บทที่ 6: ข้าจะแยกชิ้นส่วนแกให้กระจุยเลย! “งั้นนี่คือความรู้สึกตอนเซ็นสัญญากับเทพเจ้าสินะ” วิลเลียมพึมพำ “หนูอิจฉาจังเลยพี่ชาย พี่ควรจะให้หนูเป็นเทพผู้อุปถัมภ์แทนแท้ๆ” ลิลลี่ทำแก้มป่อง โลลิผู้น่ารักจับมือวิลเลียมแล้วเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนราวกับลูกหมาตัวน้อย วิลเลียมเมินเฉยต่อลิลลี่และมองเกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “จบแล้วใช่ไหม? ถึงเวลาที่ผมต้องไปเกิดใหม่หรือยัง?” “ยังหรอก ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้าด้วย” เกวินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม อิซเซย์และลิลลี่แสดงสีหน้าประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียวมันก็หายไป ทั้งคู่จำได้ว่าของขวัญของเกวินคืออะไร และนั่นทำให้พวกเขาพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง “นี่คืออะไรครับ?” วิลเลียมถาม เขามองดูวัตถุที่เกวินยื่นให้ ความกว้างและยาวของมันไม่เกินสองเซนติเมตร ดูเหมือนเขาสะจะคุ้นเคยกับมันมาก เด็กหนุ่มมั่นใจว่าเขาเคยเห็นวัตถุนี้ตอนที่ยังอยู่บนโลก “ข้าเชื่อว่าที่โลกมนุษย์เขาเรียกมันว่า ซีพียู คอร์ (CPU Core)” เกวินอธิบาย “นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายของข้า ขอภาวนาให้มันช่วยเจ้าได้ดีในชีวิตหน้า” “ขอบคุณครับ” วิลเลียมตอบ เขารู้สึกซาบซึ้งใจมากเพราะบอกได้เลยว่าเกวินมอบสิ่งที่มีค่ามากให้ แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าซีพียู คอร์นี้ทำอะไรได้บ้าง แต่เขามีลางสังหรณ์ว่ามันจะมีบทบาทสำคัญในการเกิดใหม่ของเขา “ตาหนูบ้าง!” ลิลลี่ยกมือขึ้นแล้วยื่นอมยิ้มให้วิลเลียม “พี่ชาย นี่คือของขวัญจากลิลลี่ ได้โปรดอย่าปฏิเสธนะ!” “เฮ้ ลิลลี่ เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ?” เกวินจ้องมองโลลิผู้น่ารัก “วิลเลียมเป็นผู้ติดตามของข้าแล้วนะ เลิกพยายามเข้าหาเขาเสียที” “หนูรู้ว่าเขาเป็นผู้ติดตามของท่าน แต่แล้วไงล่ะ?” ลิลลี่พ่นลมหายใจ “หนูไม่ได้ทำผิดกฎข้อไหนนี่!” “ลิลลี่พูดถูก” อิซเซย์ที่เฝ้ามองอยู่ด้านข้างแสยะยิ้ม “นางไม่ได้ทำผิดกฎหรอก น้องชาย เจ้าควรรับของขวัญของลิลลี่ไว้ด้วยความเต็มใจนะ ไม่ใช่ทุกวันที่นางจะถูกตาต้องใจใครที่ไม่ใช่ผู้ติดตามของนางเอง” “กะ-ก็ได้ครับ” วิลเลียมรับอมยิ้มของลิลลี่ไว้ด้วยความขอบคุณ ซึ่งนั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของสาวน้อยโลลิกว้างขึ้น โชคดีที่เขาไม่ได้สวมแว่นตาแห่งความจริงอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะถอยหนีด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว เกวินถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้ไล่เบี้ยเรื่องนี้ต่อ “ขอบใจนะลิลลี่” “มาขอบคุณหนูทำไม? หนูให้พี่ชายเพราะหนูชอบเขาต่างหาก” ลิลลี่ฮึดฮัด “หนูไม่ได้ทำเพื่อท่านสักหน่อย อย่าเข้าใจผิดนะ ตาบ้า (Baka)” ซีพียู คอร์ และอมยิ้มลอยคว้างอยู่ในอากาศก่อนจะพุ่งเข้าสู่หน้าอกของวิลเลียม กระแสพลังเทวะแผ่ซ่านไปทั่ววิญญาณของเขาจนทำให้รู้สึกมึนงงเล็กน้อย หลังจากผ่านไปสิบนาที วิลเลียมก็กลับมาได้สติอีกครั้ง เขากล่าวขอบคุณเกวิน อิซเซย์ และลิลลี่อีกครั้งสำหรับของขวัญที่ได้รับ เมื่อรับประทานอาหารเสร็จสิ้น พวกเขาก็พาวิลเลียมไปยังวัฏสงสารแห่งการเกิดใหม่ วัฏสงสารแห่งการเกิดใหม่คือสถานที่ที่มีพอร์ทัลนับไม่ถ้วนซึ่งเชื่อมต่อไปยังโลกต่างๆ ลอยละล่องอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว พอร์ทัลหลากสีสันเหล่านั้นดูเหมือนดวงดาว และวิลเลียมก็รู้สึกทั้งกลัวและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน “ข้าว่าวิลเลียมควรไปที่พอร์ทัลสีทองตรงนั้นนะ” อิซเซย์เสนอ “พอร์ทัลสีทองก็ดีอยู่หรอก แต่หนูไม่อยากให้พี่ชายใช้ชีวิตเหมือนหมูนะ” ลิลลี่แทรกขึ้น “พอร์ทัลสีเงินจะเหมาะกับเขาที่สุด เพราะมันจะให้พื้นที่ในการเติบโตแก่เขา” “เอ่อ ช่วยบอกข้อมูลเกี่ยวกับพอร์ทัลให้มากกว่านี้ได้ไหมครับ?” วิลเลียมถาม เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่ของเขา เขาจึงอยากรู้ความแตกต่างระหว่างพอร์ทัลแต่ละแห่ง “ไม่ได้” เทพทั้งสามตอบอย่างหนักแน่น “พวกเราไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับพอร์ทัล” วิลเลียมอาจจะไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลมนัก แต่เขาก็เข้าใจว่าอิซเซย์และลิลลี่ได้บอกใบ้แก่เขาแล้วว่าพอร์ทัลไหนดีที่สุด เกวินยืนอยู่เคียงข้างเขาและรอให้เขาเลือกโลกที่เขาจะไปเกิด ขณะที่เขากำลังไตร่ตรอง พอร์ทัลสีทองตรงหน้าก็เปล่งแสงออกมา ชายชราคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาวถือไม้เท้าไม้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขา “เกวิน? อิซเซย์? ลิลลี่?” ชายชราประหลาดใจที่เห็นคนรู้จักในวัฏสงสาร “พวกเจ้าทุกคนมาที่นี่เพื่อรอการกลับมาของข้าอย่างนั้นร่ะ? โทษทีนะที่ข้าไม่ได้หยิบของฝากติดมือมาด้วยเลย” “จะบ้าเหรอ ตาแก่!” ลิลลี่ชูกำปั้นจิ๋วขึ้น “พวกเรามาที่นี่เพื่อส่งวิลเลียม ไม่ได้มาต้อนรับท่าน!” “ชิ~” ชายชราดูผิดหวังเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อมองมาที่วิลเลียม “โอ้ นี่น่าสนใจทีเดียว!” “ฮ่า! มหัศจรรย์นัก!” ชายชราเดินเข้ามาใกล้และมองสำรวจวิลเลียมตั้งแต่หัวจรดเท้า “วิญญาณดวงเดียวแต่ได้รับพลังเทวะตั้งหลาย—อุ๊บบบ!” เกวินและอิซเซย์รีบตะปบปิดปากชายชราแล้วลากตัวออกไป ส่วนลิลลี่ก็ชวนวิลเลียมคุยสัพเพเหระ เทพทั้งสามเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ว่าวิลเลียมควรจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรในตอนนี้ “ตาแก่ ท่านห้ามพูดอะไรเด็ดขาดนะ!” อิซเซย์แยกเขี้ยว “นี่เป็นความลับ! ถ้าเทพองค์อื่นรู้เรื่องนี้เข้าล่ะก็ ได้เกิดจลาจลแน่!” “หุบปากไปเลยตาแก่” เกวินขอร้อง “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของข้าที่จะได้มีผู้ติดตาม อย่าบีบให้ข้าต้องลงไม้ลงมือกับท่านเลย!” “กะ-ก็ได้ ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน!” ชายชรายอมตกลง แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “แต่ว่า ให้ข้าแจมด้วยคนสิ! นี่ดูน่าสนุกดีออก! อีกอย่าง เด็กหนุ่มคนนั้นดูเหมือนถูกสร้างมาเพื่อเป็นลูกศิษย์ของข้าโดยเฉพาะเลย” “หา?!” “ด-เดี๋ยวก่อนตาแก่ ท่านพูดจริงเหรอ? ท่านคิดจะรับวิลเลียมเป็นลูกศิษย์งั้นรึ?” “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? มันไม่ได้ผิดกฎนี่จริงไหม? อีกอย่าง นี่ก็เป็นประโยชน์ต่อเจ้าด้วยนะเกวิน” เกวินขมวดคิ้ว “ตาแก่ วิญญาณของเด็กคนนั้นรับพลังเทวะมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ แค่สามอย่างก็เต็มขีดจำกัดแล้ว” “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่มอบพลังเทวะให้เขาหรอก” ชายชรากล่าว “ข้าจะให้บางอย่างที่ต่างออกไป” หลังจากทั้งสามตกลงกันได้ พวกเขาก็กลับไปยังจุดที่วิลเลียมและลิลลี่รออยู่ “สวัสดีวิลเลียม” ชายชราทักทายเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มกว้าง “ข้าชื่อเดวิด เป็นเพื่อนของเทพทั้งสามองค์นี้แหละ” “สวัสดีครับ ท่านเดวิด” วิลเลียมค้อมศีรษะ “เจ้าเลือกพอร์ทัลที่จะเข้าไปได้หรือยัง?” เดวิดถาม “ครับ!” วิลเลียมตอบอย่างมุ่งมั่น “ผมจะไปที่พอร์ทัลสีเงินตรงนั้นครับ” วิลเลียมชี้ไปยังพอร์ทัลสีเงินที่กำลังกระจายแสงสีรุ้งออกมาจากใจกลาง “โลกนั้นรึ? ไม่เลว เป็นตัวเลือกที่ดีมาก” เดวิดพยักหน้าเห็นพ้อง “เอาละ ในเมื่อเราสองคนได้พบกัน มันคงเป็นโชคชะตา ให้ข้ามอบของที่ระลึกแก่เจ้าก่อนจะจากที่นี่ไปเถอะ” เดวิดยื่นไม้เท้าไม้ที่เขาถืออยู่ให้วิลเลียม “รับนี่ไปกับเจ้าด้วย” “เอ๋? แต่อาจารย์ปู่ครับ นี่มันไม้เท้าพยุงตัวของท่านไม่ใช่เหรอ?” วิลเลียมจ้องมองเดวิดด้วยความงุนงง “สบายใจได้ ข้ายังมีแบบนี้อีกเยอะ” เดวิดโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ไม้เท้าไม้อีกอันที่หน้าตาเหมือนกับอันที่วิลเลียมถืออยู่เปี๊ยบก็ปรากฏขึ้นในมือของเดวิด “รับไว้เป็นที่ระลึกสำหรับการพบกันของเราเถอะ” เดวิดตบบ่าเด็กหนุ่ม “เอาละ ไปได้แล้ว” ร่างของวิลเลียมลอยขึ้นสู่เบื้องบนและพุ่งตรงไปยังพอร์ทัล อย่างไรก็ตาม เขาหยุดกลางคันแล้วหันกลับมามองเทพทั้งสี่ที่ทำให้การพักแรมในวิหารเทพเจ้าของเขากลายเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า “ขอบคุณทุกคนมากครับ!” วิลเลียมโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ในชีวิตหน้าครับ!” “วิลเลียม ก่อนเจ้าจะไป ฟังให้ดีนะ” เกวินกล่าว “ขณะที่เจ้าออกเดินทางครั้งใหม่ จงจำไว้ว่าการเดินทางนั่นแหละที่มีความหมาย ทั้งอาทิตย์อุทัย อาทิตย์อัสดง และความงดงามของโลกรอบตัวเจ้า จงโอบกอดมันไว้ทั้งหมดและใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด” “ขอบคุณครับ! ผมจะทำตามนั้น!” วิลเลียมโบกมือเป็นครั้งสุดท้ายและหันหน้าเข้าสู่พอร์ทัลตรงหน้า ทันใดนั้น รถบรรทุกคันหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพอร์ทัลที่อยู่ติดกับพอร์ทัลสีเงินที่วิลเลียมกำลังจะเข้าไปพอดี ด้วยเสียงโครมสนั่น รถบรรทุกพุ่งชนวิลเลียมอย่างจังและส่งร่างที่หมุนคว้างของเขาตรงไปยังพอร์ทัลสีแดงที่อยู่ไกลออกไป เพียงไม่กี่วินาที วิญญาณของวิลเลียมก็มุดหายเข้าไปในพอร์ทัล ทิ้งให้เทพทั้งสี่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เกวิน, อิซเซย์, ลิลลี่, เดวิด: “...ฉิบหายแล้ว!” รถบรรทุกคันนั้นหยุดลงในที่สุดก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นหุ่นยนต์สูงสิบเมตร “เอ๋? เมื่อกี้ฉันเพิ่งชนใครไปหรือเปล่านะ?” “ทรัคคุง! ข้าจะแยกชิ้นส่วนแกให้กระจุยเลย!” เกวินคำรามด้วยความโกรธแค้น