บทที่ 1709 “ข้าไม่ยักรู้ว่าพวกมันจะไปดึงกำลังจากภายนอกมาด้วย” “ครั้งนี้มันผิดปรกติอย่างยิ่ง กลุ่มของแคทเธอรีนซึ่งเป็นทัพป้องกันหลักกลับถูกบังคับให้ออกจากระบบอย่างรวดเร็ว” “ถึงกับผลักดันพวกเรามาได้ถึงขนาดนี้...” ปัจจุบัน โบสถ์ยาธานถูกนำโดยสาวกยาธานเพียงสามคนเท่านั้น ซ้ำร้าย พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้เล่น นี่คือเบื้องหลังที่ทำให้โบสถ์ยาธานกลายมาเป็นพันธมิตรกับกิลด์โอเวอร์เกียร์ เหล่าผู้เล่นเคลื่อนไหวโดยอาศัยการตัดสินใจอย่างมีเหตุผล แทนที่จะยึดติดกับตำแหน่งสาวกยาธาน พวกเขาดำเนินตามกระแสหลักโดยไม่หวั่นไหวต่ออโมแร็คท์ ผู้แอบอ้างตนเป็นตัวแทนของยาธาน พวกเขาขับไล่เหล่าสาวกกลุ่มเดิมที่ร่วมมือกับปิศาจโดยใช้การตีความความเชื่อตามอำเภอใจ และหันมาร่วมมือกับกริดแทน อันที่จริง นี่เป็นเรื่องที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลย ศาสนาที่บูชาเทพยาธานกลับหันมาติดตามเทโอเวอร์เกียร์ ผู้ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเทพยาธาน มันไม่ใช่เรื่องตลกที่โบสถ์ยาธานในปัจจุบันจะไม่ใช่โบสถ์ยาธานอีกต่อไป แต่เป็นเพียงสาขาหนึ่งของโบสถ์เทโอเวอร์เกียร์ ถึงกระนั้น โบสถ์ยาธานก็ยังคงร่วมมือกับกริดจนถึงที่สุด และสามารถระงับกระแสต่อต้านที่เกิดขึ้นในกระบวนการได้อย่างง่ายดาย นั่นเป็นเพราะสมาชิกส่วนใหญ่ของโบสถ์ยาธานเป็นผู้เล่นไปแล้ว สมาชิกโบสถ์ยาธานดั้งเดิมแทบจะไม่สามารถต่อต้านพวกเขาได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง กลยุทธ์ของมอร์เฟียสที่ดึงดูดผู้คนด้วยรางวัลนานัปการเพื่อเสริมสร้างโบสถ์ยาธานซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่ขั้วอำนาจที่ต่อต้านกิลด์โอเวอร์เกียร์ กลับกลายเป็นการทำลายโบสถ์ยาธานลงด้วยน้ำมือตัวเอง ทว่าในขณะนี้เอง การพลิกผันก็ได้อุบัติขึ้น สมาชิกโบสถ์ที่พ่ายแพ้สงครามฝ่ายและถูกขับไล่ออกไป ประสบความสำเร็จในการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา กองทัพปริศนาซึ่งประกอบด้วยเหล่าอันเดดได้ให้ความช่วยเหลือพวกเขา มันคือกองทัพอันทรงพลังที่ซึ่งลิชและเดธไนท์เป็นเพียงพลทหารดาษดื่น ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของพวกเขาคือ ‘สุสานไร้ผู้สืบทอด’ มันคือสุสานที่ใหญ่โตมโหฬารจนยากที่จะค้นพบ เป็นเพียงข่าวลือเลือนลางที่ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันคือสุสานจริงหรือไม่ เพราะความยิ่งใหญ่ของมันเทียบเท่ากับเทือกเขาทั้งลูก เพดานหนาที่สร้างจากหินสลักพังทลายลงพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง เหล่าสาวกยาธานลุกขึ้นยืนทันทีและร่ายเวทมนตร์ ผู้เล่นที่เป็นสาวกยาธาน รวมถึงยูร่าและโรส—ทุกคนที่ได้เป็นสาวกยาธานล้วนเป็นผู้ที่โดดเด่น สาวกยาธานในยุคปัจจุบันก็เช่นกัน จากลักษณะของผู้บุกรุกที่ทะลวงเพดานลงมา พวกเขาสามารถวิเคราะห์คุณสมบัติและทักษะที่ผู้บุกรุกจะใช้ได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาหลบหลีกการโจมตีแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงในระดับที่ใกล้เคียงกับการทำนายและเปิดฉากการโต้กลับ -อ๊าาาาาาา! เหล่าเดธไนท์ที่ร่วงลงมาจากเพดานล้มลงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต วิญญาณของพวกเขาหลุดออกจากร่างหลังจากถูกโจมตีด้วยมนตร์ดำ และไม่อาจทนรับแรงกระแทกนั้นได้ “ข้าเพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก...” เหล่าสาวกยาธานไม่อาจหัวเราะออกมาได้แม้ว่าจะปราบเดธไนท์ห้าตนลงได้ในพริบตา นั่นเป็นเพราะจำนวนเดธไนท์ที่หลั่งไหลลงมาจากเพดานที่ถล่มลงมานั้นมีมากถึง 100 ตน ยังมีเดธไนท์อีกตนหนึ่งยืนอย่างภาคภูมิใจโดยกอดอกอยู่บนเพดาน ชื่อของชายผู้สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินปรากฏเป็นสีพิเศษ ซึ่งหมายความว่าเขาเป็นบอสระดับเนมด์ ฉายา ‘ดาบแห่งสุสานไร้ผู้สืบทอด’ ที่ปรากฏอยู่หน้าชื่อของเขานั้นช่างน่ารำคาญใจอย่างยิ่ง “จู่ๆ พวกบ้านนอกที่เฝ้าสุสานนี่มันอะไรกัน? ใครจะปกป้องสุสานถ้าพวกมันออกมากันเป็นฝูงแบบนี้?” ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังไม่รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของ ‘ผู้ช่วงชิงตำนาน’ พวกเขาไม่เคยฝันมาก่อนว่าอสุรกายจากสุสานไร้ผู้สืบทอดจะออกล่าเทพมนุษย์อยู่บ่อยครั้ง ด้วยเหตุนี้ เหล่าสาวกยาธานจึงยิ่งสับสนและขุ่นเคืองต่อสถานการณ์นี้มากขึ้น ดาบแห่งสุสานไร้ผู้สืบทอดไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของพวกเขาและเอ่ยขึ้น -ฆ่าพวกมันให้หมด ที่นี่จะถูกใช้เป็นสถานีหน้าด่านสำหรับการล่าเทพมนุษย์ มันเป็นปีแห่งการเก็บเกี่ยวที่ดี รัศมีเทพจางๆ กำลังผลิบานขึ้นทั่วทั้งทวีป เทพมนุษย์ที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่มักจะเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะ ไม่เคยมีเทพมนุษย์คนใดที่สามารถควบคุมพลังที่เพิ่งเบ่งบานได้อย่างเหมาะสม เทพมนุษย์ที่แข็งแกร่งโดยไม่คำนึงถึงพลังงั้นหรือ? สิ่งนั้นยากที่จะมีอยู่จริง โดยปกติแล้ว เทพมนุษย์ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นเพราะพวกเขาแข็งแกร่ง แต่ถือกำเนิดขึ้นเพราะพวกเขามีความสำเร็จที่โดดเด่นหรือได้รับการบูชาจากผู้คน ข้าจะรวบรวมสถานะของหน้าใหม่ทั้งหมดและนำไปมอบให้แก่สเปกเตอร์... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่าผู้วายชนม์ซึ่งมีแสงสีฟ้าเรืองรองอยู่ในเบ้าตา *** ซาเรียล—แก่นแท้ของนางคือ ‘ความยุติธรรม’ นางเป็นผู้เที่ยงตรงมากพอที่จะเปิดเผยบาปกำเนิดของทวยเทพและเรียกร้องให้พวกเขารับผิดชอบ นางถูกขับไล่ออกจากสวรรค์และถูกตีตราว่าเป็นเทวทูตตกสวรรค์ นางสูญเสียความทรงจำและร่อนเร่ผ่านนรกและขุมนรกอเวจีมานานหลายปี... แต่นางไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจของตนเอง นางมีความเชื่อว่าความยุติธรรมที่นางยึดมั่นจะเป็นประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตที่ดีงาม ความเชื่อนี้ยังคงหนักแน่น ขณะที่ซาเรียลสวดภาวนาอยู่หน้ารูปปั้นของเทโอเวอร์เกียร์ รัศมีเทพของนางได้แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งไรน์ฮาร์ท ทำให้นางสามารถสัมผัสได้ถึงเจตนาร้าย เป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์ธรรมดาจะหลอกลวงประสาทสัมผัสของนาง ซึ่งสามารถเปิดเผยได้แม้กระทั่งบาปกำเนิดของทวยเทพ ด้วยเหตุนี้ ระบบความปลอดภัยของไรน์ฮาร์ทจึงอยู่ในระดับสูงสุดเสมอ เป็นภาพที่หาได้ยากในเมืองอื่นใดในโลก หมายความว่าอัตราการเกิดอาชญากรรมใกล้เคียงกับศูนย์ สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายจะแทรกซึมเข้ามาในไรน์ฮาร์ทโดยที่นางไม่รู้ตัวงั้นหรือ? มันเป็นไปไม่ได้ [ขนนกของซาเรียลจะนำทางท่าน] ผู้เล่นจากกองกำลังรักษาความปลอดภัยกำลังวุ่นอยู่กับการติดตามจูด พวกเขาค้นหาสถานที่เฉพาะตาม ‘ขนนกนำทาง’ ซึ่งหาดูได้ยากในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา นานๆ ครั้ง พวกเขาจะพบกับผู้บุกรุกที่น่าสงสัย พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่และเคลื่อนไหวอย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีลมหายใจ เหล่าอันเดด—ดาบใหญ่ของจูดทะลวงผ่านออร่าสีม่วงอันเป็นสัญลักษณ์ของพลังดาบแห่งคนตาย ด้วยเหตุนี้ ผู้เล่นจึงหลีกเลี่ยงการซุ่มโจมตีได้และชูนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชม “สมกับเป็นหัวหน้า!” อัศวินคนแรกของกริด—ชื่อเสียงของเขาได้ลดน้อยลงไปมากเมื่อเทียบกับอัครสาวกทั้งเจ็ดและขุนนางแห่งความดีความชอบทั้งสิบ แต่จูดยังคงเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของจักรวรรดิโอเวอร์เกียร์ เขาอยู่ในระดับที่สามารถทำลายบอสภาคสนามได้ด้วยตัวคนเดียว และดาบใหญ่รูปฉลามที่เขาถือก็มีชื่อเสียงในฐานะผลงานที่กริดสร้างขึ้นด้วยตนเอง “จูด ร่างกาย เบา” จูดเป็นตัวละครระดับเนมด์โดยธรรมชาติ หลังจากทะลวงขีดจำกัดของตนเองหลายครั้ง ค่าสถานะของเขาที่เคยถูกปิดกั้นด้วยเพดานแก้วก็พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด... ไม่สิ ต้องบอกว่าบุคลิกของจูดที่ฝึกฝนอย่างต่อเนื่องโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยนั้นเข้ากันได้ดีกับสถานะเนมด์ของเขา แสดงให้เห็นถึงการเสริมฤทธิ์กันอย่างมหาศาล อย่างไรก็ตาม การเติบโตของเขายังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น มันยังไม่เพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บุกรุกคือนักล่าผู้มีบทบาทอย่างท่วมท้นอยู่เบื้องหลังของโลก พวกเขาคือผู้ที่ล่าทวยเทพ “จ-จูด!” ผู้เล่นที่ตกใจตะโกนเสียงดังลั่นเมื่อจูดถูกสายฟ้าฟาดเข้าใส่ แขนขาที่หนาใหญ่ของจูดกระตุกขณะที่มันถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก ด้วยค่าปัญญาที่ต่ำ ความต้านทานเวทมนตร์ของเขาจึงต่ำมากจนยากที่จะทดแทนได้แม้จะใช้ไอเทมก็ตาม เขาอาจจะแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดเมื่อต้องเผชิญกับเวทมนตร์โจมตีทางจิต แต่โดยทั่วไปแล้ว นักเวทเป็นคู่ต่อสู้ที่จูดแพ้ทาง ยิ่งไปกว่านั้น ตัวตนของนักเวทผู้นี้คือลิชระดับเนมด์ การต่อสู้จึงไม่อาจเกิดขึ้นได้เลย -สมกับที่เป็นประเทศที่ก่อตั้งโดยพระเจ้า กองทัพช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าไม่คาดคิดว่าคนระดับขุนพลจะถูกส่งมาทันที ลิชเห็นจูดรอดชีวิตมาได้แม้จะโดนเวทมนตร์ครั้งใหญ่เข้าไป และตอบสนองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ชื่อของบุคคลที่มีแสงสีแดงในดวงตาคือโลเปโร่ เขามีฉายาว่า ‘ไม้เท้าเล็กแห่งสุสานไร้ผู้สืบทอด’ ในขณะเดียวกับที่เขาปรากฏตัว เขาก็ปล่อยดีบัฟฟ์วงกว้างซึ่งทำให้ผู้เล่นตกอยู่ในสภาวะผิดปรกติ หวาดกลัว สิ้นหวัง และพลังเวทคลุ้มคลั่งควบคุมไม่ได้ “อึก...” จูดไม่ล้มลงจนถึงที่สุด เขายังคงยืนหยัดอยู่ได้แม้ว่าดวงตาของเขาจะกลายเป็นสีขาวและมีฟองฟูฟ่องออกจากปาก -เจ้าแข็งแกร่งพอที่จะดูเหมือนไม่ใช่มนุษย์ ดวงตาสีแดงของโลเปโร่เฉียบคมขึ้น ดูเหมือนเขากำลังขมวดคิ้ว -เอาล่ะ ไม่เป็นไร ถ้าเป็นคนอย่างเจ้า เราสามารถนั่งลงที่โต๊ะเจรจาได้ทันที สิ่งที่เราต้องการนั้นเรียบง่าย มันคือเทพมนุษย์ที่อยู่ที่นี่ หากเจ้าส่งพวกเขามา เราจะถอยกลับไป ผู้ช่วงชิงตำนานคือผู้ที่ล่ารัศมีเทพ พวกเขาปฏิเสธรัศมีเทพส่วนใหญ่โดยธรรมชาติ โลเปโร่ผู้รับใช้สเปกเตอร์แห่งสุสานไร้ผู้สืบทอดเป็นนายก็เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์เมื่ออยู่ต่อหน้ารัศมีเทพแห่งโลกโอเวอร์เกียร์ รัศมีเทพที่แผ่ขยายไปทั่วทวีปโดยมีไรน์ฮาร์ทเป็นศูนย์กลางนั้นให้ความรู้สึกสกปรกและเจ็บปวดแก่เขาราวกับยาพิษ โชคดีที่เขาได้รับความต้านทานมาบ้างจากการทำลายรูปปั้นของเทโอเวอร์เกียร์สองสามรูปเมื่อเร็วๆ นี้ แม้ว่าจะเป็นเพียงมาตรการชั่วคราวก็ตาม เขาต้องการรีบทำภารกิจให้เสร็จสิ้นเพื่อกลับไปยังสุสานไร้ผู้สืบทอดและพักผ่อนอย่างสบายใจ “จูด... ไม่รู้... เทพมนุษย์... ไม่รู้...” -สมองของเจ้ากระทบกระเทือนหรืออย่างไร? โลเปโร่รู้สึกรังเกียจน้ำเสียงที่เชื่องช้าและติดขัดของจูด และวาดวงเวทหลายสิบวงขึ้นรอบตัวเขา เขาถูกส่งมาโดยคำนึงถึงความจริงที่ว่าอัครสาวกทั้งเจ็ดของเทโอเวอร์เกียร์คือศัตรูของเขา เขามีระดับที่สามารถเอาชนะใครก็ได้เบาๆ ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์เพียงคนเดียว ผู้นำของโบสถ์เทโอเวอร์เกียร์อาจจะน่ารำคาญ แต่เขาถูกล่อไปยังที่อื่นแล้ว -ข้าคงต้องไปเยือนพระราชวังเสียแล้ว ข้าออกนอกเส้นทางมาไกลเกินไป มันเกิดขึ้นขณะที่เวทมนตร์ของโลเปโร่กำลังจะทำงาน... สายลมอันอบอุ่นพัดผ่าน กระเบื้องบนถนนสายหลักสั่นสะเทือน ในที่สุด รวงข้าวสีทองจำนวนมหาศาลก็เติบโตขึ้นจากรอยแยกระหว่างแผ่นกระเบื้อง มันคืออัสโมเฟล เขาคืออันดับสองผู้แข็งแกร่งที่สุด และเป็นธรรมดาที่เขาจะแข็งแกร่งขึ้นเมื่ออันดับหนึ่งแข็งแกร่งขึ้น บัดนี้เขาได้มาถึงที่เกิดเหตุแล้ว วันนี้ อัสโมเฟลใช้เทคนิคของเปียโร่อย่างเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ถึงขนาดที่เขาสามารถจำลองรัศมีเทพจางๆ ที่เปียโร่เพิ่งสร้างขึ้นมาได้ ดวงตาของโลเปโร่สว่างวาบ -อัครสาวกแห่งเทโอเวอร์เกียร์ เจ้าต้องเป็นเปียโร่หนึ่งในอัครสาวกเป็นแน่ เจ้าต้องเป็นหนึ่งในผู้ที่เพิ่งเริ่มผลิบานเป็นเทพมนุษย์เมื่อเร็วๆ นี้ ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี -ข้าต้องจับตัวเจ้าไว้ก่อน โลเปโร่ยิ้มกริ่มและอัญเชิญกองทัพขนาดใหญ่ อันเดดระดับสูงหลายร้อยตนผุดขึ้นจากพื้นดินและทำลายทุ่งข้าวสาลีสีทอง พลหอกที่ขี่บนอสูรกระดูกซึ่งใหญ่กว่าช้างนั้นดูคุกคามเป็นพิเศษ แต่มันก็ไร้ความหมาย เพราะพวกมันถูกกำจัดในทันทีที่ปรากฏตัว “ดาบมิติ” -นักดาบศักดิ์สิทธิ์...? ณ ใจกลางของพื้นดินที่ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน โลเปโร่แทบจะช็อกขณะที่มองดูกองทัพทั้งหมดที่เขาอัญเชิญมาถูกฟันจนตาย -ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่...? มูลเลอร์ เจ้าคนน่าเบื่อนั่นยังอยู่ที่นี่อีก...! “เบามือกับพื้นหน่อยสิ!” “ข้าขอโทษ...” เสียงตะโกนของโลเปโร่ถูกกลบ นักดาบศักดิ์สิทธิ์คนปัจจุบันกำลังวุ่นอยู่กับการกล่าวขอโทษต่อเทพีแห่งปฐพีและไม่ได้มองมาที่เขาเลยแม้แต่น้อย -แม้แต่เกเรียน... แบบนี้ก็ดี... มันเกิดขึ้นขณะที่โลเปโร่ผู้สับสนร่ายเวทมนตร์อีกครั้งราวกับพยายามจะแสดงตัวตนของเขา... “เจ้าคนนี้เป็นของข้า” นักดาบคนหนึ่งบุกเข้ามา เขาเป็นนักดาบตาบอดที่มีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาทั้งสองข้าง เขาคือผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นศิษย์ของมูลเลอร์ เขาเป็นผู้เหนือมนุษย์ที่ไล่ตามครอเกลอย่างไม่ลดละ ผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาหลังจากชำระล้างโลกแห่งธาตุ หลังจากที่เขาชักดาบออกมาได้ไม่นาน เสียงคำรามกึกก้องก็แผ่กระจายออกไป บริเวณโดยรอบพังพินาศไปแล้ว นักดาบเผชิญหน้ากับดาบของครอเกลและยิ้มอย่างขมขื่น “ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง ครั้งนี้ ข้าต้องรับเอาวิชาลับของท่านอาจารย์ไปให้ได้” “เจ้ามองไม่เห็นดาบเล่มนี้หรอก” “......?” คำพูดของครอเกลดูไม่เข้ากับบริบท บทสนทนาเบี่ยงเบนไปจากประเด็นอย่างแนบเนียน นักดาบตาบอดรู้สึกสงสัยและถอยกลับไปอย่างตื่นตระหนก มันเกิดขึ้นหลังจากที่ดาบของเขาได้รับความเสียหายจากการปะทะกับดาบ ‘สนธยา’ ของครอเกล “เจ้าหมายความว่าอย่างไรเรื่องดาบ? เจ้าใช้เพลงดาบอะไร?” “...มันคือการโอเวอร์เกียร์” เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์—ที่นักดาบกำลังถกเถียงกันเรื่องไอเทม ไม่ใช่เพลงดาบ