บทที่ 12: การเลือกเส้นทาง [ส่วนที่ 2] ‘เสริมศาสตราเหล็กกล้า, โจมตีฉับพลัน และ เขาจู่โจม’ วิลเลียมครุ่นคิดขณะมองดูตัวเลือกทั้งสาม - [ เสริมศาสตราเหล็กกล้า ] (5 แต้มมานา) — ทำให้เขาและกีบเท้าของสิ่งมีชีวิตแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า — สกิลนี้ไม่สามารถอัปเกรดได้ [ โจมตีฉับพลัน ] (5 แต้มมานา) — พุ่งเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วเหลือเชื่อ — ความเร็วของการโจมตีนี้ขึ้นอยู่กับ ค่าสถานะความว่องไว x 3 [ เขาจู่โจม ] (5 แต้มมานา) — สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อศัตรู — อาจทำให้เป้าหมายเกิดอาการชะงัก (Flinch) — ความเสียหายขึ้นอยู่กับ ค่าสถานะพละกำลัง x 2 - วิลเลียมเลือก ‘เสริมศาสตราเหล็กกล้า’ โดยไม่เสียเวลาคิด เขาและกีบเท้าคืออาวุธหลักของมาม่าเอลล่า หากมันแข็งแกร่งขึ้น ย่อมช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของเธอได้อย่างแน่นอน ‘ตอนนี้ลงอีกแต้มไว้ที่โจมตีฉับพลันก่อนแล้วกัน ส่วนเขาจู่โจมค่อยเอาทีหลังหลังจากมาม่าเอลล่าเลเวลอัพ ด้วยสิ่งนี้ ฉันมั่นใจว่าพวกเราจะสามารถรับมือกับการต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับก็อบลินได้’ วิลเลียมได้เห็นแล้วว่าเอลล่าจัดการกับก็อบลินบาดเจ็บสามตัวอย่างไรหลังจากที่เขาใช้สกิลมอบพลัง (Bestow Skill) ให้กับเธอ แม้เขาจะไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่เขาก็มั่นใจว่าเอลล่าจะไม่แพ้ก็อบลินหากต้องสู้กันแบบตัวต่อตัว ถึงแม้จะเตรียมการที่จำเป็นทั้งหมดแล้ว วิลเลียมก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาควรจะกลับเข้าไปในดันเจี้ยนอีกครั้งหรือไม่ อย่างไรเสีย เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กทารกวัยหนึ่งขวบที่มีอายุทางจิตใจเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี สำหรับวิลเลียม เขาสามารถไปเยือนดันเจี้ยนได้เมื่อเขาโตขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งตัวเขาและเอลล่าจะไม่ตกอยู่ในอันตราย อย่างไรก็ตาม สิ่งล่อใจที่จะแข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี้มันยากเกินจะต้านทาน ‘ฉันว่าฉันควรปรึกษาเรื่องนี้กับมาม่าเอลล่าก่อน’ วิลเลียมถอนหายใจ ‘ถ้าเธอคิดว่ามันอันตรายเกินไป ฉันก็จะรอจนกว่าจะโตขึ้นอีกไม่กี่ปีค่อยกลับไปท้าทายดันเจี้ยนอีกครั้ง’ ราวกับรอจังหวะนั้นอยู่พอดี แม่แพะที่กำลังหลับใหลอยู่ก็ตื่นขึ้นมาและเลียใบหน้าของวิลเลียม “อายะ” (อรุณสวัสดิ์ครับมาม่า) “แบ๊ะ” “อายะ อายะ” (มาม่าครับ มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากจะคุยด้วยหน่อย) “แบ๊ะ?” “อายะ อายะ...” (มันคือเรื่องนี้ครับ...) ในขณะที่เด็กทารกและแม่แพะกำลังเปิดใจคุยกัน มอร์เดร็ดก็ได้ออกจากบ้านไปจัดการเรื่องต่างๆ ภายในคฤหาสน์แล้ว ส่วนแอนนากำลังทำมื้อเที่ยง โดยมีเหล่าสาวใช้คอยทำงานบ้านอื่นๆ อยู่ภายในบ้าน “บ้านแสนสุข! ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว!” เสียงกัมปนาทดังขึ้นจากภายนอกบ้าน “นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที” สาวใช้คนหนึ่งคุกเข่าคำนับพลางทักทายชายที่เดินส่ายอาดเข้ามาในบ้านพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า ชายคนนั้นมีผมสีเทาและหน้าตาดีเกินมาตรฐานจนสาววัยรุ่นบนโลกคงจะเรียกเขาว่า "ชูการ์แดดดี้" รอยยิ้มที่ไร้ที่ติของเขาทำให้สาวใช้ถึงกับหน้าแดงขณะที่เขาพยักหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินว่าหลานชายของข้าอยู่ที่นี่” ชายชรากล่าว “เขาอยู่ที่ไหนล่ะ?” “นายท่าน หากท่านหมายถึงท่านน้อยแมทธิว ตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้องหนังสือกับอาจารย์ค่ะ ให้ดิฉันไปเรียกเขาไหมคะ?” “ข้าไม่ได้พูดถึงแมทธิว ข้าพูดถึงหลานชายอีกคนของข้าต่างหาก” สาวใช้พยักหน้าอย่างเข้าใจ “น้อยวิลเลียมตอนนี้อยู่ในห้องนอนของท่านหญิงแอนนาและท่านมอร์เดร็ดค่ะ” “ตกลง กลับไปทำงานของเจ้าเถอะ” ชายคนนั้นโบกมือแล้วตรงไปยังชั้นสองซึ่งเป็นส่วนของห้องพักทันที “อายะ อายะ?” (มาม่าคิดว่ายังไงครับ?) “... แบ๊ะ” ขณะที่วิลเลียมกำลังรอคำตอบจากมาม่าเอลล่า ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องนอน “ฮ่าฮ่า! อยู่นี่เองเจ้าตัวเล็ก!” ชายคนนั้นหัวเราะพลางอุ้มวิลเลียมขึ้นจากพรมและยกตัวเขาขึ้นสูงในอากาศ “เจ้าคือหลานชายของข้าแน่ๆ ผมสีแดงกับตาสีเขียวนั่นทำให้ข้านึกถึงพ่อกับแม่ของเจ้าจริงๆ” วิลเลียมชกหน้าชายแปลกหน้าคนนั้นด้วยหมัดอวบอ้วนเล็กๆ ของเขา แต่ชายคนนั้นกลับเพียงแค่หัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าคือเอนส์เวิร์ธตัวจริงเสียงจริง เล็กพริกขี้หนูแต่กล้าหาญยิ่งนัก!” ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ฟังข้านะเจ้าหนู ข้าคือปู่ของเจ้า ปู่... พูดสิ ปู่วววววว” “อายะ... อายะ!” (อ้า... ยะ! ไม่เอาหรอก รับนี่ไปซะ!) สายน้ำสายเล็กพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของชายชรา เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของวิลเลียมดังระงมไปทั่วห้องนอน ในขณะที่ "คุณปู่" ของเขามองดูเขาด้วยสีหน้าปั้นยาก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราก็แผดเสียงคำรามและร่วมหัวเราะไปกับเด็กน้อย นี่คือภาพที่แอนนาเห็นเมื่อเธอกลับเข้ามาในห้องนอน สาวใช้ได้แจ้งเธอแล้วว่าพ่อสามีของเธอกลับมาจากการเดินทาง เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ชายชราเลือกที่จะมาหาวิลเลียมก่อน แทนที่จะไปหาลูกชายของเขาอย่างมอร์เดร็ด แอนนาเอามือปิดปากและหัวเราะเบาๆ กับภาพตลกตรงหน้า พ่อสามีที่เนื้อตัวเปื้อนฉี่กำลังหัวเราะร่าโดยมีทารกน้อยที่กำลังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมแขน “คุณพ่อ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วนะคะ” แอนนาทักทายหลังจากตั้งสติได้ “อ้อ แอนนา ข้ากลับมาแล้ว” เจมส์ พ่อของมอร์เดร็ดและมอร์แกนตอบพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าเด็กนี่แสบใช่เล่นเลยนะ” “ปกติวิลเลียมเป็นเด็กเรียบร้อยนะคะ” แอนนายิ้มกว้าง “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นมุมซนๆ ของเขาเหมือนกัน” “ก็นะ เด็กผู้ชายก็มักจะซนเป็นธรรมดา” เจมส์เห็นด้วย “แล้วก็ เอลล่า เลิกเอาเขามาทิ่มข้าได้แล้ว เฮ้ ข้าบอกให้หยุดไง!” เอลล่ากำลังกระทืบเท้าลงบนพื้นพลางเอาเขาของเธอทิ่มเจมส์ เธอรู้สึกหงุดหงิดมากที่เจมส์ปฏิบัติกับลูกน้อยของเธอแบบนั้น หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าคนที่เลี้ยงดูเธอมาคือชายคนนี้ เธอคงจะใช้เขาเสียบเขาไปแล้ว—ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี “เอลล่าเป็นคนดูแลวิลเลียมมาตั้งแต่เขามาถึงที่นี่ค่ะ” แอนนาอธิบาย “ฉันว่าเธอปฏิบัติกับเขาเหมือนลูกของตัวเองเลย คุณพ่อคะ ช่วยคืนวิลเลียมให้เอลล่าเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะเอาจริงกับคุณพ่อก็ได้นะ” “แบ๊ะะะะะะะะะะะ!” “โธ่ เจ้านี่ ข้าแค่ไม่อยู่ปีเดียวเจ้าก็ลืมไปแล้วว่าข้าเลี้ยงเจ้ามายังไง ช่างเป็นแพะที่เนรคุณจริงๆ” เจมส์แค่นเสียงขึ้นจมูก แต่รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก “ก็ได้ ข้าจะไปอาบน้ำก่อน ฝากดูเจ้าเด็กแสบนี่แทนข้าด้วยล่ะ” เจมส์ส่งตัววิลเลียมให้แอนนาและเดินออกจากห้องไปพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอารมณ์ดีมาก “เด็กดื้อ!” แอนนาหยิกแก้มอวบอ้วนของวิลเลียมเบาๆ “นั่นคุณปู่ของลูกนะ อย่าไปฉี่ใส่ท่านสิ เข้าใจไหม?” “อายะ” (จะลองเก็บไปคิดดูนะครับ) แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่วิลเลียมได้พบกับคุณปู่เจมส์ แต่เขาก็พบว่าชายชราคนนี้ถูกชะตากับเขาไม่น้อย อันที่จริงเจมส์ดูไม่แก่เลย เขาดูเหมือนชายวัยกลางคนที่ยังคงอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์เสียมากกว่า วิลเลียมตั้งตารอที่จะได้รู้จักครอบครัวของเขาในชีวิตนี้ให้มากขึ้น และภาวนาว่าเขาจะสามารถเข้ากับพวกเขาทุกคนได้เป็นอย่างดี