บทที่ 1040 อานุภาพสยบสวรรค์ (3) "เป็นไปไม่ได้... เกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยกันแน่? ทำไมจู่ๆ เขาถึงได้มีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้?" เฟิงอวี้เซียงอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุดหลังจากได้เห็นอานุภาพที่หยวนสำแดงออกมา "มันต้องเกี่ยวข้องกับออร่าสีทองนั่นแน่ๆ ทุกครั้งที่มันปรากฏขึ้น พลังของเขาจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างทวีคูณ มันคล้ายกับวิชาไร้นามของฉันมาก แต่ทว่า... กระทั่งวิชาไร้นามของฉันก็ไม่อาจเทียบรัศมีกับวิชาลึกลับของเขาได้เลยแม้แต่น้อย" หลี่จินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากถูกซัดจนกระเด็นปลิวไป คูลาสก็ตะเกียกตะกายออกจากซากปรักหักพัง เขาทะยานกลับมาหาหยวนพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูบ้าคลั่ง "ไม่เลวเลย เทียนหยาง... แต่เจ้าต้องมีดีกว่านี้หากคิดจะโค่นข้าลงให้ได้!" สิ้นเสียงคำรามกึกก้อง ร่างของคูลาสก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นยักษ์ปักหลั่นที่มีความสูงถึง 50 เมตร บดบังแสงตะวันจนมืดมิด "มาดูสิว่าคราวนี้เจ้ายังจะรับหมัดของข้าด้วยมือเปล่าได้อีกไหม เทียนหยาง!" คูลาสแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขณะเหวี่ยงหมัดยักษ์เข้าใส่หยวน แรงกดดันที่พุ่งออกมาจากหมัดของคูลาสนั้นรุนแรงมหาศาลจนซัดมวลเมฆที่ลอยอยู่เบื้องหลังให้กระเจิดกระเจิงไปไกลหลายร้อยเมตร ทว่า หยวนยังคงยืนนิ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน แววตาของเขาเยือกเย็นและสงบราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น "มือรึ? ข้าไม่จำเป็นต้องใช้มือเพื่อหยุดการโจมตีของเจ้าหรอก... เพียงนิ้วเดียวก็เกินพอแล้ว" หยวนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยพลางชูนิ้วกลางออกไปต้านทานหมัดยักษ์ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ตูม! คลื่นกระแทกขนาดมหึมาแผ่ซ่านออกไปทั่วบริเวณเมื่อนิ้วของหยวนปะทะเข้ากับหมัดของคูลาส แรงปะทะนั้นกวาดเอาเมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่โดยรอบจนมลายหายไปสิ้น เผยให้เห็นทัศนียภาพของเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง "เจ้ามันสัตว์ประหลาดชัดๆ..." ใบหน้าของคูลาสอาบไปด้วยความหวาดผวาเมื่อเห็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น หยวนสามารถหยุดยั้งหมัดอันทรงพลังของเขาได้ด้วยเพียงนิ้วเดียว! และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือเขาสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงโดยไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว! "อานุภาพสยบสวรรค์... จงจำชื่อนี้ไว้ให้ดีคูลาส เพราะนี่คือสิ่งที่สยบเจ้าลง" หยวนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะซัดหมัดเข้าใส่หมัดยักษ์ที่เขาเพิ่งจะหยุดเอาไว้ วูบ! ร่างของคูลาสถูกส่งกระเด็นปลิวไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ร่างยักษ์นั้นร่วงหล่นลงจากแท่นประลองไปในทันที บึ้ม! ผืนพสุธาและเทือกเขาทั้งสายสั่นสะท้านเลื่อนลั่นเมื่อร่างของคูลาสกระแทกเข้ากับพื้นเบื้องล่าง ทันใดนั้น ลูกบอลแสงสีทองเจิดจ้าก็ผุดขึ้นมาจากสระน้ำที่หยวนเคยใช้ชำระล้างร่างกาย มันลอยละล่องเข้ามาหาเขาอย่างนุ่มนวล หลังจากดูดซับลูกบอลแสงนั้นเข้าไป กระแสความทรงจำอันมหาศาลก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของหยวนราวกับทำนบแตก 'นี่คือความทรงจำของเทียนหยาง...' หยวนหลับตาลงเพื่อย่อยสลายและซึมซับความทรงจำเหล่านั้น 'อย่างนี้นี่เอง... นี่คือจุดเริ่มต้นที่ข้าได้พบกับคูลาส...' รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยวนเมื่อเขานึกถึงความเป็นคู่ปรับและมิตรภาพที่เริ่มต้นขึ้นในอดีตกาล เมื่อดูดซับความทรงจำของเทียนหยางจนเสร็จสิ้น หยวนก็หันไปมองคูลาสที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว "ข้าหวังว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งนะคูลาส ข้ายังไม่ได้ทำตามสัญญาของเราเลย เพราะฉะนั้นเจ้าอย่าเพิ่งรีบตายไปเสียก่อนล่ะ" หยวนพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่น่าเสียดายที่โอกาสที่คูลาสจะยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้นั้นช่างริบหรี่เหลือเกิน เพราะเวลาได้ล่วงเลยมานานนับสิบล้านหรืออาจถึงร้อยล้านปีแล้วนับตั้งแต่การพบกันครั้งสุดท้าย และหากไม่ใช่เผ่าพันธุ์ปีศาจหรือเซียนอมตะที่บรรลุถึงจุดสูงสุดของการบ่มเพาะ ก็คงไม่มีใครสามารถมีชีวิตยืนยาวได้ถึงเพียงนั้น หยวนกลับเข้าสู่บันไดสู่สวรรค์ในเวลาต่อมาหลังจากเสร็จสิ้นการทดสอบที่สาม "ยินดีด้วยเจ้าค่ะนายท่าน ท่านได้ผ่านการทดสอบทั้งหมดสำหรับการเลื่อนระดับในครั้งนี้แล้ว ตอนนี้ท่านสามารถเดินทางสู่สวรรค์ชั้นที่สามได้แล้วเจ้าค่ะ" เทียนเอ๋อปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เหล่าหญิงสาวในห้องรับชมรีบเดินทางมาสมทบกับหยวนในทันที "หยวน! คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?!" ฉู่หลิวเซียงถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ทำไมผมถึงจะไม่เป็นไรล่ะ?" เขายิ้มตอบ "ก็คุณถูกอัดเสียอ่วมเลยในการทดสอบนี้น่ะสิ!" "ใช่ ผมเจ็บตัวไปไม่น้อย แต่มันทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น— แข็งแกร่งขึ้นมากทีเดียว บันไดสู่สวรรค์ไม่ใช่แค่สะพานที่เชื่อมต่อสวรรค์ทั้งเก้าเข้าด้วยกัน แต่มันยังเป็นสนามฝึกฝนชั้นยอดอีกด้วย" "เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้เราสามารถเข้าสู่สวรรค์ชั้นที่สามได้แล้ว ก็ไปกันเถอะ มีงานอีกมากที่รอให้เราไปสะสาง" หยวนกล่าวสรุป "ตกลงค่ะ" หญิงสาวทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง "โปรดรอสักครู่เจ้าค่ะนายท่าน" จู่ๆ เทียนเอ๋อก็รั้งพวกเขาไว้ "มีอะไรเหรอ?" เทียนเอ๋อสร้างภาพฉายขึ้นเบื้องหน้าและเอ่ยว่า "เจ็ดตระกูลมรดกและตระกูลจีได้นำกำลังมาล้อมบันไดสู่สวรรค์เอาไว้หมดแล้ว หากพวกท่านออกไปทางประตูหลัก ท่านจะถูกซุ่มโจมตีทันทีเจ้าค่ะ" ภาพสถานการณ์ภายนอกบันไดสู่สวรรค์ในสวรรค์ชั้นที่สามเริ่มปรากฏชัดขึ้นในภาพฉาย เผยให้หยวนและคนอื่นๆ เห็นกองกำลังศัตรูที่ตั้งท่ารออยู่ หยวนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นการดักซุ่มโจมตีนั้น "พวกที่รอดชีวิตจากเจ็ดตระกูลมรดกและตระกูลจีคงจะไปรายงานเรื่องของนายน้อยให้พวกนั้นรู้แล้วแน่ๆ เราควรทำอย่างไรดีเจ้านะนายน้อย? จะรอให้พวกมันถอยไป หรือจะออกไปฆ่าล้างบางพวกมันให้สิ้นซากดีเจ้าคะ?" เฟิงอวี้เซียงถามความเห็น หยวนคลึงหัวตาแล้วถอนหายใจยาว "นี่ผมต้องทำให้นองเลือดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบสวรรค์ชั้นที่สามเลยงั้นเหรอ? ผมอยากจะเลี่ยงการต่อสู้ถ้าทำได้ เพราะขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงต้องฆ่าคนของตระกูลพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ชั้นที่เลื่อนระดับขึ้นไป" "หากนายท่านไม่ปรารถนาที่จะเผชิญหน้า ข้าสามารถส่งพวกท่านไปยังพิกัดสุ่มในสวรรค์ชั้นที่สามได้เจ้าค่ะ เมื่อท่านก้าวออกจากบันไดสู่สวรรค์ ท่านก็จะไปปรากฏตัวในจุดอื่นแทน ด้วยวิธีนี้ ท่านจะสามารถเข้าสู่สวรรค์ชั้นที่สามได้โดยไม่ต้องปะทะกับพวกนั้นในทันที" เทียนเอ๋อเสนอทางเลือก "พิกัดสุ่มงั้นเหรอ... หมายความว่าเราจะไม่รู้เลยว่าจะไปโผล่ที่ไหนจนกว่าจะถึงที่นั่นสินะ..." หยวนเริ่มครุ่นคิด "เจ้าค่ะ นั่นเป็นทางเดียวที่จะเข้าสู่สวรรค์ชั้นที่สามได้โดยไม่ถูกซุ่มโจมตี" เทียนเอ๋อพยักหน้ายืนยัน "ทุกคนคิดว่ายังไง?" หยวนหันไปถามความเห็นของคนอื่นๆ "ฉันก็อยากให้เราเลี่ยงการต่อสู้เหมือนกันค่ะ..." เม่ยซิ่วเอ่ย "ฉันด้วยค่ะ" ฉู่หลิวเซียงเสริม คนอื่นๆ ต่างก็เห็นพ้องกับเม่ยซิ่วและฉู่หลิวเซียง "ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน งั้นเราจะทำตามวิธีของเธอ เทียนเอ๋อ" หยวนหันไปบอกเธอในเวลาต่อมา "รับทราบเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะส่งพวกท่านออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วพบกันใหม่นะเจ้าคะนายท่าน" เทียนเอ๋อเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจก่อนจะส่งพวกเขาออกจากบันไดสู่สวรรค์ [ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนได้กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่เลื่อนระดับสู่ 'สวรรค์ชั้นที่สาม' ผ่านบันไดสู่สวรรค์!] [ด้วยความพยายามของผู้เล่นหยวน โลก 'สวรรค์วิญญาณ' ได้เชื่อมต่อกับ 'สวรรค์ชั้นที่สาม' อีกครั้ง ทำให้ผู้เล่นทุกคนสามารถเข้าถึงได้!] [ผู้เล่นทุกคนสามารถเข้าสู่บันไดสู่สวรรค์เพื่อเลื่อนระดับสู่สวรรค์ชั้นที่สามได้แล้วโดยไม่มีข้อจำกัด!]