# Novel Info — [เก้าดาราปราบจักรวาล] > ไฟล์นี้ใช้เป็น context สำหรับการแปลนิยายเรื่อง Nine Star Hegemon Body Art ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Nine Star Hegemon Body Art - **ชื่อเรื่อง (TH)**: เก้าดาราปราบจักรวาล (หรือ วิถีเทพเก้าดารา) - **แนว**: Fantasy / Cultivation / Action - **Setting**: โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร พลังยุทธ์ และการปรุงยา ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Long Chen | หหลงเฉิน | ตัวเอกชาย ผู้ครอบครองวิถีเก้าดารา | | Dan Chu | ตานฉู่ | อัจฉริยะจากหอปรุงยา (ศัตรู) | | Dan Teng | ตานเถิง | เจ้าหอปรุงยา | | Xuan Jizi | เสวียนจีจื่อ | ยอดฝีมือสายทำนาย | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Blazing Dragon Cauldron | หม้อปรุงยาเพลิงมังกร | สมบัติโบราณ | | Blooddrinker | ดื่มโลหิต | ดาบของหลงเฉิน | | Soul Calming Jade | หยกสงบวิญญาณ | ไอเทมป้องกันวิญญาณ | | Xuantian Dao Sect | สำนักธรรมะเสวียนเทียน | สำนักของตัวเอก | ## สไตล์การแปล - ใช้สรรพนาม: ข้า / เจ้า (เพื่อความดุดันและสมจริงตามฉบับนิยายกำลังภายในแฟนตาซี) - โทนเรื่อง: เข้มข้น ตื่นเต้น มีการสอดแทรกมุกตลกประชดประชันของตัวเอก - ฉาก Action: บรรยายให้เห็นภาพความรุนแรงและพลังที่แผ่ซ่าน - บทสนทนา: ใช้ภาษาที่เฉียบคม ไม่ยอมคน ## บริบทของเรื่อง (สรุปย่อ) หลงเฉินกำลังเผชิญหน้ากับตานฉู่ อัจฉริยะจากหอปรุงยาที่พยายามจะแย่งชิงสมบัติของเขา หลังจากบททดสอบและการต่อสู้ที่ดุเดือด หหลงเฉินสามารถสยบตานฉู่และยึดครอง "หม้อปรุงยาเพลิงมังกร" มาได้ ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถูกตระกูลตานกดขี่มานาน --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 1213: สังหาร!** ตัวหม้อปรุงยานั้นหยัดยืนด้วยสี่ขา สื่อถึงทิศทั้งสี่อันได้แก่ เหนือ ใต้ ออก และตก โดยปกติแล้วหม้อลักษณะนี้มักจะมีรูปทรงสี่เหลี่ยมทั้งภายนอกและภายใน ทว่าหม้อปรุงยาใบนี้กลับแฝงด้วยความพิสดาร ภายนอกเป็นทรงสี่เหลี่ยมทระนง แต่ภายในกลับกลมมนเรียบเนียน มันคือหม้อที่ถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อการหลอมโอสถโดยเฉพาะ แตกต่างจากเตาหลอมโอสถทั่วไปที่มีเพียงสามขาและมีรูปทรงกลมมนดั่งลูกบอลทั้งนอกและใน อีกทั้งเตาหลอมมักจะมีฝาปิด แต่หม้อปรุงยาเช่นนี้กลับเปิดโล่งไร้สิ่งปกคลุม รอบขอบปากหม้อปรากฏอักขระโบราณอันวิจิตรบรรจงสองสายสลักเสลาเป็นรูปมังกรทะยาน มังกรทั้งสองต่างอ้าปากพ่นเพลิงอัคคีออกมา ดูราวกับมีชีวิตวิญญาณสถิตอยู่ภายในอย่างน่าอัศจรรย์ “หม้อปรุงยาเพลิงมังกร” ในที่สุด หหลงเฉินก็เหลือบไปเห็นอักขระเซียนสามตัวที่สลักอยู่บนตัวหม้อ ทำให้เขาได้ล่วงรู้ถึงนามอันแท้จริงของมัน จิตวิญญาณแห่งสมบัติของหม้อเพลิงมังกรดวงนี้กำลังส่งผ่านความรู้สึกซาบซึ้งใจมายังเขา หหลงเฉินครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะส่งมันเข้าไปสถิตอยู่ในห้วงจิตวิญญาณของตนโดยตรง ที่นั่น หม้อปรุงยาเพลิงมังกรจะได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังวิญญาณจากทะเลสติปัญญาของเขา สิ่งนี้ยิ่งทำให้มันเปี่ยมไปด้วยความภักดี จนถึงขั้นเริ่มเปิดเผยความลับบางอย่างที่ซ่อนเร้นให้เขาได้รับรู้ ถึงตอนนี้ หหลงเฉินจึงได้ทราบว่าหม้อปรุงยาเพลิงมังกรใบนี้คือตัวตนที่เหนือล้ำยิ่งกว่าสมบัติระดับราชา มันถูกส่งต่อและตกเป็นทาสรับใช้ของตระกูลตานมาหลายชั่วอายุคน มิน่าเล่า มันถึงได้ซาบซึ้งใจนักที่หลงเฉินไม่ได้ตีตราประทับทาสลงบนวิญญาณของมัน ทว่าในยามนี้เขายังไม่มีเวลามากพอจะซักไซ้ถึงความลับทั้งหมด หหลงเฉินก้าวเดินตรงไปยังตานฉู่ที่นอนอยู่ ใบหน้าของมันยังคงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นไม่เสื่อมคลาย หากแต่ตอนนี้ ความสง่างามและโอหังของมันได้มลายหายไปสิ้น สภาพของมันไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอกที่รอวันตาย “เป็นอย่างไร? ยังอยากได้สมบัติของข้าอยู่อีกหรือไม่?” หหลงเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลงเฉิน เจ้ากล้าแย่งชิงหม้อปรุงยาเพลิงมังกรไป... ท่านเจ้าหอไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!” ตานฉู่คำรามด้วยความอาฆาต มันรู้สึกว่าความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ช่างไม่ยุติธรรมและเต็มไปด้วยความอัปยศ “เหอะ ข้าต่างหากที่จะไม่ปล่อยมันไว้ เจ้าหอที่เจ้าพูดถึงก็คือไอ้แก่ตานเถิงนั่นใช่ไหม? หึ มันกับเสวียนจีจื่ออยากจะเล่นงานข้าหาที่ตายงั้นรึ? ข้าจะทำให้ไอ้ตานเถิงนั่นต้อง ‘ปวดไข่’ จนลืมตายเลยทีเดียว (1) มีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม? ถ้าไม่มี ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกเสียที อ้อ... ลืมไป เงินทองมันไร้ค่าสำหรับคนตาย เดี๋ยวข้าจะช่วยดูแลเก็บรักษาไว้ให้เอง” หหลงเฉินยื่นมือไปฉกชิงแหวนมิติของตานฉู่มาทันที เมื่อกวาดสายตาสำรวจภายใน เขาพบว่ามันคือแหวนมิติระดับสูงที่มีพื้นที่กว้างขวางนับร้อยลี้ อัดแน่นไปด้วยตัวยาสมุนไพรล้ำค่านานาชนิด น่าเสียดายที่นอกจากสมุนไพรหายากเหล่านั้น ที่เหลือกลับมีเพียงขวดโอสถ ตำราปรุงยา และทฤษฎีการเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไร้ประโยชน์สำหรับหลงเฉิน ทว่าสมุนไพรเหล่านั้นกลับทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกาย สมกับที่เป็นศิษย์เอกผู้โดดเด่นที่สุดของหอปรุงยา มันช่างร่ำรวยมหาศาลนัก มีสมุนไพรนับร้อยชนิดที่หลงเฉินไม่เคยครอบครองมาก่อน ซึ่งสิ่งนี้สำคัญต่อเขาอย่างยิ่งยวด หลังจากเก็บแหวนมิติลงไป เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูดแล้ว... งั้นเจ้าก็ไปตายได้” หลงเฉินเงื้อดาบ ‘ดื่มโลหิต’ เล็งตรงไปยังกลางหน้าผากของตานฉู่ นี่คือวิธีที่รวดเร็วที่สุดในการทำลายล้างวิญญาณให้ดับสูญ โดยไม่จำเป็นต้องสังหารร่างกายก่อนแล้วค่อยตามล่าดวงวิญญาณให้เสียเวลา *วึ่ง!* ทว่าในจังหวะที่คมดาบกำลังจะทะลวงผ่านกะโหลก แผ่นหยกสีนวลกลับปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของมัน แผ่นหยกใบนี้ดูคล้ายคลึงกับหยกสงบวิญญาณของหลงเฉินอย่างมาก ต่างกันเพียงหยกของเขามีเก้าเนตร แต่อันนี้กลับมีเพียงเจ็ดเนตรเท่านั้น หยกสงบวิญญาณลอยเด่นอยู่เหนือหน้าผากของตานฉู่ มันแตกละเอียดทันทีที่สัมผัสกับปลายดาบของหลงเฉิน แต่ในพริบตานั้น ม่านแสงทรงพลังกลับพุ่งออกมาโอบล้อมร่างของตานฉู่เอาไว้ ป้องกันการโจมตีของหลงเฉินได้อย่างเฉียดฉิว “ฮ่าๆๆ หลงเฉิน เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก!” ภายในม่านแสงนั้น ตานฉู่ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาผู้เฒ่าหน้าตาดุดันภายในบาเรีย “หลงเฉิน เจ้าบังอาจสังหารศิษย์ของหอปรุงยาและชิงสมบัติบรรพชน หม้อปรุงยาเพลิงมังกรของข้าเชียวรึ?! ครั้งนี้ ต่อให้สำนักธรรมะเสวียนเทียนก็คุ้มครองเจ้าไม่ได้! จงส่งหม้อปรุงยาเพลิงมังกรคืนมาเสียดีๆ แล้วข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า มิฉะนั้น...” ผู้เฒ่าคนนี้มิใช่ใครอื่น แต่คือ ตานเถิง เจ้าหอปรุงยานั่นเอง! แววตาของมันลุกโชนด้วยรังสีฆ่าฟันขณะจ้องเขม็งมาที่หลงเฉิน แม้จะถูกขวางกั้นด้วยระยะทางมหาศาลเกินคณานับ แต่หลงเฉินก็สัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านของมัน หากลองคิดดูดีๆ ก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย แทนที่จะได้สมบัติของคนอื่น ตานเถิงกลับต้องมาสูญเสียสมบัติบรรพชนของตัวเองไปเสียอย่างนั้น ถ้าเป็นเขาก็คงจะคลั่งไม่ต่างกัน หลงเฉินจ้องมองตานเถิงด้วยสายตาเฉยเมย เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางที่รังสีฆ่าฟันนี้จะสงบลงได้ แต่มันกลับยังเสแสร้งทำเป็นเหมือนมีข้อเสนอให้ประนีประนอม หลงเฉินจึงพ่นคำหนึ่งออกมาจากปากเบาๆ ว่า “ไอ้โง่” ภายในม่านแสง ตานเถิงที่กำลังวางมาดข่มขวัญเพื่อบีบบังคับให้หลงเฉินส่งมอบสมบัติ ถึงกับหน้าชาไปกึ่งซีกเมื่อโดนคำด่านั้นตบเข้าฉาดใหญ่ “เจ้า... เจ้าเชื่อไหมว่าข้าสามารถถล่มสำนักธรรมะเสวียนเทียนของเจ้าให้ราบคาบเป็นหน้ากลองได้ในพริบตา!” ตานเถิงคำรามลั่น เพลิงอัคคีแทบจะกระฉอกออกมาจากดวงตา มันรู้ดีว่าหลงเฉินไม่มีครอบครัวให้ข่มขู่ สิ่งเดียวที่จะทำให้เจ้าเด็กนี่หวั่นเกรงได้ย่อมมีเพียงสำนักธรรมะเสวียนเทียนเท่านั้น “โม้ให้มันแรงกว่านี้หน่อยสิ เผื่อข้าจะแกล้งเชื่อสักนิด” หลงเฉินสวนกลับอย่างไม่ยี่หระ เมื่อเห็นใบหน้าของตานเถิงบวมเป่งด้วยโทสะจนดูเหมือนหัวสุกร หลงเฉินก็ได้แต่แสยะยิ้มในใจ ต่อให้หอปรุงยาจะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่มันก็เป็นเพียงขุมกำลังที่เป็นกลาง มันจะกล้าถล่มหนึ่งในสามสำนักสวรรค์อย่างสำนักธรรมะเสวียนเทียนจริงๆ น่ะหรือ? การข่มขู่ครั้งนี้ช่างไร้ชั้นเชิงสิ้นดี “ประการแรก ไม่ว่าเจ้าจะมีพลังพอจะทำลายสำนักของข้าหรือไม่ แต่เจ้าจะหาข้ออ้างอะไรมาโจมตีพวกเราล่ะ? เจ้านี่มันไอ้โง่ขนานแท้ โง่ถึงขนาดเชื่อคำโกหกพกลมของไอ้โง่อีกคนอย่างเสวียนจีจื่อ เพียงเพราะความโลภ เจ้าถึงกับกล้าย้อมแมวสลับผิดเป็นถูก ใส่ร้ายว่าข้าคือ ‘ผู้ช่วงชิงสวรรค์’ (Heaven-Seizer) “ตอนนั้น ท่านเจ้าสำนักเสวียนเทียนใช้เกียรติของสำนักทั้งหมดเป็นเดิมพันเพื่อยืนยันต่อหน้าพันธมิตรยุทธ์สวรรค์ว่าข้าไม่ใช่คนพวกนั้น เขาตบหน้าพวกเจ้าจนเดือดสั่นไปหมด ข้าว่าพวกเจ้าคงโดนตบจนสมองเพี้ยนกลายเป็นไอ้โง่ไปแล้วแน่ๆ “จนถึงตอนนี้ เจ้ายังมีเหตุผลอะไรที่จะมาร่วมมือกับอาณาจักรต้าฮั่นอย่างเปิดเผยเพื่อแทรกแซงเรื่องราวของอาณาจักรโบราณอีก? เป้าหมายของเจ้าก็แค่ฆ่าข้าเพื่อชิงสมบัติที่ไม่มีอยู่จริง บอกมาสิ ว่าเจ้าไม่ได้เป็นไอ้โง่? “บางทีถ้าเจ้าฆ่าคนได้มากพอจะปิดปากความจริง เรื่องมันก็คงไม่เลวร้ายนัก แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้... หึๆ ตานเถิง ไอ้แก่ผีดิบ แม้ข้าจะรับประกันไม่ได้ว่าจะทำให้เจ้า ‘ปวดไข่’ ได้จริงไหม แต่ข้ารับรองเลยว่าข้าจะทำให้เจ้า ‘ปวดหัว’ แน่นอน ข้าจะแฉเรื่องอื้อฉาวของเจ้าให้คนทั้งทวีปยุทธ์สวรรค์ได้เห็นว่า หอปรุงยาที่ยิ่งใหญ่ แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยพวกจอมปลอมที่ ‘แขวนหัวแพะแต่ขายเนื้อสุนัข’ เป็นเพียงขยะที่ทำได้ทุกอย่างแม้แต่วิธีสกปรกโสมมที่สุด” หลงเฉินหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “หึ เจ้าคิดว่าจะมีใครเชื่อคำพูดของเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้างั้นรึ? ต่อให้ข้าใส่ความเจ้าแล้วจะทำไม? สิ่งใดที่ข้าเล็งไว้ ไม่มีทางหลุดลอยไปได้ หากเจ้าฉลาดพอ จงส่งความลับและสมบัติมาซะ มิฉะนั้น ไม่เพียงแต่เจ้าที่ต้องตาย แต่สมาชิกกองกำลังโลหิตมังกรหรือแม้แต่คนรักของเจ้าก็จะไม่มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว! ถึงตอนนั้นอย่ามาเสียใจภายหลัง ข้า ตานเถิง ในนามเจ้าหอปรุงยา ขอประกาศว่าดินแดนแถบนี้คือโลกของข้า ไม่มีใครกล้าขัดขืนข้าได้ที่นี่! “สำนักนับไม่ถ้วนมีความสัมพันธ์อันดีกับหอปรุงยาของข้า เพียงแค่ข้าเอ่ยคำเดียว พวกมันทั้งหมดจะหันคมหอกเข้าหาสำนักธรรมะเสวียนเทียนทันที เมื่อวันนั้นมาถึง สำนักของเจ้าจะถูกลบหายไปจากแผนที่โลก ทั้งหมดก็เพราะเจ้า! หลงเฉิน เจ้าที่ถูกยกยอว่าเป็นวีรบุรุษผู้มีเลือดรักชาติอันร้อนแรง กลับใจแคบจนไม่ยอมสละสมบัติเพื่อปกป้องศีรษะของพี่น้องงั้นรึ? ในสายตาข้า เจ้าก็แค่คนขลาดเขลาที่ยอมให้สำนักพินาศเพียงเพื่อสมบัติส่วนตัว เป็นคนสับปลับที่พร้อมจะทอดทิ้งพี่น้องและคนรักได้โดยไม่กะพริบตา” ตานเถิงแสยะยิ้มอย่างถือดี หลงเฉินยิ้มเย็น ช่างหน้าหนาไร้ยางอายสิ้นดี แม้แต่การข่มขู่คนอื่น มันยังสามารถยกอ้างเหตุผลที่ฟังดูสูงส่งขึ้นมาได้ ราวกับว่าหนทางเดียวที่หลงเฉินจะเป็นวีรบุรุษได้ คือต้องคลานเข่าเข้าไปมอบสมบัติให้มัน หากไม่ทำ เขาก็จะกลายเป็นคนชั่วช้าที่เห็นแก่ตัว แต่หลงเฉินไม่ได้ใส่ใจ และไม่ได้โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ภายในมิติดโกลาหล หยกบันทึกภาพยังคงทำงานอยู่ คำพูดทุกคำและใบหน้าอันโสมมของตานเถิงถูกบันทึกไว้หมดสิ้นแล้ว “หลงเฉิน ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ส่งสมบัติมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า หากไม่... ไม่เพียงแต่เจ้าที่ต้องตาย แต่ทั้งคนรัก พี่น้อง ศิษย์พี่ศิษย์น้องของเจ้า ทุกคนจะต้องตายตกตามกันไปหมด คิดดูให้ดี” ตานเถิงจ้องมองหลงเฉินด้วยสายตาเย็นเยือก น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เพราะมันมีอำนาจล้นฟ้าเช่นนั้นจริงๆ สำนักมากมายถูกหอปรุงยากลืนกินอย่างลับๆ จนกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดในสนามรบ ฉากหน้าอาจดูเหมือนร่วมมือกัน แต่เพียงแค่เจ้าหอปรุงยาสั่งคำเดียว สำนักเหล่านั้นก็จะเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อกดดันสำนักธรรมะเสวียนเทียนทันที “ไอ้แก่โง่ เจ้ามั่นใจตัวเองเกินไปแล้ว ด้วยสติปัญญาแบบนี้ เจ้าไม่เหมาะจะมาเล่นแผนสกปรกหรอก ถ้าขืนยังเล่นต่อไป เจ้านั่นแหละที่จะถูกเล่นจนตาย เจ้าพ่นลมปากเหม็นๆ จบแล้วก็ไสหัวไปซะ อย่ามาขวางทางข้าเวลาฆ่าคน” หลงเฉินไม่สนคำขู่ เขาเงื้อดาบดื่มโลหิตแทงใส่หน้าผากตานฉู่อีกครั้ง ทว่าพลังปฐมธาตุของเขาแทบจะเหือดแห้ง คมดาบดื่มโลหิตจึงเจาะเข้าสู่ม่านแสงด้วยความเชื่องช้า แต่มันก็ยังคงคืบคลานเข้าใกล้ศีรษะของตานฉู่อย่างไม่หยุดยั้ง “ท่านเจ้าหอ ช่วยข้าด้วย!” ตานฉู่แผดเสียงร้องขอความตาย ตานเถิงคือปู่ทวดแท้ๆ ของมัน แต่ภายในหอปรุงยา พวกมันต้องเรียกขานกันตามตำแหน่งหน้าที่ “หลงเฉิน เจ้ากำลังจะทำให้ทุกคนรอบข้างต้องตกนรกหมกไหม้ไปชั่วนิรันดร์ เจ้าเต็มใจเช่นนั้นจริงๆ หรือ?!” ตานเถิงคำรามก้อง หลงเฉินเมินเฉยต่อเสียงนกเสียงกา แม้คมดาบจะถูกม่านแสงต้านทานจนเคลื่อนที่ช้าลง แต่เขาก็โถมพลังลงไปเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ปลายดาบอยู่ห่างจากหัวของตานฉู่อีกไม่ถึงสามนิ้ว ตานฉู่หวาดกลัวจนสติแทบกระเจิง ก่อนหน้านี้มันยังทำเป็นเก่งได้ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญ แต่เพราะมันรู้ว่ามีหยกสงบวิญญาณคุ้มครองอยู่ ซึ่งจะช่วยชีวิตมันได้โดยอัตโนมัติ ทว่าตอนนี้หลงเฉินยังคงมุ่งมั่นจะสังหารมันให้ได้ มันจึงได้แต่ร้องอ้อนวอนขอให้ท่านเจ้าหอช่วยชีวิต ทันใดนั้น ภายในม่านแสง ตานเถิงก็พลันประสานอินอย่างรวดเร็ว ม่านแสงสว่างวาบขึ้นและกระแทกหลงเฉินจนกระเด็นออกไป “หลงเฉิน ในเมื่อเจ้าคุยไม่รู้เรื่อง ก็อย่ามาหาว่าข้าไร้เมตตา เตรียมตัวไว้เถอะ ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจไปตลอดกาล” สิ้นคำ แสงเจิดจ้าก็ห่อหุ้มร่างของตานฉู่เอาไว้ พลังงานแห่งมิติเริ่มบีบอัดตัวอย่างรุนแรง สีหน้าของหลงเฉินย่ำแย่ลงทันที ไอ้แก่เฒ่านี่กำลังจะเคลื่อนย้ายมันหนีไป! ร่างของตานฉู่ถูกโอบล้อมด้วยอักขระลึกลับขณะลอยตัวขึ้นสู่กลางอากาศ มันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ หลงเฉิน คอยดูเถอะ! ข้าบอกแล้วว่าข้าจะถลกหนังเจ้าออกมา เลาะเอ็นและกระดูกของเจ้าทิ้งซะ! แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนแผนแล้ว ข้าจะฆ่าสมาชิกกองกำลังโลหิตมังกรทุกคน และจะรุมโทรมคนรักของเจ้าจนตายคา... ข้าจะ—” *ปัง!* ร่างของตานฉู่ที่กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็วในอุโมงค์มิติ กลับถูก ‘หม้อดำ’ ใบหนึ่งฟาดเข้าใส่อย่างจัง! อักขระรอบกายระเบิดออกกระจุยกระจาย พลังมิติสลายตัวไปสิ้น เสียงหัวเราะของตานฉู่ขาดห้วง กลายเป็นความหวาดผวาถึงขีดสุด “ไม่นะ!!!” *ฉับ!* ดาบสีโลหิตตวัดกวาดผ่านมวลอากาศ กรีดร่างของตานฉู่จนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางวงล้อมของความตาย อัจฉริยะสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ร่วงหล่นลงสู่ความพินาศชั่วนิรันดร์เพียงแค่นี้เอง --- *(1) หมายเหตุ: ตานเถิง (Dan Teng) พ้องเสียงกับคำว่า ตั้นเถิง (Dan Teng) ในภาษาจีน ซึ่งแปลว่าอาการเจ็บปวดที่ลูกอัณฑะ หรือใช้เปรียบเปรยถึงความรำคาญใจอย่างที่สุด*