บทที่ 233: จุดจบของโลก ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation ฉู่เฟิงเดินเข้าห้องน้ำทันที เข้าไปเปิดฝักบัวและล้างตัวด้วยน้ำอุ่น ทันทีที่ได้ เขาเพ่งจิตเพียงครั้งเดียว พลังงานสีทองก็คลุมร่างของเขา ไล่ให้หยดน้ำระเหยหายไปจนหมด ฉู่เฟิงแต่งตัวรวดเร็วแล้วรีบวิ่งลงบันได! ตอนนั้นเอง ฉู่ซินเพิ่งจอดรถเสร็จและเดินเข้ามาในบ้านพร้อมตะกร้าอาหาร “โอ้” ฉู่เฟิงเปิดประตู “ซื้อวัตถุดิบมาเยอะจัง” ฉู่เฟิงแปลกใจเมื่อเห็นตะกร้า “รอชิมได้เลย” ฉู่ซินพูดด้วยความมั่นใจ เมื่อวางตะกร้าในครัวเรียบร้อย เธอก็หยิบเสื้อกันเปื้อนในกระเป๋าออกมาและสวมใส่ “เตรียมพร้อมเสมอเลยนะ” ฉู่เฟิงหัวเราะ “อยู่แล้ว!” ฉู่ซินเดินตรงเข้าครัว ปิดประตูขังตัวเอง แล้วเริ่มศึกกะหม้อและกระทะ! ฉู่เฟิงหัวเราะแล้วเดินไปทางโซฟา เปิดทีวี ตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดฤดูหนาว…แฟนสาวของน้องชายเขาอยู่ในช่วงพักผ่อน ทั้งคู่กำลังเที่ยวอย่างมีความสุขและใช้เวลาด้วยกันตามลำพัง พ่อแม่ของเขาก็ตัดสินใจไปเที่ยวโดยไม่คาดคิดเช่นกัน! จู่ๆ ก็เหลือแค่ฉู่เฟิง โชคดีที่ฉู่ซินแวะมาเป็นประจำ ทำให้ทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกันอย่างเป็นส่วนตัวบ้าง ****** ราว 40 นาทีผ่านไป ประตูครัวเปิดออก กลิ่นห้วนสดใหม่แผ่ลอดออกมา ฉู่เฟิงจมูกสว่าง: “โอ้ กลิ่นหอมจริงๆ ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง” “ถึงเวลากินแล้ว!” ฉู่ซินสวมถุงมือแล้วหิ้วหม้อซุปใหญ่ออกมาวางบนโต๊ะอาหาร ฉู่เฟิงเข้าไปช่วยจัดจานข้าวและอาหารประกอบ “เสร็จสมบูรณ์!” ฉู่ซินถอดถุงมือกับเสื้อกันเปื้อนและนั่งลงข้างๆ “สามอย่างหนึ่งซุป ฉู่เฟิง ลองชิมดู!” พูดจบ เธอมองฉู่เฟิงด้วยสายตาที่จ้องมองอย่างตั้งใจราวกับเด็กสาวเพิ่งเขียนเรียงความเสร็จและกำลังรอคำชม “เดี๋ยวผมไปล้างมือก่อน” ฉู่เฟิงลุกขึ้น “ลองชิมก่อน” ฉู่ซินดึงฉู่เฟิงกลับ สายตามองเขม็งชัดเจนว่าใจร้อนเหลือเกิน ฉู่เฟิงหัวเราะ: “ดีแล้ว ผมขอลองชิมจานมันฝรั่งยัดไส้ก่อน” “เอ้ คนนี้มันมันฝรั่งหั่นเส้นนะ” ฉู่ซินแก้ให้ฉู่เฟิง “นี่หั่นเส้นเหรอ?” ฉู่เฟิงมองชิ้นเนื้อบนจานด้วยความประหลาดใจ ฉู่ซินหน้าแดงเขินแล้วพูดว่า: “ไม่มีประสบการณ์ตั้งแต่แรก มีดเลยไม่ได้บางอย่างที่ควร สุดท้ายก็ต้องหั่นเล็กเข้าไปอีกหน่อย” “เอาล่ะ ขอแค่อร่อยก็พอ” ฉู่เฟิงกลั้นหัวเราะไว้ ใช้ตะเกียบคีบมันฝรั่งและเนื้อเข้าปากเคี้ยว เคลิ้ม ร่างกายถูกปรับสภาพเตรียมยิ้มเอาไว้ก่อนแล้ว เพราะเป็นการทำครั้งแรกของแฟนสาว ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนเขาก็ต้องให้กำลังใจ แต่… สีหน้าของเขาก็แข็งตัว “เป็นไง?” ฉู่ซินสะดุ้งตกใจ มองเขาด้วยความประหลาดใจ “อ้าว? ที่จริงแล้วไม่ได้แย่นะ!” ฉู่เฟิงพูดด้วยความตกใจขณะมอง ‘เนื้อหั่นเส้น’ คีบชิ้นใหม่ขึ้นมากิน “โอ้ อร่อยจริงๆ รสชาตินี้ไม่แพ้ร้านอาหารชั้นนำเลย คนไหนที่บอกว่าผู้หญิงทำอาหารครั้งแรกไม่อร่อย คนนั้นโกหกชัดๆ” ฉู่ซินมองฉู่เฟิงพึมพำคนเดียว: “พูดอะไรน่ะ!” “เอ่อ ไม่มีอะไร ยกยอเธออยู่นะ” ฉู่เฟิงพูด “อยู่แล้ว ฉันชิมในครัวไปบ้างแล้ว อร่อยมาก” ฉู่ซินคีบชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน “ต้องยอมรับว่าฉันมีพรสวรรค์ในการทำอาหารอยู่บ้าง” ฉู่เฟิงไม่ได้โกหกเลย อาหารของฉู่ซินไม่ได้แย่ เขาหายใจลึกๆ ด้วยความโล่งอก …โชคดีที่กระเพาะเขาไม่ต้องเจ็บปวด ฉู่เฟิงและฉู่ซินเริ่มรับประทานอาหารและคุยเล่นระหว่างรับประทาน ฉู่ซินพูดอย่างตรงไปตรงมาเรื่องธุรกิจและเรื่องอื่นๆ “ฉู่เฟิง จี้รักคู่ที่คุณให้ฉัน ฉันใส่ตลอดเวลา มันทำให้ฉันรู้สึกชื่นบาน” ฉู่ซินยกจี้รักษาความปลอดภัยที่คอขึ้นมา ที่จริงนี่คือสร้อยคอเงินพิเศษที่มีลวดลายเฉพาะตัว “อยู่แล้ว ของที่ดี หาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน” ฉู่เฟิงหยิบอันหนึ่งออกมาจากคอเขาเช่นกัน จี้เหล่านี้ที่จริงแล้วเป็นของขวัญจากบาบาตาให้ฉู่เฟิงกับภรรยา คนละหนึ่งอัน มีพลังป้องกันในระดับหนึ่ง “ของจากซากปรักหักพังโบราณ ก็เป็นของดีจริงๆ” ฉู่ซินหัวเราะ “เอ้อ จี้รักษาความปลอดภัยอันนี้ทำสำหรับคู่แต่งงาน” ฉู่เฟิงมองฉู่ซิน ยิ้มแย้มประหลาดใจพูดว่า “ฉู่ซิน…เราจะแต่งงานกันเมื่อไร? พ่อแม่ฉันรบกวนฉันหนักเลย” “การแต่งงาน ครอบครัวฉันก็ดันฉันเหมือนกัน” ผิวพรรณเนียนเรียบของฉู่ซินเริ่มแดงเรื่อ “แต่ว่ายังไม่ต้องรีบตอนนี้” “ใช่ ไม่ต้องรีบ!” ฉู่เฟิงเข้าใจแล้วพยักหน้า “งั้นก็ดีเหมือนกัน รอให้เวลาผ่านไปอีกสักสองสามปี” “คุณนี่…” ฉู่ซินจ้องเขาแน่วแน่ “โกรธเหรอ? ฮ่าๆ กลัวว่าจะกลายเป็นของล้าสมัยงั้นเหรอ?” ฉู่เฟิงหัวเราะทันที ฉู่ซินยิ่งกระวักกระวิอีก! “เอาน่า อย่าโกรธสิ ทำไมไม่ไปจดทะเบียนสมรสเดือนนี้เลยล่ะ?” ฉู่เฟิงพูด “ยังเร็วไป” ฉู่ซินดูตื่นเต้น “เร็วไปก็ว่าเร็ว ช้าไปก็ว่าช้า ผู้หญิงนี่นา” ฉู่เฟิงถอนใจยาวเหยียด ฉู่ซินพูดด้วยความไม่พอใจ: “ฉันแค่ยังไม่พร้อมและใจร้อน” การเห็นฉู่ซินที่ปกติจะสงบและมีสติแสดงอาการเหมือนเด็กสาวงอแง ทำให้ฉู่เฟิงรู้สึกอบอุ่นใจทันใด ที่จริงแล้วปีนี้เป็นปีที่อบอุ่นและสงบสุข พ่อแม่เขามีความสุข น้องชายเขาก็เปิดบริษัทลงทุนแล้ว และความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเขาเองก็เด่นสะดุดตาและสม่ำเสมอ จากการวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่องและสัมพันธภาพกับฉู่ซินที่แน่นแฟ้นขึ้น พวกเขาก็พร้อมจริงๆ ที่จะคุยเรื่องแต่งงาน ****** ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกาะหมอก ทั้งโลกได้สันติสุขอย่างเต็มปี! ห้าประเทศ พันธมิตร HR, สำนักวิชากังฟูยักษ์ใหญ่สองแห่ง พวกเขารวบรวมคริสตัลมู-ย่าอย่างน้อยคนละ 3-4 ชิ้นจากเหตุการณ์นั้น คนโชคดีได้ถึง 7-8 ชิ้น! สิ่งนี้ช่วยให้อำนาจหลายฝ่ายได้ตัวแทนนักรบระดับสูงเพิ่มขึ้นในปีนั้น ปี 2059 นั่นเอง เป็นปีที่จำนวนผู้แทนระดับโลกเพิ่มสูงขึ้นมากที่สุด รวมทั้งหมดสามสิบคน! ถึงแม้จะต้องเสียผู้แทนหลายรายไปในเหตุการณ์เกาะหมอก อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้แทนบนโลกได้ถึง 81 คน! เมื่อมนุษย์แข็งแกร่งขึ้น การรับมือกับสัตว์ประหลาดทะเลก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้น ด้วยการส่งทหารนักรบระดับนักเดินทางดวงดาวออกปฏิบัติการโดยประเทศต่างๆ ไม่เคยขาดแคลนกำลังพล …… ปี ค.ศ. 2060 วันที่ 13 มกราคม เวลาเย็น อเมริกาเหนือ นิวยอร์ก นิวยอร์ก ในยามวิกฤตินิรวาน เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของโลก ถือกันว่าเป็นเมืองหลวงแห่งดาวเคราะห์! ตอนนั้น พรีครสเซอร์ของพันธมิตร HR พร้อมด้วยกลุ่มการเงินต่างๆ และตระกูลต่างๆ ตั้งอยู่ในนิวยอร์กทั้งสิ้น แต่แล้ววิกฤตินิรวานก็เกิดขึ้น และเนื่องจากนิวยอร์กอยู่ใกล้มหาสมุทรแอตแลนติกมากที่สุด จึงเป็นที่แรกที่ถูกโจมตี ทำให้ที่นี่กลายเป็นอุทยานสำหรับสัตว์ประหลาด! …… เช่นเดียวกับเซี่ยงไฮ้ประเทศจีนที่เชื่อมต่อทะเลตะวันออกเฉียงเหนือโดยตรง นิวยอร์กก็เชื่อมต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติกโดยตรง ดังนั้น อเมริกาจึงสร้างเขตทหารขนาดใหญ่ไม่ไกลจากนิวยอร์ก ยังก่อสร้างฐานทหารในนิวยอร์กเพื่อป้องกันสัตว์ประหลาดทะเลจากการเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ ฐานทหารที่มีความยาวเกิน 500 เมตร ราวกับมอนสเตอร์ร้ายกาจได้เข้ายึดพื้นที่ในแม่น้ำนั้นไว้ ภายในฐานทหารนั้น แสงแดดยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าส่องทะลุเข้ามา ในหลุมหลบภัยใต้ดิน ทหารอเมริกัน 5 นาย盘腿坐在地上赌博。几乎没有任何战斗发生，即使偶尔发生也伤亡惨重。因此当士兵们赌博时，上级根本不会理会。 “โอ้พระเจ้า ไอ้ใบ้บัดสี!” “สิบข้าวหลามตัด สิบข้าวหลามตัด สิบข้าวหลามตัด!” หนุ่มลูกครึ่งผิวขาวข้างๆ ร้องกร้าวไม่หยุด คว้าไพ่ที่แจกมา คว่ำหน้าลงแล้วสาปแช่ง “ไอ้โชคร้ายจริงๆ แพ้อีกแล้ว!” “ฮ่าๆ ฉันชนะอีกแล้ว.” หนุ่มผมบลอนด์หยิกๆ หัวเราะ ผ่านช่องเล็กๆ บนผนังหลุมหลบภัย เขายิงจูบลอยไปกลางอากาศ “โอ้ ปฏิมากรรมเสรีภาพที่งดงาม ขอโปรดประทานโชคลาภให้ฉันต่อเถิด!” ช่องนั้นหันตรงไปยังปฏิมากรรมเสรีภาพพอดี แต่ปฏิมากรรมนั้นได้พังทลายและกลายเป็นเศษซากมานานแล้ว “น้ำคำ! ปฏิมากรรมเสรีภาพพังไปแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าแกจะชนะอีกหรอก” หนุ่มล้านอาละวาดตะโกน “ว้าว เร็วๆ มานี่ดูสิ นั่นมันอะไรกัน!” หนึ่งในทหารชี้ลอดช่องออกไป คนอื่นๆ ก็วิ่งขึ้นไปดูทันที “พระเจ้าช่วย!” “พระเจ้าลิขิต!” “เป็นสัตว์ระดับจักรพรรดินี่!” เสียงไซเรนดังแหลมเฉียดหูดังก้องไปทั่วฐานทหาร ฐานทหารที่สงบและสบายใจกลายเป็นวุ่นวายและตึงเครียดทันที ทหารนับไม่ถ้วนเริ่มประจำที่และเตรียมพร้อมรบ! เมื่อแสงยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าสาดส่องลงมา ตรงหน้าฐานทหารขนาดยักษ์…มอนสเตอร์ตัวใหญ่ได้ปรากฏกายแล้ว! ร่างของมอนสเตอร์ตัวนี้ยาวประมาณ 180 เมตร โครงสร้างร่างกายคล้ายคลึงกับมอนสเตอร์ประเภท ‘สิงโต’ ทั้งตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำที่ใหญ่ราวกับบ้านเรือน ทุกชิ้นดูเหมือนจะน่าสะพรึงกลัวอยู่ตลอดเวลา มันยังมีปีกที่แผ่กว้าง 200 เมตรซึ่งปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำดูราวกับทำมาจากเหล็กกล้า! เขาของมันบนหัวดูราวกับจะแทงทะยานทะลุฟ้า เขาสีดำเส้นเดียวถูกห่อหุ้มด้วยลายทองคำ ลายซับซ้อนแผ่ลงมาจนถึงคอ ทั่วหลัง และลากยาวไปจนถึงหาง! ราวกับว่าทั้งร่างของมันถูกห่อหุ้มด้วยเกราะผสมสีดำและทอง สิ่งที่น่าหนาวสยองที่สุดคือแก้วตาสีทองเข้มคู่นั้น! แก้วตาสีทองเข้มคู่หนึ่ง เกือบ เกือบจะดั่งดวงตาแห่งพระเจ้า จ้องมองมายังสิ่งมีชีวิตนับหมื่นนับแสนตัวที่อยู่เบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง! คู่ของตาที่ซ่อนความชั่วร้ายไว้ เยือกเย็น! ดุร้าย! นี่แหละ! สิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยปรากฏบนตำนานโลกมาก่อน! “สัตว์ระดับจักรพรรดินั่งอยู่บนฟ้า มันกำลังขอความตาย” “ใช้ปืนเลเซอร์ยิงมันให้ตก!” “มันต้องตายอย่างแน่นอน” ทั้งๆ ที่ทหารในฐานมากมายรู้สึกตกใจและกลัว พวกเขาก็ยังมั่นใจมากในเรื่องปืนเลเซอร์ อาวุธที่ทรงพลังที่สุดของมนุษย์! วูช! วูช! วูช! สามลำแสงสีขาวด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวโจมตีไปที่เกล็ดของมอนสเตอร์สีดำและทองโดยตรง! ลำแสงก็สลายไป! เกล็ด…ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่นิดเดียว!!! “อื้ออ…” เสียงฮัมเบื้องต่ำ เสมือนกับว่าเสียงคำรามของพระเจ้ากำลังแผ่คลุมไปทุกหนทุกแห่ง บรรดาสัตว์ประหลาดในกรุงนิวยอร์กที่เต็มไปด้วยเศษซากทั้งหมดก็โน้มศีรษะลงด้วยความกลัว เป็นการกดขี่ในระดับวิญญาณ ทหารทุกคนในฐานรู้สึกไม่มีอะไรนอกจากความกลัวน่าพิศวง บรรดานายพลที่เป็นผู้บังคับบัญชาสามารถทำได้เพียงมองด้วยความกลัวที่ร่างของมอนสเตอร์ที่เผยให้เห็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของหน้าจอ “นี่มันอะไรกัน?” “แม้แต่อาวุธเลเซอร์ทรงพลังก็ไม่สามารถทำร้ายมันได้แม้แต่นิดเดียว?” ทันใดนั้น… …… สิ่งมีชีวิตนั้น อ้าปาก! “คำราม!” “กึก! แผ่นดินดำมืด ในทันทีทันใด พื้นที่รอบๆ ปากของสิ่งมีชีวิตนั้นบิดเบี้ยว ทั้งฐานทหารยกขึ้นจากพื้นและบินตรงไปในปากของมัน! เมื่อบินเข้าใกล้มากขึ้น มันก็ยิ่งเล็กลงและเล็กลง จนฐานทหารที่เคยใหญ่กว่าร่างของสิ่งมีชีวิตทั้งตัวกลับหดเล็กลงเหลือไม่เกิน 5 เมตร ทหารที่เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตแล้วไม่ต่างอะไรกับมดต่างก็แข็งตัวด้วยความกลัว คำกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ของความหวาดกลัวเต็มไปทั่วอากาศ สิ่งมีชีวิตนั้นกลืนกินฐานทหารทั้งแห่งเข้าไปในคำเดียวก่อนปิดปาก! ทั้งฐานทหารหายไปในพริบตา! “โอ้พระเจ้า!” ตึกระฟ้าที่เต็มไปด้วยเศษซากในระยะไกลซึ่งเป็นที่ตั้งของปืนเลเซอร์ ทหารทุกคนหน้าซีดเหมือนได้เห็นผี กึก… สัตว์ประหลาดทะเลมหึมาสองตัวอื่น ๆ โผล่ขึ้นมาพร้อมกัน ถ้าหลิวเฟิงหรือฮงและพวกได้เห็น น่าจะจำได้ว่า…สัตว์ประหลาดสองตัวนี้คือ ‘จักรพรรดิยิ่งใหญ่’ อีกสองตัว น้ำทะเลเริ่มเดือดพล่านเมื่อสัตว์ประหลาดทางทะเลนับไม่ถ้วนโผล่ขึ้นมา พวกมันทั้งหมดมองราวกับว่าได้เห็นพระเจ้าในปฐพีลึกลับตัวนั้น “คำราม!” สิ่งมีชีวิตนั้นแหงนหน้าขึ้นและคำราม เขาของมันทิ่มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! ราวกับว่ากำลังประกาศ…ว่ามันได้มาแล้ว!