**บทที่ 1452: เงินตราไร้ขีดจำกัด** "ในเมื่อเพลาล่วงเลยจนดึกดื่นเพียงนี้ พวกข้าจะยอมรามือไปก่อน และจะให้เวลาเจ้าได้ไตร่ตรองอีกหนึ่งราตรี ไป่เหลียนฮวา! หากแม้นเจ้ายังมิให้คำตอบภายในเย็นวันพรุ่งนี้ พวกข้าจะยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการต่อสมาคมผู้บำเพ็ญเพียร! และหากเจ้ายังนิ่งเฉยหรือมิกล้าตอบรับการท้าประลองของพวกข้า อันดับขุมกำลังของเจ้าจะร่วงหล่นลงไปอีกสิบอันดับ! ฮ่าๆๆ ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้ พรรคของเจ้าตกไปกี่อันดับแล้วล่ะ? สามสิบ? หรือสี่สิบอันดับกันแน่? ฮ่าๆๆ!" ชายหนุ่มร่างกำยำแผดเสียงหัวเราะร่าอย่างเหยียดหยาม พร้อมกับชี้นิ้วไปยังไป่เหลียนฮวาและสมาชิกคนอื่นๆ "ไม่ว่าทางเลือกไหน เจ้าก็บังคับให้พวกเราต้องเข้าร่วมศึกจัดอันดับอยู่ดี เจ้าคนสารเลวไร้ยางอาย!" "ใช่! เจ้าคิดว่าพอได้รับการหนุนหลังความร่วมมือจากตระกูลอื่นแล้วจะมาข่มเหงพวกเราได้ตามใจชอบงั้นร่ะ? หากอยากเปิดศึกนัก ก็เข้ามาเลย!" "ศิษย์พี่ไป่ ให้พวกเราสั่งสอนบทเรียนให้เจ้าพวกสุนัขลอบกัดพวกนี้เถอะค่ะ!" ไป่เหลียนฮวาเพียงแต่ส่ายหน้าอย่างเงียบงัน นางมิได้เอ่ยคำโต้ตอบใดๆ ก่อนจะหันหลังกลับและเดินลึกเข้าไปในที่ทำการขุมกำลัง เมื่อเห็นเช่นนั้น กลุ่มตั๊กแตนเพลิง (Fiery Locust Swarm) จึงล่าถอยกลับไปในเวลาไม่นาน หลังจากสถานการณ์เริ่มสงบลงและทุกคนแยกย้ายกลับไปยังที่พัก หยวนและหยูหรูก็ร่อนกายลงมาจากฟากฟ้าเพื่อมุ่งหน้าไปหาไป่เหลียนฮวา "ยินดีต้อนรับกลับมา วันนี้พวกคุณเที่ยวสนุกไหม?" ไป่เหลียนฮวากล่าวยิ้มๆ ทันทีที่เห็นทั้งสองคน นางวางท่าทีราวกับว่าเหตุการณ์วุ่นวายที่หน้าประตูเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "ศิษย์พี่ พวกเราเห็นเหตุการณ์ที่หน้าประตูหมดแล้วค่ะ" หยูหรูเอ่ยเข้าประเด็นทันที "โอ้... ขอโทษด้วยนะหยวน ที่ต้องให้คุณมาเห็นภาพอะไรแบบนั้น" ไป่เหลียนฮวาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "ราชินีเพลิงส่งคนพวกนั้นมาท้าประลองพรรคของคุณทำไมกัน?" หยวนถามด้วยความสงสัย "ก็แค่ต้องการยั่วยุและกลั่นแกล้งพวกเรานั่นแหละ ตระกูลของพวกเราเป็นอริกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว—นานเสียยิ่งกว่าตอนที่เราจะก้าวขึ้นมาสู่จุดนี้ได้เสียอีก ดังนั้นเราจึงปะทะกันมาตลอดเท่าที่ฉันจะจำความได้ ทว่าพวกเขามิเคยรุกรานหนักข้อถึงเพียงนี้มาก่อน ฉันเดาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งล่าสุดคงไปสะกิดโทสะของราชินีเพลิงเข้าอย่างจัง" "สรุปคือผมต้องมีส่วนรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยครึ่งหนึ่งสินะ?" หยวนพึมพำพร้อมรอยยิ้มขื่น "อะไรกัน? แน่นอนว่าไม่ใช่!" "แต่มันคือเรื่องจริงที่ผมเป็นคนจุดชนวนนั้นขึ้นมา" "แล้วใครกันล่ะที่บอกให้ราชินีเพลิงไปสมคบคิดกับตระกูลอื่นเพื่อเล่นงานคุณ? นางต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นอย่าได้ริอาจโทษตัวเองในเรื่องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม?" "ผมเข้าใจครับ แต่ผมต้องขอถามหน่อยว่าคุณจะทำอย่างไรต่อไป? จากที่ผมเห็น ดูเหมือนคุณจะไม่อยากสู้กับพวกเขาสักเท่าไหร่ แม้ว่ามันจะส่งผลต่ออันดับของคุณก็ตาม เป็นเพราะอะไร? คุณไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะงั้นหรือ? พรรคบัวนิรันดร์ (Eternal Lotuses) ควรจะอยู่อันดับต้นๆ ของตารางไม่ใช่หรือไง? ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้โดยไร้ซึ่งความสามารถ" "คุณพูดถูก พวกเราเคยทะยานขึ้นไปถึง 10 อันดับแรกของโลก ทว่านั่นมันคือก่อนที่ 'ระบบ' จะมีการอัปเดต แต่ในยามนี้ที่ผู้คนสามารถจัดหาทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรจากโลก 'Cultivation Online' ได้ พวกเรากลับถูกขุมกำลังอื่นแซงหน้าไปมากมาย เพราะเราไม่มีทรัพยากรเพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงสมาชิกทุกคนด้วยของวิเศษได้" ไป่เหลียนฮวาถอนหายใจยาว "และก่อนที่คุณจะพูดอะไร ให้ฉันได้อธิบายก่อน แม้มันจะเป็นเรื่องจริงที่ตระกูลของฉันมั่งคั่งและมีทรัพยากรมากพอจะผลักดันระดับพลังของสมาชิกทุกคนให้คงอยู่ใน 10 อันดับแรกได้ แต่ฉันเคยให้สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่พึ่งพาขุมทรัพย์ของตระกูลเพื่อช่วยเหลือพรรคของตัวเองเด็ดขาด เพราะฉันก่อตั้งพรรคนี้ขึ้นมาก็เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง เงินทุนส่วนใหญ่ของเรามาจากน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง แม้ฉันจะพอเจียดเงินซื้อของวิเศษมาได้บ้างเป็นครั้งคราว แต่มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอที่จะรักษาอันดับท็อป 10 ของพรรคเอาไว้ได้" "ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลไป่ยังมีพรรคการเมืองอีกขุมกำลังหนึ่งซึ่งนำโดยท่านพ่อของฉัน แม้แต่เขาก็ยังไม่มีทรัพยากรมากพอจะหนุนหลังขุมกำลังขนาดใหญ่สองแห่งพร้อมกันได้หรอก" "ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณสร้างพรรคนี้ขึ้นมาด้วยตัวคนเดียว น่าประทับใจจริงๆ" หยวนเอ่ยชมจากใจจริง ไป่เหลียนฮวาส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "แม้นั่นจะเป็นเรื่องจริงในช่วงเริ่มต้น และปัจจุบันฉันยังคงสนับสนุนเงินทุนหลักถึงร้อยละ 75 แต่คนอื่นๆ ก็มีส่วนร่วมด้วยการบริจาครายได้ที่พวกเขาหามาได้จากโลก Cultivation Online เช่นกัน มันคือความพยายามของกลุ่มคน ดังนั้นฉันจึงมิอาจรับความดีความชอบไว้เพียงผู้เดียวได้" "แล้วพรรคล่าอสูรล่ะคะ? พวกพี่จัดการเรื่องเงินทุนกันยังไง?" หยูหรูถามขึ้นมาทันควัน "เอ่อ..." หยวนต้องนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป "บอกตามตรง ผมเองก็ไม่แน่ใจ เมื่อก่อนเหมยซิ่วเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดในพรรค แต่ตอนนี้แม่ของเธอเป็นคนเข้ามาดูแลแทน ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ต่างก็มีความสามารถในการหาทุนมาบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเอง และพวกเขาก็ไม่เคยมาขอเงินทุนจากผมเลย แม้ผมจะคอยช่วยเหลือเรื่องของวิเศษและคัมภีร์วิชาอยู่บ้าง แต่มันก็คงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเติบโตของพวกเขามากนัก อย่างที่บอก พรรคของพวกเราไม่ใช่พรรคธรรมดาทั่วไป ระบบการทำงานจึงไม่เหมือนใคร" "แล้วเรื่องวิชาบำเพ็ญเพียรล่ะ? พวกคุณทุกคนฝึกวิชาแบบเดียวกับพวกเราหรือเปล่า?" ไป่เหลียนฮวาถาม "เปล่าครับ พวกเราต่างมีวิชาเฉพาะตัวของตัวเอง นอกจากเหมยซิ่วและฉู่หลิวเซียงแล้ว ผมไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการหาคัมภีร์วิชาของคนอื่นๆ เลย" "จริงเหรอคะ? ทั้งที่พี่สามารถหาคัมภีร์วิชามาได้มากเท่าที่ต้องการแบบฟรีๆ เนี่ยนะ?" หยูหรูเอ่ยด้วยสายตาเคลือบแคลง "หือ? หมายความว่ายังไงกัน?" ไป่เหลียนฮวาหันไปมองหยูหรูทันทีที่ได้ยินคำนั้น หยวนตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม "ผมมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าของหอคัมภีร์หมื่นวิชา (Myriad of Techniques) น่ะครับ ผมเลยสามารถหยิบวิชาอะไรออกมาจากที่นั่นก็ได้โดยไม่ต้องเสียเงิน..." "คุณว่าอะไรนะ?!?!" ไป่เหลียนฮวาแทบจะหงายหลังตกเก้าอี้เมื่อได้ยินข้อมูลที่สั่นสะเทือนขวัญเช่นนี้ "แถม... แถมคุณยังสามารถแบ่งปันวิชาพวกนี้ให้คนอื่นได้ด้วยงั้นเหรอ...?" นางถามต่อด้วยเสียงสั่นเครือ "ใช่ครับ" "มีขีดจำกัดไหม?" "เท่าที่ผมรู้คือไม่มีนะ ผมจะเอาไปขายเลยยังได้ถ้าต้องการ" "นั่นมันบ้าไปแล้ว! มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด! นี่คุณมีเงินตราที่ไร้ขีดจำกัดอยู่ในมือชัดๆ!" ไป่เหลียนฮวาลุกพรวดขึ้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด หยวนหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมไม่อยากทำให้ระบบเศรษฐกิจพังพินาศด้วยการขายคัมภีร์วิชามากเกินไป" เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ "คุณต้องการวิชาบ้างไหม? ผมสามารถบริจาคให้พรรคของคุณได้นะ" ดวงตาของไป่เหลียนฮวาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหูหลังจากได้ยินข้อเสนอนั้น หลังจากตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง นางก็ถอนหายใจออกมา "ถึงใจฉันจะต้องการมันมากเพียงใด แต่ฉันมิอาจรับข้อเสนอของคุณได้ เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับการไปพึ่งพาทรัพย์สมบัติของตระกูลเลย" หยวนส่ายหน้าและกล่าวว่า "คุณไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับตัวเองขนาดนั้น การทำเช่นนี้มีแต่จะเหนี่ยวรั้งตัวคุณเอง—รวมถึงสมาชิกในพรรคของคุณด้วย และที่ผ่านมาคุณก็ได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเองมามากพอแล้ว ไม่มีใครจะตำหนิคุณได้หรอกหากคุณต้องการความช่วยเหลือในยามนี้ และมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายเลยสักนิด" "แม้คุณจะพูดแบบนั้นก็เถอะ..." ไป่เหลียนฮวานิ่งเงียบไปพร้อมกับสีหน้าที่ครุ่นคิดอย่างหนัก...