บทที่ 1852 ก้อนเนื้อสีแดง—ไม่มีชื่ออื่นที่จะเรียกมันได้อีกแล้ว ความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขาก็คือไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยถึงมันด้วยซ้ำ “จบแล้วงั้นเหรอ? จริงๆ นะ?” ข้อความจากโลกที่ปรากฏขึ้นในวินาทีที่บาอัลพินาศ โทบันกำลังโห่ร้องด้วยความดีใจที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง แต่แล้วเขาก็ต้องแตกเหงื่อซ่าน ไม่เพียงแต่ก้อนเนื้อสีแดงจะไม่ได้รับความเสียหายจากการหายตัวไปของบาอัล แต่ข่าวการถือกำเนิดของเทพปีศาจองค์ใหม่ยังตามมาในทันที มันเป็นสถานการณ์ที่สิ้นหวังสุดๆ ‘ข้าต้องเผชิญหน้ากับเจ้าสารเลวน่ารังเกียจนี้ไปอีกนานแค่ไหน?’ ก้อนเนื้อสีแดงก่อตัวเป็นรูปทรงกลม แตพื้นผิวกลับขรุขระไม่สม่ำเสมอ นั่นเป็นเพราะมันสวมทับใบหน้านับไม่ถ้วนเอาไว้เหมือนเปลือกนอก ปาก จมูก และดวงตาของเหล่าผู้ล่วงลับถูกฝังแน่นอยู่ในเนื้อและบิดเบี้ยวไปมาแบบเรียลไทม์ พวกมันดูเหมือนกำลังกรีดร้องออกมาพร้อมกัน ได้โปรดมาช่วยข้าที พวกมันดูเหมือนกำลังตะโกนให้ช่วยพาออกไปจากที่นี่ ยืดหด! ใบหน้ามนุษย์ใบหนึ่งที่ฝังอยู่ในก้อนเนื้อสีแดงดูเหมือนจะยื่นออกมาเล็กน้อย ในที่สุด ร่างมนุษย์ร่างหนึ่งก็ถูกอาเจียนออกมา อีกครั้งที่นั่นคือหยางบัน การัม เขาถูกมิร์สังหารไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่เขากลับคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง โดยมีร่างกายที่สร้างขึ้นจากเนื้อของก้อนเนื้อสีแดงนั้น “สะดวกดีจริงๆ ที่ข้าไม่ต้องกลัวความตาย” การัมแสยะยิ้มแล้วพุ่งเข้าใส่มิร์ เช่นเดียวกับร่างกายของเขา เขาใช้ดาบยาวที่สร้างจากเนื้อเข้าจู่โจม ดาบนั้นส่องประกายต่อเนื่องราวกับสายฟ้า การแลกเปลี่ยนดาบนับสิบครั้งทำให้มิร์ต้องถอยหลังไปสองสามก้าว มันเป็นภาพที่น่าตกใจ ในตอนแรก มิร์สามารถเอาชนะการัมได้อย่างง่ายดาย แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บจากพลังของผู้สังหารเทพ แต่เขาก็จัดการกับการัมและเหล่าหยางบันได้อย่างง่ายดาย ทว่าการัมกลับแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่คืนชีพ และเขาก็มาถึงระดับที่สามารถรับกระบวนท่าดาบของมิร์ได้แล้ว การัมเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นเช่นนั้น หยางบันคนอื่นๆ ถูกดาบของมิร์สังหารไม่ว่าจะคืนชีพกี่ครั้งก็ตาม ในขณะที่การัมกลับแข็งแกร่งขึ้นในแบบเรียลไทม์ มันคือความแตกต่างของพรสวรรค์ล้วนๆ แม้จะต้องเผชิญกับความตายแบบเดียวกัน แต่การัมเป็นเพียงคนเดียวที่ตระหนักถึงความพ่ายแพ้ของตนทันทีและหาทางแก้ไขได้อย่างรวดเร็ว เขาศึกษาสิ่งที่ทำให้กระบวนท่าดาบของมิร์หยุดยั้งเขาและนำเขาไปสู่ความตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานนัก ก้อนเนื้อสีแดงก็ไม่คืนชีพหยางบันคนอื่นอีก มันสร้างเพียงการัมโดยใช้เนื้อของมันเอง ในกระบวนการนั้น แขนและขาของการัมยาวขึ้นเล็กน้อย คอและข้อเท้าของเขาหนาขึ้น และมีรอยด้านปรากฏขึ้นที่นิ้วเท้าและนิ้วมือ กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างถูกปรับเปลี่ยนไปในรูปแบบที่ต่างจากเดิม มันเป็นผลมาจากก้อนเนื้อสีแดงที่ตอบสนองทุกครั้งที่การัมตระหนักและปรารถนาถึงสภาวะทางร่างกายที่จำเป็นในการก้าวข้ามมิร์ การัมเริ่มตามกระบวนท่าดาบของมิร์ทันด้วยพรสวรรค์ล้วนๆ และเขายังได้รับพรด้วยร่างกายที่วิวัฒนาการโดยก้อนเนื้อสีแดงอีกด้วย “ดาบที่ทำลายเทพเจ้า” พลังของผู้สังหารเทพ—ดาบยาวสีแดงฉานยอมรับออร่าที่สร้างขึ้นจากความตั้งใจของการัมและก่อให้เกิดการระเบิดที่รุนแรง มันมีพลังในการลบล้างธาตุสัมบูรณ์บางส่วนของอาวุธมังกร 'หนึ่ง' ของมิร์ ดาบของการัมซึ่งหักง่ายทุกครั้งที่ปะทะกับ 'หนึ่ง' กลับยังคงสภาพเดิมเป็นครั้งแรก มันทนทานต่อการโจมตีนับสิบครั้งและกระจายพลังงานสีซีดออกมา ดูเหมือนการัมจะยังไม่พอใจ “ยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่ามันจะทำลายเทพเจ้า ข้าคงต้องตั้งชื่อมันใหม่” ชุดโตโปสีน้ำเงินพริ้วไหวและแผ่ออกราวกับม่าน มันเป็นฉากที่เกิดขึ้นจากคลื่นกระแทกเมื่อ 'หนึ่ง' แทงทะลุหน้าอกของการัม “แค้ก... ข้าควรจะโจมตีเพิ่มอีกสักครั้ง” การบิดข้อมือเพียงเล็กน้อย ตุ้บ! ร่างของการัมทรุดฮวบลงขณะที่เขามองลงไปที่ 'หนึ่ง' ด้วยความประหลาดใจ ที่มันแทงทะลุผ่านดาบของเขาไปราวกับว่าดาบของเขาเป็นเพียงกระดาษ ร่างกายอันงดงามนั้นเหี่ยวเฉาลงในชั่วพริบตาและกลายเป็นก้อนเนื้อสีแดงที่สกปรก ชิ้นเนื้อขนาดเท่ากำปั้น—นั่นคือวัสดุที่สร้างร่างกายของกึ่งเทพ ความเป็นไปได้ของก้อนเนื้อสีแดงนั้นไร้ขีดจำกัด “ในตอนนี้ ข้าสงสัยเหลือเกินว่าบาอัลจะยิ่งใหญ่กว่าฮานึลหรือไม่” ก้าว การัมเดินออกมาอีกครั้ง อีกครั้งที่เป็นร่างกายที่สร้างจากเศษเนื้อชิ้นเล็กๆ มันถูกสร้างขึ้นใหม่ จึงไม่มีบาดแผลใดๆ “ต่างจากฮานึลที่ทำได้เพียงสร้างหยางบันนับสิบซึ่งเป็นขยะไม่ต่างจากเจ้าและข้า สิ่งที่บาอัลสร้างขึ้นสามารถสร้างและวิวัฒนาการวัตถุนับไม่ถ้วนโดยใช้สิ่งที่เรียกว่า 'วิญญาณ' ไม่ใช่หรือ?” บททดสอบของฉีหยู—เหล่าหยางบันต้องศึกษาและพัฒนาตนเองเพื่อที่จะมีคุณสมบัติผ่านบททดสอบ พวกเขาต้องพยายามอย่างหนักไม่ต่างจากมนุษย์ ซึ่งมันดูไร้ค่าเกินไปสำหรับสิ่งมีชีวิตที่สร้างโดยหนึ่งในเทพเจ้าแห่งจุดเริ่มต้น ดังนั้น การัมจึงไม่พอใจกับชีวิตของเขา เขาอิจฉาเหล่าสัมบูรณ์ที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่วินาทีที่เกิดมา และรู้สึกกังขาในสถานการณ์ของตนเอง แน่นอนว่านั่นเปลี่ยนไปหลังจากที่เขาพบกับกริด อย่างไรก็ตาม ตอนนี้โลกดูง่ายและสะดวกสบายขึ้น นั่นเป็นเพราะพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดของเขาเบ่งบานเต็มที่ด้วยก้อนเนื้อสีแดง “รู้สึกดีจัง... มิร์ ทำไมเจ้าไม่ลองโดนมันกลืนกินดูบ้างล่ะ?” “......” มิร์ไม่ได้ตอบกลับ การัม—ในบรรดาหยางบัน เขาคือคนที่ละเลยการศึกษาและการฝึกฝน มิร์มักเสียดายที่เขาเสียพรสวรรค์ไปเปล่าๆ แต่เรื่องนั้นมันก็นานมาแล้ว หลังจากพบว่านิสัยของการัมนั้นบิดเบี้ยวมาก เขากลับรู้สึกยินดีที่การัมเป็นคนขี้เกียจ พูดตามตรง ตอนนี้เขาสารภาพได้เลยว่า เขาโล่งใจเมื่อได้ยินข่าวว่าการัมตายไปแล้ว ทว่าการัมกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขา ทั้งยังคงพรสวรรค์อันมหาศาลและความซาดิสต์ที่น่าสยดสยองเอาไว้ ‘ตราบใดที่เราไม่สามารถทำลายก้อนเนื้อสีแดงนั่นได้—’ สัตว์ประหลาดอย่างการัมจะไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าและกลายเป็นบาอัลคนที่สองหรือสามหรอกหรือ? เขาสงสัยว่าแหล่งที่มาของความกลัวที่กริดเคยตัดขาดไปจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาในสักวันหนึ่งหรือไม่ มิร์คิดมาถึงตรงนี้และหลับตาลงเพื่อควบคุมลมหายใจ เขาจารึกความมุ่งมั่นเอาไว้ในใจ ความมุ่งมั่นนั้น— “คำอธิษฐานของเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ครั้งนี้เจ้าจะสอนอะไรข้าอีกล่ะ?” “อย่าได้คาดหวังเลย” วิธีที่จะสยบพรสวรรค์ของการัมนั้นง่ายดาย เพียงแค่สังหารเขาซ้ำๆ โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เรียนรู้ เช่น... “......?” สังหารโดยที่เขายังไม่ทันได้ตระหนัก ตุ้บ! หลังจากมิร์สะบัดเลือดออกจากดาบ การัมก็ทรุดฮวบลงและสิ้นใจราวกับตุ๊กตาที่แตกหัก มิร์ หยางบันที่แข็งแกร่งที่สุด—จนกระทั่งเขาพบกับกริด เขามีความฝันเพียงอย่างเดียวคือการทำให้ความปรารถนาของเทพสงครามฉีหยูสำเร็จและกลายเป็นเทพสงครามองค์ใหม่ เขาทำงานหนักท่ามกลางสายฝนและหิมะเพื่อให้บรรลุความฝันนั้น โดยที่ยังรู้สึกขอบคุณในพรสวรรค์ของตนเอง นั่นสินะ—มิร์เหนือกว่าการัมในทุกด้าน ดังนั้นฮานึลจึงระบุให้มิร์เป็นคู่ต่อสู้ของบาอัลและราฟาเอล การัมยืมพลังของปีศาจและวิวัฒนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยวิธีทางลัด แต่เขาก็ไม่สามารถก้าวข้ามความพยายามหลายร้อยปีของมิร์ได้ กริดเองก็รู้ถึงคุณค่าของมิร์ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจให้มิร์เป็นอัครสาวกโดยไม่ลังเล และมอบบทบาทที่สำคัญที่สุดในการสำรวจครั้งนี้ให้กับเขา ก้อนเนื้อสีแดง—สัตว์ประหลาดที่ใช้พลังของวิญญาณที่ดูดซับผ่านบาอัล คืนชีพพวกมันในฐานะปีศาจและใช้พวกมันเป็นแขนขาของตัวเอง มันมีความสามารถรอบด้านมาก และสามารถตอบโต้เป้าหมายเฉพาะเจาะจงได้อย่างง่ายดาย ตัวอย่างเช่น เมอร์เซเดส เธอสามารถวิเคราะห์พลังของคนตายเพื่อตอบโต้และทำให้อ่อนกำลังลงได้ แต่มันต้องใช้พลังจิตอย่างมาก ในขณะที่เธอตอบโต้พลังของคนตายที่ก้อนเนื้อสีแดงปลดปล่อยออกมา เธอจะยิ่งเปราะบางมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปจากการถูกเหล่าคนตายที่คืนชีพในฐานะปีศาจรุมล้อม ไม่ว่าบราฮัมจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็เป็นจอมเวทและอ่อนแอต่อการต่อสู้ระยะประชิด ในขณะที่ซิกมีจุดอ่อนตรงที่พลังการต่อสู้จะลดลงอย่างรวดเร็วในทันทีที่เขาไม่สามารถใช้รูนได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเขาสามารถถูกโจมตีได้หากก้อนเนื้อสีแดงใช้พลังของคนตายได้อย่างเต็มที่ จากการหารือของกริดและลาอูเอล อัครสาวกที่มีโอกาสชนะสูงที่สุดในการสู้กับก้อนเนื้อสีแดงคือมิร์อย่างไม่ต้องสงสัย ผู้ที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ในระหว่างที่ฝันจะเป็นเทพสงคราม และผู้ที่จัดการพลังของสัตว์เทพทั้งสี่ได้อย่างอิสระ—มิร์มีความอดทนในระดับที่เหมาะสมต่อการโจมตีทุกรูปแบบ เขาอาจไม่เก่งเท่าเมอร์เซเดส แต่เขามีสัญชาตญาณในการจับจุดอ่อนของเป้าหมาย เขาสามารถแสดงพลังทำลายล้างที่คล้ายคลึงกับบราฮัมได้ชั่วขณะ และมีความหลากหลายได้เท่ากับซิก แน่นอนว่าความคาดหวังอาจจะต่ำกว่าศักยภาพของบราฮัมในการ 'สังหาร' ก้อนเนื้อสีแดง แต่มิร์มีโอกาสสูงสุดในการซื้อเวลาที่ 'มั่นคง' ให้ยูราได้หาทางจัดการกับมัน ก้อนเนื้อสีแดงต้องเป็นสิ่งมีชีวิต มันตระหนักดีว่าการัมตายโดยไม่สามารถตอบสนองได้ และดึงพลังของคนตายออกมามากขึ้น มันส่งผ่านความเจ็บปวด ความโศกเศร้า และความสิ้นหวังของวิญญาณที่มันแบกรับมายังมิร์อย่างหนักหน่วง ทั้งในรูปแบบของเวทมนตร์ ทักษะ พลังกาย คำสาป และโรคระบาด มิร์อดทนด้วยพลังของพยัคฆ์ขาว เต่าดำ และหงส์แดง เขาควบคุมพื้นดินด้วยพลังของพยัคฆ์ขาวเพื่อปัดป้องการโจมตีทางกายภาพ เขาใช้พิษและคำสาปของเต่าดำเพื่อหักล้างคำสาปและโรคระบาด และเขารีบรักษาบาดแผลที่เกิดจากเวทมนตร์ที่เขาจำเป็นต้องปล่อยให้โดนด้วยพลังของหงส์แดง “เทพทั้งสี่ไม่ได้ถูกปลดปล่อยโดยกริดแล้วงั้นเหรอ?” การัมเห็นภาพนิมิตของสัตว์เทพทั้งสี่ที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังมิร์แล้วขมวดคิ้ว ในอดีตเมื่อการัมยังมีชีวิต เหตุผลที่พวกเขาสามารถใช้พลังของสัตว์เทพทั้งสี่ได้ก็เพราะสัตว์เทพเหล่านั้นถูกผนึกและอ่อนกำลังลง มันเป็นพลังที่สามารถถูกชิงไปได้ทุกเมื่อในวินาทีที่พวกมันกลับมามีเจตจำนงเสรี ทว่ามิร์กลับกำลังใช้มัน และยังเป็นพลังทั้งหมดของสัตว์เทพทั้งสี่อีกด้วย “...เจ้าสนิทกับพวกสัตว์เทพเพราะกริดแล้วถึงรักษาความแข็งแกร่งไว้ได้งั้นเหรอ? หึๆ ไม่มีความภาคภูมิใจบ้างเลยหรือไง? น่ารังเกียจที่เห็นเจ้าเกาะติดกริดที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเพียงเพื่อให้ได้พลังเพิ่มขึ้นอีกนิด” การัมเปลี่ยนท่าทางไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ในเวลาเดียวกัน วิธีที่เขาใช้เจตจำนงไร้ลักษณ์ก็เปลี่ยนไป เขาพันมันไว้รอบร่างกายแทนที่จะใช้มันโจมตีและรบกวนมิร์ มันต่างจากการป้องกันตนเอง แทนที่จะกระจายมันออกไปกว้างๆ เขากลับบีบอัดและซ้อนทับมันไว้ในจุดเฉพาะ นั่นคือใต้เท้าของเขา ในขณะเดียวกัน พลังงานไร้ลักษณ์ที่ถูกบีบอัดก็ระเบิดออกและเขาได้รับความเร็วเพิ่มขึ้นมหาศาล เขาตระหนักถึงกระแสที่ยังคงหลงเหลืออยู่อย่างเบาบางในดาบของมิร์ การัมสังเกตเห็นว่าเขาเพิ่งถูกสังหารโดยมิร์ที่ใช้ 'พลังของมังกรฟ้า' เขาจึงทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเคลื่อนที่ให้เร็วกว่านั้น มันไร้ผล นั่นเป็นเพราะสิ่งที่การัมทำได้ มิร์ก็ทำได้เช่นกัน มิร์เร่งพลังของมังกรฟ้าและระเบิดพลังงานที่จับต้องไม่ได้ซึ่งถูกบีบอัดอยู่ใต้ศอกของเขาในขณะที่ป้องกันการโจมตีของก้อนเนื้อสีแดง เขาบิดข้อมือตามเพื่อให้เข้าจังหวะและดาบก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง “เจ้าสารเลว...” เห็นและเลียนแบบงั้นเหรอ? การัมตระหนักว่ามิร์ทำอะไรลงไปและเริ่มสบถ ตำแหน่งของเขาอยู่ข้างก้อนเนื้อสีแดงอีกครั้ง “......?” สีหน้าของ���ารัมฉงนสนเท่ห์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ แข็งทื่อ เขาตระหนักว่าเขาตายโดยไม่รู้ตัว “หือ? มีกรณีแบบนี้ด้วยเรอะเนี่ย?” คนที่เติบโตเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าวที่กำลังแข็งแกร่งขึ้น นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว การัมยิ้มขณะที่ภาพของกริดซ้อนทับกับมิร์ มันเป็นสีหน้าที่เขาทำเวลาที่ความโกรธพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด “ข้าต้องฆ่าเจ้าก่อนที่จะมีคุณสมบัติไปท้าทายกริดเสียอีก” น้ำเสียงของเขาสงบลง ดูเหมือนเขาพยายามจะมีสมาธิ การัมกำลังคิดว่าจะโจมตีมิร์ที่ไม่มีช่องโหว่เลยได้อย่างไร แต่แล้วเขาก็ต้องปิดปากสนิทและทรุดลง นั่นเป็นผลจากการที่กระดูกและเนื้อช่วงล่างของเขาถูกบดขยี้ “อะไรนะ?” การัมที่ไม่สนใจว่าตนเองจะตายกี่ครั้งถึงกับสั่นคลอน นั่นเป็นเพราะใบหน้ามนุษย์ที่ปกคลุมพื้นผิวของก้อนเนื้อสีแดงขนาดใหญ่เริ่มบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก้อนเนื้อก็เริ่มพองตัวขึ้น จุดหนึ่งบนก้อนเนื้อระเบิดออก มันเป็นผลมาจากกระสุนของยูรา เป็นกระสุนที่รวบรวมพลังของเหล่าคนตายที่ก้อนเนื้อสีแดงปล่อยออกมาตลอดการต่อสู้ วิธีการยิงก็แตกต่างจากปกติ เฟเกอร์ยัดกระสุนเข้าไปในร่างของก้อนเนื้อโดยตรง หลังจากถูกยิงหลายครั้งโดยยูรา เขาพบช่องโหว่ในก้อนเนื้อด้วยระบบภูมิคุ้มกันที่ระแวดระวังยูราและเล็งเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ “พวกเจ้า...” การัมตระหนักถึงสถานการณ์ วิธีการจัดการกับก้อนเนื้อสีแดงที่ฟื้นฟูสภาพได้อย่างง่ายดายไม่ว่าจะถูกตัดหรือทุบกี่ครั้ง—คือการฉีด 'พลังงานที่มากเกินไป' เข้าไปในคราวเดียวเพื่อให้เกินขีดจำกัดและทำให้มันทำลายตัวเอง ในความเป็นจริง ก้อนเนื้อสีแดงกำลังพังทลาย จากมุมมองของก้อนเนื้อซึ่งเดิมทีค่อยๆ ดูดซับพลังและวิญญาณผ่านบาอัล มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาดและอันตรายที่ต้องรับพลังงานทั้งหมดที่มันปลดปล่อยออกมาคืนในคราวเดียว นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องดีที่ยูรา เฟเกอร์ มิร์ และเลราเจโจมตีเข้าไปในช่องว่างที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่มันแยกเนื้อส่วนหนึ่งออกไปสร้างร่างใหม่และบาดแผลที่สะสมไว้ยังไม่ได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์ เสียงกรีดร้องของก้อนเนื้อขณะที่มันพังทลายลงราวกับโคลนที่ชุ่มน้ำดังต่อเนื่องอยู่นาน ร่างกายของการัมที่ถูกสร้างขึ้นโดยมันก็ได้รับผลกระทบและพังทลายลงอย่างน่าสังเวชยิ่งกว่า “เขากำลังรีบมาที่นี่แน่นอน” กริด—เขาคงไม่มีความตั้งใจที่จะพักผ่อนแม้จะฆ่าบาอัลไปแล้ว ยูราทราบดีว่าเขากำลังทำงานเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีม นี่คือเหตุผล “เราต้องจบมันก่อนที่เขาจะมาถึง เราต้องให้เวลาเขาพักบ้าง” ยูรากระตุ้นกลุ่ม ได้ผลดีเยี่ยม เฟเกอร์ โทบัน มิร์ และเลราเจพยักหน้าและพยายามกระโจนเข้าสู่จังหวะที่เธอเปลี่ยนไป พวกเขาฉีกกระชากก้อนเนื้อสีแดง ในไม่ช้า— “ยูรา!” มันเกิดขึ้นในตอนที่กริดมาถึงที่เกิดเหตุ... [ความบิดเบี้ยวของนรกถูกปลดปล่อย] สถานการณ์จบลงแล้ว เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของก้อนเนื้อสีแดงที่กำลังจะตายสั่นสะเทือนไปทั่วพื้นที่ใต้ดินและกระจายวิญญาณที่มันสะสมไว้ออกไปเหมือนกับบาอัล ในเวลาเดียวกัน หน้าลิฟต์ที่มุ่งหน้าสู่พื้นผิว... “ท่านแม่...” บราฮัมทักทายเบเรียเช่ เขามีสีหน้าเศร้าโศกกว่าครั้งใด “ข้าไม่อยากให้เจ้ามาที่นี่เพียงลำพัง” พลังเวทของบราฮัมเต็มไปด้วยความเป็นเทพ มันเป็นพลังเทพที่เห็นได้ชัด เบเรียเช่หัวเราะขมขื่น “ดูจากเจ้าแล้ว ข้าไม่ควรให้กำเนิดมารีโรสเลย” ถ้าอย่างนั้นเรื่องราวก็คงไม่วุ่นวายขนาดนี้ เบเรียเช่ถือดาบสีดำยาวอยู่ในมือ มันคือดาบปีศาจที่สร้างจากพลังเวทของบาอัล ซึ่งเธอได้ดูดซับไปจนหมดสิ้น “ข้าโล่งใจ เจ้ากำลังพยายามปกป้องน้องสาวตัวน้อยของเจ้าอยู่” นั่นไม่ใช่เรื่องจริง ข้าแค่พยายามรักษาความปลอดภัยให้กริด บราฮัมอยากจะโต้กลับ แต่เขาก็ยั้งไว้ นั่นเป็นเพราะเขาคิดว่าน้ำตาคงจะไหลรินหากเขาเปิดปากพูด