**บทที่ 3849 – ลิ้มลองฝีมือ** “หากพวกเจ้าไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน แล้วเหตุไฉนนางถึงได้ยอมมาตลาดวายกับเจ้า? บิดาผู้นี้ไม่เคยเห็นนางไปไหนมาไหนกับชายใดมาก่อน... เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าเพิ่งรู้จักเสี่ยวเตี๋ยได้เพียงเดือนเดียวงั้นรึ?” ชายร่างกำยำประดุจหมีป่าขมวดคิ้วจ้องเขม็งไปยังหยางไค่ คล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือว่าเจ้าจะเป็นพวกเด็กใหม่ที่เพิ่งมาถึงเมื่อเดือนก่อน?” หยางไค่พยักหน้าพลางตอบรับ “ใช่แล้ว!” ชายร่างหมีตบศีรษะตนเองพลางแผดเสียงหัวเราะลั่น “มิน่าเล่าถึงได้ดูไม่คุ้นหน้า ที่แท้ก็เป็นเด็กใหม่นี่เอง!” ทว่าเสียงหัวเราะกลับหยุดลงกะทันหัน ก่อนที่เขาจะคำรามออกมาอย่างดุร้าย “เด็กใหม่บังอาจริอ่านมาเกี้ยวพาราสีผู้หญิงของบิดา เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่!” หยางไค่ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบแก้ต่าง “นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ สหายข้า ข้ากับพี่สาวเตี๋ยโยวไม่ได้สนิทสนมกันถึงเพียงนั้น เพียงแต่ข้าเพิ่งมาใหม่ ไม่คุ้นเคยกับตลาดวายแห่งนี้ นางจึงมีน้ำใจพาข้ามาสำรวจเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง” “แค่นั้นจริงๆ รึ?” ชายร่างหมีถลึงดวงตาปานระฆังทองแดงจ้องมองหยางไค่ ขวานยักษ์ในมือสั่นสะท้านคล้ายพร้อมจะฟาดฟันลงมาได้ทุกเมื่อ “จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?” “เหอะ!” ลมร้อนพ่นออกมาจากรูจมูกของชายร่างหมี เขาเพ่งมองหยางไค่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้น “ดูท่าเจ้าก็ไม่ได้โง่เขลาเท่าไหร่นัก เจ้าหนู จำใส่หัวไว้ให้ดี เสี่ยวเตี๋ยคือผู้หญิงของข้า หากเจ้าบังอาจมาเกี้ยวพาราสีนาง บิดาผู้นี้จะทำให้เจ้าต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้!” เขาเกาคางตนเองพลางแสดงสีหน้าเหยียดหยาม “แต่อย่างว่าแหละ เสี่ยวเตี๋ยคงไม่มีทางชายตามองคนอย่างเจ้าหรอก” *[หากนางไม่สนใจข้า นางก็ยิ่งไม่มีทางสนใจคนอย่างเจ้าเข้าไปใหญ่]* หยางไค่ได้แต่ลอบค่อนข้าอยู่ในใจพลางนึกสงสัยว่าเจ้าหมีควายตัวนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน แต่กระนั้นเขาก็ยังตอบกลับไปอย่างสุภาพ “ท่านสหายกล่าวได้ถูกต้อง พี่เตี๋ยโยวมีความงามล่มเมืองทั้งยังมีจิตใจเมตตา มีเพียงยอดบุรุษผู้มีสง่าราศีเยี่ยงท่านเท่านั้น... ถึงจะคู่ควรกับนาง!” สีหน้าดุร้ายของชายร่างหมีพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความปลาบปลื้มปิติยินดี สายตาที่มองหยางไค่ดูเป็นมิตรขึ้นมาทันตา เขาพยักหน้าหงึกหงักพลางคุยโว “ถูกต้องแล้ว! ในดินแดนธาตุไฟแห่งนี้... ไม่สิ ในดินแดนเจ็ดมหัศจรรย์ทั้งหมด บุรุษเพียงผู้เดียวที่คู่ควรกับเสี่ยวเตี๋ยก็คือข้า! ใครเล่าจะมีคุณสมบัติเช่นข้าอีก? เจ้าหนู สายตาเจ้าไม่เลวนี่! เจ้าชื่ออะไร?” หยางไค่ประสานมือคารวะ “ผู้น้องนามว่าหยางไค่!” ชายร่างหมีพยักหน้า “ข้าจะจำชื่อเจ้าไว้ นานๆ ทีจะเห็นเด็กใหม่ที่มีสายตาเฉียบแหลมเช่นนี้ ต่อจากนี้ไปเจ้าติดตามข้าได้ หากใครหน้าไหนมารังแกเจ้าในดินแดนธาตุไฟ ให้เอ่ยชื่อข้าออกไป!” เขาใช้นิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเองพลางประกาศอย่างภาคภูมิ “จำไว้ บิดาผู้นี้มีนามว่า เซี่ยงหยง!” “พี่เซี่ยง... นามนี้ช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรและแฝงไปด้วยอำนาจยิ่งนัก ผู้น้องอดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสในนามนี้จริงๆ” “เก็บคำประจบของเจ้าไว้เถอะ!” เซี่ยงหยงกล่าว แม้จะไม่อาจปกปิดความลำพองใจบนใบหน้าได้ก็ตาม “พี่เซี่ยงก็มาจากดินแดนธาตุไฟเช่นกันรึ?” หยางไค่เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ใช่! มีอะไรแปลกงั้นรึ?” “มิได้ๆ ผู้น้องเพียงแต่แปลกใจ เหตุใดถึงไม่ได้พบกับยอดบุรุษผู้มีบารมีสูงส่งเช่นพี่เซี่ยงให้เร็วกว่านี้” “พบตอนนี้ก็ยังไม่สาย!” “จริงด้วย จริงด้วย ได้พบพี่เซี่ยงในวันนี้ ก็นับว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว” หยางไค่กระแอมเบาๆ พลางลอบมองอีกฝ่าย “ในเมื่อเรื่องเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว ผู้น้องขอตัวกลับก่อนได้หรือไม่?” “อืม ไปได้!” หยางไค่บอกลาพลางก้าวเท้าเดินผ่านเซี่ยงหยงไป “ช้าก่อน!” ร่างของเซี่ยงหยงพลันพริ้วไหวมาดักหน้าหยางไค่ไว้อีกครั้ง ขวานยักษ์เล่มโตขวางกั้นวิถีทาง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “หากเสี่ยวเตี๋ยถาม...” “ข้ากับพี่เซี่ยงถูกชะตากันราวกับมิตรสหายเก่าแก่ตั้งแต่แรกพบ และพี่เซี่ยงก็ได้ให้ความช่วยเหลือดูแลข้าเป็นอย่างดี...” หยางไค่ตอบกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เซี่ยงหยงยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ “เจ้าใช้ได้เลยทีเดียว! บิดาผู้นี้ชื่นชอบเจ้านัก! เอาละ กลับไปได้” เมื่ออำลาเซี่ยงหยงแล้ว หยางไค่ก็เหินร่างกลับสู่ดินแดนธาตุไฟ มุ่งตรงไปยังหมู่บ้านพักคนงาน เขาใช้ตราคำสั่งเปิดประตูเรือนพัก เมื่อเข้าไปด้านในและกำลังจะนั่งลงพักผ่อน เสียงเคาะประตูก็พลันดังขึ้น เป็นเตี๋ยโยวที่ยืนอยู่หน้าประตู นางกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังวลทันทีที่ประตูเปิดออก “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?” “หือ? จะเกิดอะไรขึ้นกับข้าได้ล่ะ?” หยางไค่กะพริบตาด้วยความงุนงง “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว มีคนบอกข้าเมื่อครู่ว่าเซี่ยงหยงออกไปจากที่พักคนงาน ข้ากำลังจะไปดูเสียหน่อยแต่เห็นเจ้ากลับมาก่อน” “เซี่ยงหยง? ใครคือเซี่ยงหยง?” “ก็เจ้าคนนั้นที่เดินตามข้าต้อยๆ เมื่อวันนี้น่ะสิ คนที่ดูเหมือนหมีป่าคนนั้นแหละ” เตี๋ยโยวเอ่ยพลางหลุดขำกับคำนิยายของตนเอง “อ้อ...” หยางไค่พยักหน้าพลางทำสีหน้าประหลาดใจ “ที่แท้เขาชื่อเซี่ยงหยงนี่เอง แต่เขามันเกี่ยวอะไรกับการที่ข้ากับท่านออกไปจากที่พักคนงานกันเล่า?” “ไม่เกี่ยวข้องกันน่ะดีที่สุดแล้ว” เตี๋ยโยวตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหยิบสิ่งของสองอย่างออกมา “จริงด้วย ข้าซื้อสิ่งนี้มาให้เจ้าวันนี้ แต่ดันลืมให้เสียสนิท” มันคือกล่องไม้เขียวและธูปสกัดสองกล่อง หยางไค่รับมันมาพลางเอ่ยขอบคุณ “เมื่อข้าสะสมเม็ดยาเปิดนภพได้เพียงพอ ข้าจะคืนให้ท่านพร้อมดอกเบี้ยแน่นอน” “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบร้อน” เตี๋ยโยวหัวเราะเบาๆ “พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ข้าจะกลับแล้ว” นางเริ่มหาวออกมาขณะพูด สีหน้าเหนื่อยล้าอันเป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง “รักษาสุขภาพด้วย” หยางไค่พยักหน้าส่งนาง หลังจากเตี๋ยโยวกลับไป หยางไค่ปิดประตูและพิจารณากล่องไม้เขียวกับธูปสกัดอย่างละเอียด เขาเคยหยิบยืมสิ่งเหล่านี้มาจากเฒ่าฟางเพื่อใช้จับหนอนมาก่อน จึงไม่รู้สึกแปลกใหม่นัก ธูปสกัดสองกล่องบรรจุธูปทั้งหมดสิบดอก ซึ่งเพียงพอให้เขาใช้งานได้นานถึงหนึ่งหรือสองปี ดังนั้นในตอนนี้ต่อให้เขายังไม่มีเม็ดยาเปิดนภพก็ไม่เป็นปัญหา ทันทีที่เก็บกล่องและธูปเข้าที่ เสียงเคาะประตูก็พลันดังขึ้นอีกครั้ง หยางไค่นึกแปลกใจว่าใครกันที่มาหาเขาอีกครั้ง หรือจะเป็นเตี๋ยโยวที่ลืมบอกอะไรเขาอีกล่ะ? ทว่าเมื่อเปิดประตูออก เขากลับถูกแสงสีทองเจิดจ้ากระแทกตาจนเกือบตาพร่า ที่หน้าประตูนั้น มีพญากะโต๊กสีทองตัวสูงครึ่งตัวคนยืนอยู่อย่างสง่างาม หัวเชิดคอตั้ง อกผายไหล่ผึ่ง ประดุจขุนพลผู้เกรียงไกรกำลังตรวจตราอาณาเขตของตน ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หยางไค่จะยิ้มออกมา “ที่แท้ก็ท่านแม่ทัพใหญ่นี่เอง! มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ? ข้าไม่มีหนอนไหมหยกอัคคีเหลือแล้วนะ!” ท่านแม่ทัพใหญ่พญากะโต๊กค่อยๆ เบือนหน้าไปด้านข้าง จ้องมองหยางไค่ด้วยดวงตาข้างเดียว หยางไค่ได้แต่เกาหัวด้วยความสับสน หลังจากจ้องเขม็งอยู่นาน พญากะโต๊กก็หมุนตัวและค่อยๆ ก้าวย่างจากไป บั้นท้ายอันอวบอัดของมันส่ายไหวไปมาตามจังหวะการเดินอย่างเชื่องช้า หยางไค่ได้แต่ยืนงงพลางก้มมองสำรวจตนเองว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ร่างของท่านแม่ทัพใหญ่พญากะโต๊กก็หายลับไปเสียแล้ว เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอับจนถ้อยคำ ปิดประตูให้แน่นหนาแล้วจึงเอนกายพักผ่อนเพื่อปรับลมปราณ สองวันต่อมา ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบเงียบ รุ่งเช้าของวันที่สาม เสียงขันของพญากะโต๊กสีทองดังก้องกังวานไปทั่วทั้งหมู่บ้านเพื่อประกาศการมาถึงของรุ่งอรุณ หยางไค่พลันสะดุ้งตื่นขึ้น เขาขมวดคิ้วพลางตั้งใจฟัง รู้สึกได้ลางๆ ว่าเสียงขันของท่านแม่ทัพใหญ่ในวันนี้ดูจะใกล้กว่าปกติมากนัก เขาลุกขึ้นเปิดประตูและเป็นไปตามคาด ท่านแม่ทัพใหญ่พญากะโต๊กกำลังยืนแผดเสียงขันอยู่หน้าห้องของเขาพอดิบพอดี *[เจ้ามีความแค้นส่วนตัวกับข้าหรืออย่างไร?]* หยางไค่อยากจะเอ่ยถามออกไปเหลือเกิน ตั้งแต่เขามาถึงที่พักคนงานแห่งนี้ เจ้าไก่ตัวนี้ก็ดูจะจองล้างจองผลาญเขาเป็นพิเศษ เขาส่งสายตาค้อนให้ท่านแม่ทัพใหญ่ครั้งหนึ่งก่อนจะปิดประตูและเหินร่างขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ลำแสงหลายสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทั่วทุกสารทิศในหมู่บ้าน มุ่งตรงไปยังสวนผลไม้ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หยางไค่ก็มาถึงพื้นที่ของตน สิ่งแรกที่เขาทำคือตรวจสอบต้นไม้ทุกต้นในอาณาบริเวณเพื่อให้แน่ใจว่าพวกมันเติบโตได้เป็นอย่างดี พร้อมทั้งบันทึกจำนวนผลไม้ทิพย์เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดขาดหายไป หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มดูแลต้นไม้ตามความเหมาะสมของแต่ละต้น หลังจากตรากตรำทำงานอยู่ครึ่งวัน หยางไค่ก็จัดการดูแลต้นไม้ทั้งสามสิบต้นจนเสร็จสิ้นโดยปราศจากปัญหา ในเมื่อไม่มีอะไรต้องทำแล้ว เขาจึงก้าวย่างอย่างผ่อนคลาย มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ของเฒ่าฟางพลางไขว้มือไว้เบื้องหลัง เฒ่าฟางยังคงง่วนอยู่กับการทำงาน เนื่องจากมีต้นไม้ในความดูแลจำนวนมาก เขาจึงต้องทำงานติดต่อกันหลายวันทุกครั้งที่กลับมาถึงสวนผลไม้ หลังจากใช้เวลาร่วมกันมาหนึ่งเดือน ทั้งคู่ก็นับได้ว่าสนิทสนมกันพอสมควร เฒ่าฟางเพียงทักทายเขาสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป หยางไค่เดินตามหลังเฒ่าฟางพลางพยายามชวนคุย ในช่วงแรกเฒ่าฟางยังพอตอบรับบ้าง แต่หลังๆ เริ่มแสดงอาการรำคาญอย่างเห็นได้ชัด เขาจะไปมีอารมณ์มาสนทนากับหยางไค่ได้อย่างไรในเมื่อภารกิจยังไม่ลุล่วง? ในทางกลับกัน หยางไค่กลับทำตัวราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ คอยให้คำแนะนำและชี้แนะวิธีการดูแลต้นไม้ จนลืมไปเสียสนิทว่าใครกันที่เป็นคนสอนเขาเป็นคนแรก “หากเจ้าว่างงานนัก ก็มาช่วยข้าทำงานให้เสร็จเร็วๆ จะได้ไปเดินหมากรุกกัน” เฒ่าฟางเงยหน้าขึ้นมองหยางไค่ด้วยความเหลืออด หยางไค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ลอบคำนวณปริมาณงานและเวลาที่เฒ่าฟางต้องใช้ ก่อนจะเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ในเมื่อท่านยุ่งอยู่ เช่นนั้นข้าค่อยมาเยี่ยมใหม่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” หลังจากกล่าวจบ หยางไค่ก็เดินจากไปอย่างลอยชาย “เจ้าหมาป่าอกตัญญู!” เฒ่าฟางสบถลอดไรฟัน “ไม่เห็นใจคนแก่คนเฒ่าบ้างเลย!” หยางไค่ทำหูทวนลม แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงก่นด่านั้น หยางไค่กลับมายังพื้นที่ของตนเองและเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายในไม่ช้า เนื่องจากเขาไม่อาจบ่มเพาะพลังในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ได้ ไม่มีสิ่งใดให้ทำจริงๆ ทว่าเขาก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า พื้นที่แห่งนี้เคยมีต้นไม้ตายมาก่อน เขาเคยตรวจสอบดูแล้วแต่ไม่พบความผิดปกติ ทว่าบางทีครั้งนี้เขาอาจจะพบเบาะแสบางอย่าง เขาหยิบตราควบคุมออกมาทันที ทุ่มเทสมาธิในการตรวจสอบผืนดินของตน แต่สุดท้ายก็ยังไม่พบสิ่งใด... หยางไค่เก็บตราควบคุมพลางเกาคางด้วยความจนปัญญา ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าที่ดินบ้าๆ นี่มันมีปัญหาตรงไหน เหตุใดต้นไม้ที่ดูแข็งแรงสมบูรณ์ถึงสามต้นถึงได้ตายลงกะทันหันแบบนั้น? เขานึกถึงคำพูดที่เตี๋ยโยวเคยบอกไว้ในตลาดวายขึ้นมาได้ว่า ในเมื่อเขาควบแน่นธาตุไม้ได้แล้ว เขาก็สามารถใช้มันเพื่อบำรุงต้นไม้ทิพย์อัคคีได้ หากเขายังไม่พบปัญหาของที่ดินผืนนี้ อย่างน้อยเขาก็สามารถใช้ธาตุไม้บำรุงต้นไม้ของเขา เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นล่วงหน้า หากเกิดอะไรขึ้นในอนาคต เขาคงต้องเป็นผู้รับผิดชอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในที่สุดก็มีอะไรให้ทำเสียที หยางไค่ก้าวเข้าสู่ใจกลางผืนดินอย่างรื่นรมย์พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงสมาธิ นิ้วมือของเขาขยับทำมุทราครู่หนึ่งก่อนจะกระตุ้นพลังในตราเต๋าของตน โดยมีหยางไค่เป็นศูนย์กลาง ระลอกคลื่นแห่งพลังพลันแผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง หากสังเกตให้ดีจะพบว่าระลอกคลื่นนั้นมีสีเขียวมรกตจางๆ แฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตอันหนาแน่น เนื่องจากไม่แน่ใจว่าธาตุไม้ของเขาจะส่งผลอย่างไรต่อต้นไม้ทิพย์ หยางไค่จึงเพียงแค่ลิ้มลองฝีมือเพียงเล็กน้อย ไม่กล้าลงมืออย่างบุ่มบ่าม ในช่วงแรกของการทดลองเขายังไม่รู้สึกกังวล ทว่าเพียงครู่เดียวหยางไค่กลับต้องสะดุ้งโหยง เพราะจู่ๆ พื้นที่ดินผืนเล็กๆ ของเขาก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เขาหยุดมือทันทีพลางชะโงกคอมองไปรอบๆ ต้นไม้ทิพย์ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทว่ากลับมีการเคลื่อนไหวบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ที่มุมหนึ่งของสวน หยางไค่เดินตรงไปหยุดอยู่เบื้องหน้าต้นกล้าทั้งสามต้น ในขณะนี้ ดินรอบรากของพวกมันกำลังปูดโปนสั่นไหว ต้นกล้าเหล่านั้นคล้ายกำลังเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว รากที่กำลังชอนไชทำให้หน้าดินม้วนตลบและขยับเขยื้อนไปมาอย่างน่าอัศจรรย์!