยสอดส่องพื้นที่รอบตัวหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง เพื่อรอคอยการมาถึงของคนร้าย