บทที่ 1448: แผนการปกป้องโลก หลังจากข่มกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไว้ได้เพียงชั่วอึดใจ ยูหรูก็ไม่อาจเก็บงำความโหยหาได้อีกต่อไป เธอโผเข้าหาหยวนพร้อมอ้อมแขนที่กางออกกว้าง สวมกอดเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะเลือนหายไป "น้องคิดถึงพี่เหลือเกิน! พี่ควรจะมาหาน้องให้บ่อยกว่านี้นะ!" เธอเอ่ยปากตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่ขอโทษ ช่วงนี้พี่มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายเหลือเกิน แต่พี่สัญญาว่าจะพยายามมาหาเจ้าให้บ่อยขึ้น" "น้องไม่เชื่อพี่หรอก! พี่ก็พูดแบบนี้ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กันว่า 'จะมาหาเร็วๆ นี้' แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พี่โผล่มาจริงๆ!" ยูหรู่พองลมที่แก้มแล้วบ่นอุบ หยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "พี่หยวน?" "เราเข้าไปคุยข้างในกันเถอะ พี่มีเรื่องสำคัญยิ่งยวดจะบอก... ไป๋เหลียนฮวา เจ้าก็เข้ามาด้วยกันสิ" หยวนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจนผิดตา ยูหรู่ลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่าเมื่อเห็นสีหน้าของเขา เธอรีบคลายอ้อมกอดและพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้อง "เรียกฉันว่าเหลียนฮวาก็พอ" ไป๋เหลียนฮวากล่าวขณะเดินตามยูหรู่เข้าไป หยวนเดินเข้าเป็นคนสุดท้ายพร้อมกับปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย หยวนก็ผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปิดเผยสถานการณ์ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น "อย่างที่พวกเจ้าพอจะตระหนักได้แล้วในตอนนี้ 'คัลทิเวชันออนไลน์' ไม่ใช่เพียงแค่เกม... ดินแดนเก้าชั้นฟ้านั้นมีอยู่จริงในจักรวาลแห่งนี้ และโลกของเราครั้งหนึ่งก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของเก้าชั้นฟ้า ทว่าหลังจากเกิดอุบัติการณ์บางอย่าง ทำให้โลกถูกตัดขาดและล่องลอยออกมา" "เมื่อโลกใดก็ตามขาดไร้ซึ่งพลังวิญญาณ มันย่อมต้องมอดไหม้และล่มสลายไปตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติ แต่โชคยังดีที่โลกของเรามียอดฝีมือผู้หนึ่งซึ่งมีตบะบารมีแกร่งกล้าพอจะค้ำจุนโลกใบนี้ไว้ผ่านค่ายกลอันทรงพลังที่โอบอุ้มโลกเอาไว้ และเขาได้กระทำเช่นนั้นมานานนับล้านปีแล้ว" "ทว่าสิ่งที่น่าเศร้าคือ 'คัลทิเวชันออนไลน์' ที่คอยเคลื่อนย้ายดวงวิญญาณของเราจากโลกไปยังเก้าชั้นฟ้าและส่งกลับมาทุกครั้งที่เข้าหรือออกจากเกม มันได้สร้างความเสียหายที่มิอาจหวนคืนให้แก่ค่ายกลนั้น หากค่ายกลนี้ถูกทำลายลง โลกมนุษย์ก็ย่อมต้องดับสูญไปพร้อมกับมัน" "อะ... อะไรนะ! เดี๋ยวก่อนหยวน! ข้อมูลพวกนี้มันมากเกินไปที่จะทำความเข้าใจได้ทัน... เจ้ากำลังจะบอกว่าโลกของเรากำลังจะถึงกาลอวสานในไม่ช้านี้งั้นหรือ?!" ไป๋เหลียนฮวาโพล่งออกมาด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย "พี่รู้ว่ามันเป็นข้อมูลที่หนักหนาเกินไป และใช่... โลกใบนี้กำลังตกอยู่ในความเสี่ยงที่จะถูกทำลาย แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป เพราะตอนนี้พี่หาทางยับยั้งมันได้แล้ว นั่นคือเหตุผลที่พี่ต้องยุ่งวุ่นวายขนาดนี้ไงล่ะ ยูหรู่" "ไม่น่าเชื่อเลย... พี่ต้องแบกรับภาระในการช่วยโลกไว้เพียงลำพัง... น้องจินตนาการไม่ได้เลยว่าพี่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดขนาดไหน... น้องขอโทษที่โกรธพี่เมื่อกี้นะคะ..." ยูหรู่ขอบตาแดงก่ำจวนเจียนจะร้องไห้เมื่อได้รับรู้ความจริง "สรุปคือตอนนี้โลกปลอดภัยจากการล่มสลายแล้วใช่ไหม?" ไป๋เหลียนฮวาถามเพื่อความแน่ใจ เขาพยักหน้า "ใช่ แต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น มันเป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า และด้วยความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นล่าสุด พี่กังวลว่ามันอาจจะส่งผลกระทบต่อค่ายกลมากขึ้นไปอีก ยิ่งไปกว่านั้น โลกของเรานั้นเล็กเกินกว่าจะรองรับตัวตนระดับ 'จิตปราชญ์' (Spirit Lord) ได้ นับประสาอะไรกับระดับ 'จิตราชัน' (Spirit King) ที่จะปรากฏตัวขึ้นในไม่ช้า" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ไป๋เหลียนฮวาจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นว่า "หากพูดถึงสถานการณ์ของผู้ฝึกตน สมาคมผู้ฝึกตนและรัฐบาลทั่วโลกได้เริ่มร่วมมือกันเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ฝึกตนสร้างความเสียหายมากเกินไปแล้ว" "ข้อมูลนี้มีเพียงตระกูลสืบทอดระดับสูงเท่านั้นที่รู้ แต่พวกเขาวางแผนที่จะจำกัดตบะของผู้ฝึกตนทุกคนภายในตัวเมืองไว้ไม่ให้เกินระดับ 'จิตรวบรวม' (Spirit Master)" "แล้วพวกเขาวางแผนจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?" หยวนถามด้วยความสงสัย "ล่าสุดพวกเขาได้สร้างอุปกรณ์ที่สามารถบังคับกดข่มตบะของผู้ฝึกตนให้ให้อยู่ในระดับที่กำหนด และมีแผนจะนำออกมาใช้งานในเร็วๆ นี้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเริ่มใช้จริงเมื่อไหร่ แต่อุปกรณ์เหล่านั้นน่าจะกำลังอยู่ระหว่างการทดสอบอย่างเข้มงวดในขณะที่เราคุยกันอยู่นี้" หยวนหรี่ตาลงและเริ่มครุ่นคิดหลังจากได้รับฟังข้อมูล "พี่เพิ่งนึกไอเดียดีๆ ออก..." เขาพึมพำ "อะไรหรือ?" "แทนที่จะต้องรออุปกรณ์พวกนั้นเป็นปีๆ พี่สามารถแทนที่พวกมันด้วยข่ายมนตราและค่ายกลได้เลย!" "ค่ายกลอย่างนั้นหรือ...? เจ้ารู้วิธีสร้างค่ายกลด้วยงั้นหรือ? ปรมาจารย์ค่ายกลนั้นหาตัวจับยากยิ่งแม้แต่ในคัลทิเวชันออนไลน์เองก็ตาม" ไป๋เหลียนฮวากล่าวด้วยความอัศจรรย์ใจ "พี่ทำได้ แต่ตอนนี้พี่ยังไม่มีประสบการณ์หรือพลังมากพอจะครอบคลุมไปทั่วทั้งโลก ดังนั้นพี่คงต้องเริ่มศึกษาวิชาค่ายกลอย่างจริงจังตั้งแต่วินาทีนี้" "แต่ต่อให้พี่จะทำได้จริงๆ พี่คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีจริงๆ หรือคะที่จะไปจำกัดพลังตบะของทุกคนแบบนั้น?" ยูหรู่เอ่ยถาม เมื่อได้ยินดังนั้น หยวนก็ทอดถอนใจออกมา "พี่รู้ว่ามันอาจฟังดูเหมือนการกดขี่และควบคุม แต่นี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนและโลกของเรา อย่าว่าแต่ระดับจิตราชันเลย แค่การปะทะกันของระดับจิตปราชญ์เพียงสองคน ก็เพียงพอจะพินาศเมืองทั้งเมืองได้โดยง่าย ก่อนหน้านี้เราไม่มีปัญหาเพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุระดับจิตปราชญ์ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่บนโลก แต่ในเมื่อตอนนี้เราสามารถเสาะหาและใช้ทรัพยากรจากเก้าชั้นฟ้าได้โดยตรง มันก็เหลือเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่เราจะมีระดับจิตปราชญ์หรือแม้แต่ระดับจิตราชันเดินกันให้ว่อน" "อีกอย่าง นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร เพราะระบบเช่นนี้มีอยู่แล้วในดินแดนเก้าชั้นฟ้า ลองคิดดูสิ ระดับจิตราชันถูกสั่งห้ามไม่ให้ดำรงอยู่ในสวรรค์ชั้นล่างหากไม่ได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ และใครก็ตามที่บรรลุถึงระดับจิตราชันในสวรรค์ชั้นล่างจะถูกบังคับให้ทะยานขึ้นสู่ดินแดนระดับถัดไป ซึ่งกว้างใหญ่พอจะรองรับอานุภาพของพวกเขาได้ กฎเหล่านี้ล้วนมีเหตุผลรองรับที่สมควร" "หากเราไม่ต้องการให้โลกถูกทำลายด้วยน้ำมือของคนบ้าหรือด้วยอุบัติเหตุ เราก็มีแต่ต้องจำกัดตบะของทุกคนจนกระทั่งมันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายโลกใบนี้" "และในอนาคต เมื่อเราเชื่อมต่อโลกเข้ากับเก้าชั้นฟ้าได้อีกครั้ง เราก็สามารถดำเนินตามระบบของพวกเขาได้ ใครก็ตามที่ปรารถนาจะเพิ่มตบะเกินขีดจำกัด ก็สามารถไปบำเพ็ญเพียรต่อได้ในดินแดนเก้าชั้นฟ้า" "นั่นฟังดูเป็นแผนการที่ดีทีเดียว" ไป๋เหลียนฮวาพยักหน้าเห็นพ้อง "ไม่น่าเชื่อเลยว่า... เรากำลังตัดสินใจเรื่องที่จะส่งผลกระทบต่อคนทั้งโลกในห้องนอนของน้อง... แถมยังมีกันอยู่แค่สามคนแบบนี้..." ยูหรู่พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอยหลังจากตระหนักถึงความจริงข้อนี้ หยวนหัวเราะเบาๆ "สมาคมผู้ฝึกตนและรัฐบาลทั่วโลกต่างก็มีแผนการเดียวกันนั่นแหละ แต่พี่จะทำให้มันมั่นคงยิ่งกว่าและปกป้องโลกใบนี้ให้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะเสร็จก่อนกัน ระหว่างอุปกรณ์ของพวกเขา... หรือการศึกษาค่ายกลของพี่"