บทที่ 592 - พายุทรายสีดำ ขุนนางซากศพ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth เหยาหนานกำลังบินวนอยู่บนท้องฟ้าเหนือแนวเขตของกองทัพ สายตาของเขาจับจ้องไปเบื้องหน้า ในที่สุดเขาก็เห็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตคล้ายภูตผีในชุดสีขาวท่ามกลางกองทัพอันเดดที่หนาแน่น! สิ่งมีชีวิตในชุดสีขาวมีใบหน้าซีดเผือด ร่างกึ่งมายาของพวกมันสามารถเคลื่อนที่ผ่านทุกสิ่งได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันไม่ได้เดิน แต่กำลังลอยอยู่ในอากาศ... “เจอตัวแล้ว!” เหยาหนานยิ้มอย่างเย็นชา กองทัพกำลังรุดหน้าด้วยความเร็วสูงสุด เหล่าจอมเวทธาตุไฟได้กลายเป็นอำนาจการยิงหลักของทั้งกองทัพ เมื่อหมัดเพลิงที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างถูกซัดไปข้างหน้า เลือดและเนื้อที่ลุกไหม้ก็กระจัดกระจายไปทั่วอากาศ การระเบิดอันร้อนแรงทิ้งหลุมอุกกาบาตจำนวนนับไม่ถ้วนไว้บนผืนดินที่แผดเผา “กลุ่มจอมเวทธาตุแสงอยู่ข้างหน้าเรา กำลังรวมกลุ่มกับกองทหารอื่นๆ!” จอมเวทอินทรีสวรรค์ที่บินวนอยู่บนท้องฟ้าเหนือพวกพ้องตะโกนลงมา พวกเขาสามารถเห็นกองทหารจอมเวทในทิศทางต่างๆ ท่ามกลางกระแสซอมบี้สีดำ แสงหลากสีสันเมื่อร่ายเวทมนตร์ทำหน้าที่เป็นธงที่สว่างที่สุดเพื่อระบุฝ่ายเดียวกัน บอกกองทหารอื่นๆ ว่าพวกเขากำลังเคลื่อนไปยังจุดหมายที่ได้รับมอบหมาย! ในระดับกลาง จอมเวทธาตุไฟยังคงมีบทบาทสำคัญ เนื่องจากธาตุไฟไม่ได้ปลุกพลังได้ยากเท่าธาตุสายฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น ธาตุไฟยังมีประสิทธิภาพมากที่สุดในสงครามขนาดใหญ่เช่นนี้ เนื่องจากมีพื้นที่ส่งผลกว้าง พรมไฟสีแดงฉานที่ปูออกไปขณะที่กองทหารเริ่มรวมเข้าด้วยกันนั้นเป็นเหมือนเส้นทางสู่ความหวังสำหรับมวลมนุษย์ จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเหล่าอันเดดคือธาตุแสง รองลงมาคือธาตุไฟ เมื่อเปลวไฟปะทุขึ้นและแผดเผาผืนดิน เหล่าซอมบี้ระดับข้ารับใช้ที่ไร้สมองก็จะเดินเข้าไปในกองเพลิงและจุดไฟเผาตัวเอง เปลวไฟเวทมนตร์สามารถคงอยู่ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ซอมบี้ที่ถูกไฟคลอกในที่สุดจะกลายเป็นซากศพที่ไหม้เกรียม ไม่เป็นภัยคุกคามต่อสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป เปลวไฟที่สว่างไสวเป็นเพียงสิ่งปลอบใจเดียวที่กองทัพมนุษย์จะหาได้เมื่ออยู่ท่ามกลางกองทัพอันเดด ทุกคนต่างมองหาแสงที่เกิดจากเวทมนตร์ เปลวไฟแห่งความเที่ยงธรรมที่จอมเวทระดับกลางนับไม่ถ้วนได้อัญเชิญออกมา เพียงเพื่อที่พวกเขาจะไม่หลงทิศทางบนเส้นทางสู่ความตาย! “กองทหารอื่นไปถึงตำแหน่งของพวกเขาแล้ว ดูคนของคุณสิว่าช้าแค่ไหน…” เหยาหนานกล่าว “กองทหารอื่นประกอบด้วยจอมเวทต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขาดีกว่าพวกเราที่ถูกรวบรวมมาในวินาทีสุดท้ายมาก!” เจียงหลี่ตอบอย่างไม่พอใจ เหยาหนานไม่สนใจเสียงบ่นของเจียงหลี่ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็จับจ้องไปที่หมอกสีดำขนาดมหึมาที่ลอยขึ้นมาจากกองทัพอันเดด หมอกสีดำกำลังม้วนตัวเข้าหามนุษย์ราวกับพายุทราย เป้าหมายของมันคือเหล่าจอมเวทที่ยังไปไม่ถึงตำแหน่งของตน เหยาหนานค้นพบว่าเหล่าอันเดดกำลังเปิดทางให้กับพายุทรายสีดำ! “มีตัวใหญ่อะไรบางอย่างกำลังมา!” จอมเวทอินทรีสวรรค์บนท้องฟ้ากรีดร้อง ทันทีที่จอมเวทอินทรีสวรรค์ส่งสัญญาณเตือน หนวดสีเนื้อเส้นหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพายุทรายสีดำขึ้นไปในอากาศ! มันดูเหมือนลิ้น หรือแขน หรือ更像是ก้อนเนื้อที่สามารถยืดออกได้อย่างไม่สิ้นสุด สิ่งประหลาดนั้นเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบสนอง มันก็แทงทะลุอินทรีสวรรค์ที่จอมเวทกำลังขี่อยู่ อินทรีสวรรค์ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันแข็งทื่อหลังจากได้รับบาดแผลฉกรรจ์ และหลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มกระตุกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หนวดเนื้อนั้นพลันเต้นเป็นจังหวะเหมือนหลอดดูดขนาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างกำลังถูกถ่ายโอนไปยังพายุทรายสีดำ ในขณะเดียวกัน อินทรีสวรรค์ก็เหี่ยวแห้งลง ขนของมันก็ซีดจางลงเช่นกัน ราวกับว่ามันเป็นเพียงชั้นของผิวหนังที่ปกคลุมด้วยขนที่เน่าเปื่อยมาหลายปีบนซากศพที่เหลือเพียงโครงกระดูก พลังชีวิตของอินทรีสวรรค์ถูกดูดจนแห้งสนิทภายในไม่กี่วินาที บัดนี้ดูเหมือนว่ามันถูกตากแห้งหลังจากแขวนไว้เป็นเวลาหลายปี ณ จุดใดจุดหนึ่ง! จอมเวทอินทรีสวรรค์ร่วงหล่นจากพาหนะของเขาด้วยใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “มัน… มันคือขุนนางซากศพ!” จอมเวทอินทรีสวรรค์โชคดีที่รอดจากการโจมตี แต่อินทรีสวรรค์ของเขาตายสนิท หากหนวดนั้นแทงทะลุส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเขา เขาก็คงจะกลายเป็นซากศพแห้งๆ ไปแล้วเช่นกัน! “อสูรระดับผู้บัญชาการ? นี่จริงจังเหรอ? พวกเราบังเอิญมาเจออสูรระดับผู้บัญชาการเข้าจริงๆ เหรอ?” จอมเวทต่อสู้ที่เกษียณแล้วร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง พวกเขาไม่กลัวแม่ทัพซากศพ ตราบใดที่พวกเขาทั้งหมดร่ายเวทมนตร์ระดับกลางโดยเน้นไปที่เป้าหมายเดียวกัน พวกเขาก็จะกำจัดแม่ทัพซากศพได้ทันทีโดยไม่เหลือแม้แต่กระดูก ท้ายที่สุดแล้ว ทีมของพวกเขาประกอบด้วยจอมเวทระดับกลางที่มีพรสวรรค์กว่าสี่สิบคน และมากกว่าสิบคนในนั้นครอบครองธาตุไฟ! อย่างไรก็ตาม ขุนนางซากศพนั้นเป็นเรื่องที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าพวกเขาจะมีจอมเวทระดับกลางเป็นสองเท่า อสูรระดับผู้บัญชาการเพียงตัวเดียวก็สามารถบดขยี้กลุ่มจอมเวทระดับกลางที่ดูเหมือนจะไร้เทียมทานนี้ได้ภายในไม่กี่นาที เมื่อกลุ่มสูญเสียรูปแบบไปแล้ว กองทัพอันเดดก็จะเข้าล้อมเหล่าจอมเวท คงอีกไม่นานก่อนที่เหล่าจอมเวทจะตายภายใต้คมเขี้ยวที่สกปรกและน่าขยะแขยงของเหล่าอันเดด! “เราอยู่ห่างจากการรวมกลุ่มกับหน่วยอื่นเพียงไม่กี่ก้าว แต่เรากลับมาเจอขุนนางซากศพที่นี่! ตอนนี้เราจะทำยังไงดี? ในกลุ่มเรามีจอมเวทระดับสูงเพียงคนเดียว แม้ว่าเราอาจจะมีโอกาสถ้าเราทุกคนมุ่งเน้นไปที่การสังหารขุนนางซากศพ แต่ก็ยังมีซอมบี้อีกหลายร้อยหรือหลายพันตัวขนาบข้างเราจากทุกทิศทาง หากพลังยิงทั้งหมดของเราถูกใช้เพื่อรับมือกับอสูรระดับผู้บัญชาการ ในที่สุดซอมบี้ก็จะลากเราไป…” หนึ่งในจอมเวทจากสมาคมเวทมนตร์โพล่งออกมาด้วยความกลัว อสูรระดับผู้บัญชาการเป็นฝันร้ายสำหรับพวกเขา เพียงตัวเดียวก็เพียงพอที่จะนำความตายมาสู่ทั้งทีม “ตอนนี้เราควรทำอย่างไร? เราจะตายที่นี่เหรอ? ฉันไม่อยากตาย!” “ส่งสัญญาณเร็วเข้า ไปขอความช่วยเหลือจากหน่วยอื่นกันเถอะ พวกเขามีจอมเวทระดับสูงมากมาย!” “หัวหน้า ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเร็วเข้า พายุทรายสีดำใกล้เข้ามาแล้ว ฉันไม่อยากให้พลังชีวิตของฉันถูกดูดจนแห้งแบบนั้น…” เหล่าจอมเวทเริ่มตื่นตระหนกกันแล้ว ความตายของอินทรีสวรรค์หลอกหลอนพวกเขาทุกคน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเมื่อจินตนาการว่าเลือด เนื้อ และอวัยวะของตนถูกดูดจนแห้งด้วยหนวดนั้นราวกับใช้หลอด! “หึ พวกไร้ประโยชน์ ไม่เพียงแต่พวกเจ้าจะเคลื่อนที่ช้า แต่ยังขี้ขลาดกว่ากองทัพปกติอีกด้วย ถ้ารู้ว่าพวกเจ้าไร้ประโยชน์ขนาดนี้ตั้งแต่แรก ข้าคงไม่เสียเวลายิงสัญญาณการรวมพลหรอก… เดินหน้าต่อไป!” เหยาหนานเย้ยหยันขณะกระพือปีก “หัวหน้า ท่านพูดก็ง่ายสิ…” “ถ้ามีเวลาพูดเรื่องไร้สาระอยู่ตรงนั้น ทำไมไม่ไปวาดรูปแบบดวงดาวเพิ่มอีกล่ะ! ข้าจะจัดการกับขุนนางซากศพในพายุทรายสีดำเอง แค่มุ่งหน้าเดินต่อไปก็พอ!” เหยาหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแทนท่าทีแบบสตรีตามปกติของเขา เขากวาดสายตามองฝูงชน เมื่อเขาเห็นกลุ่มของโม่ฟานกำลังรวมพลกับกองทหาร เขาก็พูดขึ้นทันที “รองหัวหน้า มากับข้า เราไปฆ่าขุนนางซากศพนั่นกัน!” “พ่องสิ ข้าเพิ่งกลับมานะโว้ย!” โม่ฟานตะโกนเหมือนสิงโตที่โกรธเกรี้ยว เขายังคงหอบหายใจอย่างหนัก