บทที่ 4998: ศรอานุภาพทรงพลัง ผู้แปล: Silavin & Raikov ผู้ตรวจสอบการแปล: PewPewLazerGun บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- เหตุการณ์ในสนามรบครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด แม้กระทั่งหยางไค่ผู้เป็นเป้าหมายโดยตรง กว่าจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อการโจมตีนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัวและต้องเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่ ขุนนางหมึกที่ถูกศรสีทองทะลวงร่างยังไม่สิ้นใจในทันที แต่ก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้ต่อไป แม้แต่พละกำลังที่จะหลบหนีก็ไม่หลงเหลือ มันทำได้เพียงหันกลับไปมองยังทิศทางหนึ่งด้วยความยากลำบาก ดวงตาฉายแววเคียดแค้นชิงชังอย่างถึงที่สุดขณะพึมพำ “แค่ก...สาวกหมึกดำชั้นต่ำ... กล้าดีอย่างไร...” ยังไม่ทันสิ้นคำ กระบี่ในมือของเฉินอ้าวที่อยู่ใกล้ๆ ก็ตวัดซ้ำ ส่งศีรษะของมันลอยขึ้นไปในอากาศ อีกด้านหนึ่ง หลังจากกระอักโลหิตสีทองคำหนึ่งออกมา หยางไค่ก็กลับมาทรงตัวได้อย่างมั่นคง ดวงตาซ้ายของเขาสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองเจิดจ้า รูม่านตาแปรเปลี่ยนเป็นแนวตั้งที่แฝงไว้ด้วยอำนาจอันไร้ที่สิ้นสุด ด้วยเนตรปีศาจแห่งการทำลายล้าง เขาสามารถมองเห็นแสงสีทองริบหรี่สายหนึ่งกำลังสั่นไหวอยู่รำไรท่ามกลางหมู่ดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร นั่นคือต้นกำเนิดของการโจมตี! หยางไค่สูดลมหายใจเข้าลึก กดพลังชีวิตที่ปั่นป่วนในอกลง พร้อมกันนั้นก็โคจรหลักแห่งห้วงมิติ ร่างของเขาพลันอันตรธานหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา หยางไค่ก็ปรากฏตัวขึ้นบนดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่ง สัมผัสเทวะของเขแผ่ซ่านออกไปราวกับคลื่นยักษ์ ทว่ากลับไม่พบสิ่งใด ที่นี่มีเพียงกลิ่นอายแห่งความตายที่รายล้อมอยู่รอบดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ ปราศจากร่องรอยของสิ่งมีชีวิตแม้แต่น้อย มีเพียงเศษเสี้ยวของกลิ่นอายจางๆ ที่กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว เป็นที่ชัดเจนว่าศรสีทองที่โจมตีเขาเมื่อครู่ถูกยิงมาจากที่นี่ แต่ทันทีที่ผู้ลอบโจมตีลงมือ พวกเขาก็ถอนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้น แม้หยางไค่จะรีบรุดมาทันทีที่ตรวจพบ แต่ก็ไม่สามารถจับกุมตัวการได้ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร มันต้องเป็นผู้เจนจบสมรภูมิและรู้ดีว่าต้องหลบหนีทันทีหลังจากลอบสังหารเป้าหมายไม่สำเร็จ ศัตรูที่ทั้งเจ้าเล่ห์และรอบคอบถึงเพียงนี้ย่อมเป็นตัวปัญหาที่น่าปวดหัวอย่างยิ่ง แม้แต่หยางไค่เองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นในใจเมื่อนึกย้อนถึงการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งประสบมา ผู้ลอบโจมตีถึงกับใช้ขุนนางหมึกเป็นโล่กำบัง! ศรดอกนั้นทะลุผ่านทรวงอกของขุนนางหมึกก่อนที่จะมาถึงตัวหยางไค่ มิฉะนั้น ไม่มีทางที่เขาจะไม่ทันสังเกตเห็นจนกระทั่งมันเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ อย่างไรก็ตาม โชคยังดีที่อานุภาพของศรส่วนใหญ่ได้ถูกลดทอนลงไปขณะที่มันทะลวงผ่านร่างของขุนนางหมึก หากไม่เป็นเช่นนั้น อาการบาดเจ็บของหยางไค่คงจะสาหัสกว่านี้มากเป็นแน่ [มันคือผู้ใดกัน?] หยางไค่รู้สึกได้ลางๆ ว่ามันจะต้องเป็นศัตรูคนสำคัญและน่าเกรงขามในเขตทรัพยากรแห่งนี้ หากคนผู้นั้นเจ้าเล่ห์ถึงขนาดล่าถอยทันทีหลังจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว นั่นหมายความว่าพวกมันยังเชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งการซ่อนตัวอีกด้วย หากหยางไค่ไม่สามารถหาร่องรอยของมันพบได้อย่างรวดเร็ว การจะตามหาตัวมันอีกครั้งคงเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หยางไค่มองลึกเข้าไปในห้วงอวกาศอันมืดมิด ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาแล้วหันหลังกลับ เขามีลางสังหรณ์ว่าการโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบ และเขาจะต้องได้พบกับศัตรูผู้นี้อีกครั้งอย่างแน่นอน แต่ในครั้งต่อไป เขาจะเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่ ระหว่างทางกลับ เขาได้พบกับเฉินอ้าวและคนอื่นๆ และทั้งหมดก็รีบกลับไปยังยานรุ่งอรุณ การต่อสู้ที่นี่สิ้นสุดลงแล้ว เผ่าหมึกดำหลายร้อยตนถูกสังหารไปกว่าครึ่ง จากขุนนางหมึกทั้งสี่ หยางไค่สังหารไปหนึ่งตนด้วยตัวคนเดียว และร่วมมือกับเฉินอ้าวสังหารอีกหนึ่งตน ในขณะที่เขาไล่ตามผู้ลอบโจมตี ยานรุ่งอรุณก็ได้ร่วมมือกับฉีไท่ชูและหนิงฉีจื่อสังหารไปอีกหนึ่ง เมื่อขุนนางหมึกตนสุดท้ายเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายลง มันก็รีบหลบหนีไปพร้อมกับเผ่าหมึกดำที่เหลือรอดอยู่หยิบมือหนึ่ง อย่างไรก็ตาม จำนวนของพวกมันก็ไม่ได้มากนัก มีเพียงประมาณร้อยกว่าตนเท่านั้น ยานรุ่งอรุณไม่ได้ไล่ตามไป แม้ว่าพวกเขาจะมีความสามารถพอที่จะสังหารพวกมันทั้งหมดได้ แต่ภารกิจสำคัญของพวกเขาคือการคุ้มกันเรือรบที่บอบช้ำทั้งสองลำกลับไปยังฐานทัพหน้า ดังนั้น ตามคำสั่งของเฝิงอิ๋ง เรือรบทั้งสามลำจึงยุติการต่อสู้ เมื่อหยางไค่กลับมา ผู้บัญชาการของเรือรบทั้งสองกำลังกล่าวขอบคุณเฝิงอิ๋ง ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดทั้งสองคนนี้ต่างก็เป็นหัวหน้าหน่วย แต่กลิ่นอายของพวกเขากลับอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด เป็นที่ประจักษ์ว่าทั้งคู่ต่างก็เหนื่อยล้าอย่างยิ่งยวด เมื่อเห็นหยางไค่กลับมา หัวหน้าหน่วยทั้งสองก็เริ่มกล่าวขอบคุณอีกรอบ หากไม่เพราะยานรุ่งอรุณมาถึงอย่างรวดเร็วในวันนี้ สถานการณ์คงจะเลวร้ายจนถึงขั้นหายนะสำหรับทุกคนบนเรือรบทั้งสองลำ อันที่จริง ด้วยกำลังของทั้งสองหน่วย พวกเขาไม่สามารถต่อกรกับผู้โจมตีจากเผ่าหมึกดำได้เลย เหตุผลที่เผ่าหมึกดำล้อมพวกเขาไว้แต่ยังไม่สังหาร ก็เพื่อต้องการเปลี่ยนพวกเขาให้เป็นสาวกหมึกดำ ซึ่งนั่นก็ทำให้พวกเขามีเวลาพอที่จะยื้อชีวิตรอจนกระทั่งรุ่งอรุณมาถึง “หัวหน้าหน่วย ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” เฝิงอิ๋งเอ่ยถามอย่างร้อนรนเมื่อเห็นหยางไค่กลับมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดเล็กน้อย หยางไค่โบกมือ “ข้าไม่เป็นไร” แม้จะไม่ใช่การบาดเจ็บเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้ทำลายรากฐานของเขา ดังนั้นจึงไม่อาจนับว่าร้ายแรงได้ “นั่นน่าจะเป็นฝีมือของคนจากแดนขนนกเทวะ” เฝิงอิ๋งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง นางเห็นเหตุการณ์ตอนที่หยางไค่ถูกลอบโจมตีเมื่อครู่อย่างชัดเจน ศรสีทองดอกนั้นใช้ขุนนางหมึกเป็นโล่กำบังเพื่อจู่โจมในจังหวะที่หยางไค่และขุนนางหมึกกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่ว่าจะเป็นจังหวะเวลาหรือมุมการยิง ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทักษะเช่นนี้มีเพียงผู้ที่มาจากแดนขนนกเทวะเท่านั้นที่สามารถทำได้ หยางไค่พยักหน้า “ข้าก็คาดเดาไว้เช่นนั้น” ถ้ำสวรรค์และดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลายแห่งต่างก็มีลักษณะเฉพาะของตนเอง ตัวอย่างเช่น ผู้บำเพ็ญตนจากถ้ำสวรรค์ราชันย์กระจ่างเชี่ยวชาญการฝึกฝนร่างกาย ถ้ำสวรรค์กระถางศักดิ์สิทธิ์เชี่ยวชาญการหลอมอาวุธ ในขณะที่ผู้บำเพ็ญตนจากแดนขนนกเทวะมีชื่อเสียงด้านการยิงธนู ผู้บำเพ็ญตนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้อาจไม่แข็งแกร่งนักในการต่อสู้ระยะประชิด แต่เมื่อใดก็ตามที่พวกเขามีระยะห่างจากคู่ต่อสู้ พวกเขาก็แทบจะไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน นั่นเป็นเพราะพวกเขามีทักษะการยิงธนูที่สูงส่งอย่างยิ่ง อีกทั้งยังเก่งกาจในการซ่อนกลิ่นอายและหลบหลีกศัตรู มีผู้บำเพ็ญตนจากแดนขนนกเทวะอยู่ที่ด่านทลายสวรรค์ และพวกเขาก็สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงในสงครามครั้งล่าสุด แม้ว่าหยางไค่จะไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่สำคัญกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มาก่อน แต่เขาก็รู้จักพวกเขาอยู่บ้าง ศรสีทองที่ทะลวงผ่านร่างของขุนนางหมึกแล้วมาทะลุร่างของเขา zweifellos เป็นวิชาธนูที่ล้ำลึกอย่างยิ่ง และเป็นการโจมตีที่มาจากระยะไกลหลายพันกิโลเมตร นับเป็นเรื่องเหลือเชื่ออย่างแท้จริงที่การโจมตีระดับนี้จะเป็นไปได้ ต้องทราบว่าบัดนี้ร่างกายของหยางไค่นั้นแข็งแกร่งจนการโจมตีธรรมดาไม่สามารถทำอันตรายเขาได้แม้แต่น้อย แต่ศรสีทองดอกนั้นกลับทะลวงผ่านร่างของเขาไปได้อย่างง่ายดาย กระทั่งสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่อวัยวะภายในทั้งห้าและเครื่องในทั้งหกของเขา นี่คือผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่หยางไค่มีน้ำพุโลกอยู่ในจักรวาลน้อยของเขา หากเป็นคนอื่น เป็นไปได้ว่าแม้แต่จักรวาลน้อยของพวกเขาก็คงจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และหากมันเกิดขึ้นในสนามรบที่โกลาหล มันก็จะขัดขวางความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขาอย่างมาก เพียงแค่ศรดอกเดียวก็สามารถทำให้พวกเขาหมดหนทางสู้ได้ “อืม มันเป็นคนที่น่ารำคาญจริงๆ” หนึ่งในหัวหน้าหน่วยที่เข้ามาขอบคุณกล่าวเสริม “หากไม่ใช่เพราะมันซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด ต่อให้พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผ่าหมึกดำ อย่างน้อยพวกเราก็คงจะสามารถหลบหนีไปได้ ไม่มีทางที่เราจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้” เรือรบของฝ่ายมนุษย์ยังสามารถหลบหนีได้หากพวกเขาเผชิญหน้ากับกองกำลังศัตรูที่เหนือกว่าและไม่สามารถรับมือได้ แต่ก็ต่อเมื่อเรือไม่ได้รับความเสียหายมากเกินไป อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่เรือรบของพวกเขาพยายามหลบหนี พวกเขาก็จะถูกหยุดยั้งโดยสาวกหมึกดำที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไป เรือรบทั้งสองลำได้รับความเสียหายในหลายแห่งจากศรของผู้ลอบโจมตี ทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้ โชคดีที่ยานรุ่งอรุณมาถึงทันเวลาเพื่อให้การสนับสนุนและคลี่คลายสถานการณ์อันตรายได้ หยางไค่ขมวดคิ้ว “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ” “เรื่องอะไรหรือ?” เฝิงอิ๋งถามเขา “หากมันโจมตีพวกเรา นั่นหมายความว่ามันเป็นสาวกหมึกดำ แต่ถ้ามันเป็นสาวกหมึกดำ มันจะสังหารขุนนางหมึกได้อย่างไร?” การโจมตีครั้งสุดท้ายนั้นทะลุผ่านร่างของขุนนางหมึกก่อนที่จะโดนหยางไค่ หยางไค่เคยอาศัยอยู่ท่ามกลางเผ่าหมึกดำเป็นเวลาสองปี ดังนั้นเขาจึงรู้ดีเกี่ยวกับสถานะของสาวกหมึกดำในเผ่าหมึกดำ โดยทั่วไปแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด สาวกหมึกดำก็มีความยำเกรงโดยกำเนิดต่อเผ่าหมึกดำ เผ่าหมึกดำระดับต่ำยังสามารถทุบตีและตะคอกใส่สาวกหมึกดำระดับเจ็ดได้ตามใจชอบ และสาวกหมึกดำก็ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว ทว่า สาวกหมึกดำจากแดนขนนกเทวะกลับทำสิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่าขุนนางหมึกก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเช่นกัน นั่นคือเหตุผลที่มันกล่าวคำพูดเหล่านั้นออกมาก่อนตาย แววตาของเฝิงอิ๋งสั่นไหว “โดยปกติแล้วก็เป็นเช่นนั้น เว้นเสียแต่ว่า... สาวกหมึกดำผู้นั้นจะได้รับคำสั่งพิเศษจากเผ่าหมึกดำระดับสูงกว่า ให้สามารถละเลยชีวิตของเผ่าหมึกดำคนอื่นได้เพื่อสังหารศัตรูในยามคับขัน” หยางไค่หรี่ตาลง “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง...มันต้องเป็นสาวกหมึกดำที่อยู่ภายใต้บัญชาการของเจ้าเมือง!” นั่นสมเหตุสมผล เมื่อพิจารณาจากพลังของการโจมตีครั้งนั้น คนผู้นั้นจะต้องอยู่ในขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดอย่างแน่นอน ผู้บำเพ็ญตนในขอบเขตนั้นไม่ใช่สิ่งที่ขุนนางหมึกธรรมดาจะจับกุมหรือครอบครองได้ มีเพียงเจ้าเมืองเท่านั้นที่สามารถทำเช่นนั้นได้ “นั่นเป็นความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว” เฝิงอิ๋งพยักหน้า “ระหว่างทางกลับพวกเราควรระมัดระวัง ข้ารู้สึกว่าคนผู้นั้นยังอยู่ไม่ไกล หากเราลดการป้องกันลง มันอาจจะโจมตีเราอีกครั้งด้วยการโจมตีที่ทรงพลังนั้น” หยางไค่กล่าวขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้วงอวกาศ เขารู้สึกเหมือนถูกจับตามองตั้งแต่กลับมา แต่ไม่ว่าจะพยายามค้นหาอย่างระมัดระวังเพียงใด เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ จากสิ่งนั้น เขาสามารถบอกได้ว่าทักษะการซ่อนตัวของคนผู้นี้ล้ำลึกอย่างยิ่ง อาการบาดเจ็บของหยางไค่ครั้งนี้ไม่เบาเลย แม้ว่าจะไม่ได้ทำลายรากฐานของเขา แต่เขาก็ยังต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูอย่างเหมาะสม หลังจากออกคำสั่ง เขาก็กลับไปที่ห้องโดยสารเพื่อพักผ่อน เรือรบทั้งสามลำเคลื่อนที่อย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังฐานทัพหน้า โดยมีเรือที่เสียหายสองลำนำหน้า ในขณะที่ยานรุ่งอรุณคอยระวังหลัง จนกระทั่งพวกเขาสามารถมองเห็นดาวเคราะห์น้อยที่ตั้งของฐานทัพหน้าได้ หยางไค่ซึ่งกำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่ในห้องโดยสารตลอดเวลาก็พลันลืมตาขึ้น เมื่อครู่นี้เอง ความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลาก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดูเหมือนว่าสาวกหมึกดำจากแดนขนนกเทวะตนนั้นยังไม่ยอมแพ้ที่จะกำจัดเขาตลอดเวลา และได้ติดตามเรือรบของพวกเขามาโดยตลอด หลังจากกลับถึงฐานทัพหน้า เรือรบทั้งสองลำก็ลงจอดเพื่อซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน แม้ว่ายานรุ่งอรุณจะถูกโจมตีเช่นกัน แต่ความเสียหายก็ไม่ใหญ่นักและต้องการเพียงการบำรุงรักษาเล็กน้อยเท่านั้น เฝิงอิ๋งไปพบกับชาหูด้วยตนเองเพื่อส่งรายงานภารกิจและรายงานผลงานทางทหารก่อนที่จะกลับมา ที่ค่าย สมาชิกหน่วยรุ่งอรุณทุกคนกำลังพักผ่อนและฟื้นฟูกำลังของตน การต่อสู้ครั้งแรกของพวกเขานับตั้งแต่มาถึงฐานทัพหน้าไม่ได้อันตรายมากนัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หน่วยรุ่งอรุณต่อสู้ร่วมกัน ดังนั้นมันจึงเผยให้เห็นข้อบกพร่องบางอย่างที่พวกเขามี ข้อบกพร่องดังกล่าวอาจไม่มีผลกระทบมากนักในยามปกติ แต่พวกมันสามารถขยายใหญ่ขึ้นได้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากและอาจนำไปสู่การล่มสลายของหน่วยรุ่งอรุณได้หากพวกเขาไม่ระมัดระวัง ดังนั้น เฝิงอิ๋งจึงตัดสินใจที่จะพูดคุยกับหยางไค่เกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากที่เขาฟื้นตัวแล้ว ในขณะนี้ หยางไค่กำลังรักษาตัวอยู่ในกระโจมของเขาเอง อาการบาดเจ็บที่รุนแรงที่สุดที่เขาได้รับในการต่อสู้ครั้งนั้นมาจากการลอบโจมตีของนักบวชจากแดนขนนกเทวะ ส่วนอาการบาดเจ็บที่เหลือมาจากการที่เขาพุ่งเข้าไปในการต่อสู้ด้วยตัวเอง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเผ่าหมึกดำก่อนตายไม่เพียงพอที่จะทำร้ายเขาอย่างมีนัยสำคัญ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ประเมินค่าต่ำได้เช่นกัน หลังจากการต่อสู้ บาดแผลทั้งเล็กและใหญ่หลายสิบแผลถูกทิ้งไว้ทั่วร่างกายของหยางไค่ ทว่าในเวลาเพียงสามวัน หยางไค่ก็ฟื้นตัวกลับสู่สภาพสมบูรณ์ แข็งแกร่งดุจพญามังกรและดุดันปานพยัคฆ์ นี่คือข้อดีของการมีสายเลือดมังกรอันทรงพลัง เขามีผิวหนังที่หนาและเนื้อที่แข็งแรง ดังนั้นอาการบาดเจ็บที่ไม่ร้ายแรงใดๆ ที่เขาได้รับจึงแทบจะไม่ต้องใส่ใจเลย