บทที่ 604: ชัยชนะ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth หอคอยสีเทาตั้งตระหง่านอย่างมั่นคงอยู่กลางกำแพงยาว โดยไม่สนใจเมฆและฝน เป็นการยากที่จะบอกได้ว่ามันยืนอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว ทนทานต่อฝนและลม จนกว่าจะกลายเป็นสีในปัจจุบัน กำแพงยังคงได้รับการคุ้มกันโดยจอมเวทจำนวนมาก พวกเขาภาวนาให้เวลากลางวันมาถึงโดยเร็วเมื่อได้ยินเสียงระฆังดังมาจากระยะไกล ฝนเช่นนี้มักจะทำให้แสงแดดมาถึงช้าลงเสมอ บางครั้งจอมเวทบางคนที่กำลังต่อสู้ในสงครามก็จบลงด้วยการไม่ได้กลับมาเพราะความแตกต่างของเวลาเพียงเล็กน้อยนั้น “ทุกคนเหนื่อยล้ากันหมดแล้ว...” เหยาหนานถอนหายใจ “สถานการณ์แบบนี้ดำเนินมานานแค่ไหนแล้ว?” ม่อฟานถาม “มันเริ่มตั้งแต่ช่วงปลายฤดูร้อน นี่ก็หลายเดือนแล้ว แต่เรายังไม่พบสาเหตุที่แท้จริง” เหยาหนานกล่าว “เราจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ นี่มันเหมือนงานเลี้ยงสำหรับพวกมันทุกคืน ในขณะที่ผู้คนต้องซ่อนตัวอยู่ในเมืองและจอมเวทต้องเฝ้ากำแพงงั้นรึ?” ม่อฟานสงสัย สถานการณ์ที่นี่ในเมืองหลวงโบราณน่าสะพรึงกลัวกว่าที่ม่อฟานจินตนาการไว้มาก บางทีแม้แต่ผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้มาเป็นเวลานานก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัว “มีเรื่องอะไร ทำไมถึงตื่นตระหนก?” ที่ปรึกษาจูถามทหารที่รีบวิ่งมาหาเขา “หน่วยหนึ่งถูกล้อมโดยฝูงโครงกระดูก เราไม่มีคนเหลือพอที่จะส่งไปช่วยแล้ว” ทหารกล่าว “หน่วยของใคร?” ที่ปรึกษาจูถาม “ของหวังหมิง...” ที่ปรึกษาจูหันไปมองเหยาหนานและม่อฟาน จริงอยู่ที่พวกเขาไม่มีคนเหลือพอที่จะส่งออกไปได้มากนัก กำแพงถูกโจมตีจากหลายทิศทาง ในขณะที่กองทัพส่วนใหญ่ถูกส่งออกไปเพื่อกำจัดจักรพรรดิปีศาจทรราชเงา ไม่มีคนเหลือพอที่จะจัดตั้งทีมช่วยเหลือได้ นอกจากนี้ ทีมช่วยเหลือนั้นโดยปกติแล้วจำเป็นต้องประกอบด้วยจอมเวทที่แข็งแกร่งและมีจำนวนมากกว่า “เราสองคนแทบไม่เหลือพลังงานแล้ว ถ้าไปก็มีแต่จะไปตายเปล่า” เหยาหนานพูดอย่างตรงไปตรงมาเมื่อตระหนักถึงเจตนาของที่ปรึกษาจู พลังงานของม่อฟานก็ยังไม่ฟื้นตัวเช่นกัน หากเขากระโดดลงจากกำแพงตอนนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่สามารถช่วยใครได้ เขายังอาจจะทำให้ชีวิตของตัวเองตกอยู่ในอันตรายอีกด้วย เช่นเดียวกับเหยาหนาน เขายังคงมีพลังงานเหลืออยู่บ้าง แต่เขาก็ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บที่ได้รับจากการต่อสู้กับขุนนางซากศพ เขาไม่สามารถทำอะไรได้เช่นกัน “บอกให้พวกเขายืนหยัดต่อไปอีกสักพัก ใกล้จะเช้าแล้ว” ที่ปรึกษาจูถอนหายใจ “รับทราบ” ทหารพยักหน้า —— หน่วยภายใต้การนำของหวังหมิงที่ทหารกล่าวถึงนั้น จริงๆ แล้วอยู่ไม่ไกลจากกำแพงมากนัก สำหรับคนอย่างม่อฟานที่สามารถมองเห็นในความมืดได้ เขาสามารถมองเห็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยจุดสีขาวอยู่ไกลๆ จากบนกำแพง จุดสีขาวเหล่านั้นคือโครงกระดูก พื้นที่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยจุดสีขาวหมายความว่าสถานที่นั้นถูกครอบงำโดยสิ่งมีชีวิตโครงกระดูก แสงที่วูบวาบเป็นครั้งคราวในระยะไกลบ่งบอกว่าหน่วยนั้นกำลังต่อสู้อย่างดื้อรั้น ขณะที่สายตาของม่อฟานจับจ้องไปยังบริเวณนั้น เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังมาจากทิศทางอื่น เหยาหนานเหลือบมองไปในทิศทางนั้นทันที เมื่อเขาเห็นลำแสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาก็ยิ้มออกมาทันที “พวกเขาทำสำเร็จ!” “ใครรึ?” ม่อฟานถาม “จักรพรรดิปีศาจทรราชเงาถูกกำจัดแล้ว! กองทัพของเรากำลังถอนกำลังกลับมาที่กำแพง!” ใบหน้าที่วิตกกังวลของที่ปรึกษาจูในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นกังวลอย่างยิ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอดทั้งคืน 畢竟, พวกเขาส่งจอมเวทระดับซุปเปอร์ออกไปเป็นจำนวนมาก หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา กำแพงทางตอนเหนือจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างใหญ่หลวง! ลำแสงสีขาวค่อยๆ เข้าใกล้กำแพงมากขึ้น ทันทีที่จักรพรรดิปีศาจทรราชเงาตาย พวกอันเดดก็สูญเสียการสนับสนุนไปโดยสิ้นเชิง อันเดดระดับผู้บัญชาการไม่เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจอมเวทระดับซุปเปอร์ว่างพอที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยได้... “เยี่ยมมาก ทำได้ดีมาก ยอดเยี่ยม!” ที่ปรึกษาจูตะโกนเมื่อเห็นกองทัพเดินทางกลับมาที่กำแพง ผู้บัญชาการที่รับผิดชอบการป้องกันกำแพงต่างเต้นรำด้วยความยินดีเช่นกัน ตลอดเดือนที่ผ่านมาและนานกว่านั้น พวกเขาต้องคอยระวังตัวอยู่เสมอเพราะจักรพรรดิปีศาจทรราชเงา อันเดดที่ดุร้ายเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดต่อกำแพงทางตอนเหนือ พวกมันเกือบจะเจาะทะลุกำแพงเป็นรูขนาดใหญ่ได้หลายครั้งแล้ว บัดนี้เมื่อภัยคุกคามได้ถูกกำจัดไปในที่สุด ทหารที่รับผิดชอบการป้องกันกำแพงทางตอนเหนือก็รู้สึกโล่งใจ เมฆหม่นหมองรวมตัวกันทางทิศตะวันออก แสงแดดมาสายตามคาด แต่ผู้คนบนกำแพงทางตอนเหนือกลับโห่ร้องเสียงดัง เพื่อต้อนรับวันใหม่ และเพื่อต้อนรับเหล่าฮีโร่ที่กลับมาจากชัยชนะ... จอมเวทค่อยๆ มาถึงกำแพง บางคนที่เร็วกว่านั้นกลับมาถึงหอคอยแล้วด้วยซ้ำ ชายผู้มีปีกเพลิงคู่หนึ่งบนหลังของเขากวาดผ่านท้องฟ้าท่ามกลางสายฝน ทิ้งร่องรอยไฟยาวไว้เบื้องหลังราวกับอุกกาบาตที่ลุกไหม้! ปีกเพลิงขยับอย่างรวดเร็วขณะที่ร่างนั้นมุ่งหน้าไปยังกำแพงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าบุคคลนั้นจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่มันก็ไม่ได้ลดทอนอำนาจและความภาคภูมิใจของเขาลงเลยแม้แต่น้อย ม่อฟานจำปีกเพลิงนั้นได้ มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสมาชิกสภาจูเหมิง! ปีกเพลิงของเขาส่องสว่างหอคอยสีเทา เขาร่อนลงบนหอคอย คลื่นความร้อนพัดผ่านฝูงชน ขณะที่เคราของเขายังคงปลิวไสวในสายลม เขาก็ลงสู่พื้นอย่างมั่นคงต่อหน้าที่ปรึกษาจูและผู้บัญชาการคนอื่นๆ... “ผู้บังคับบัญชาของข้าอยู่ที่ไหน อย่าบอกนะว่าเขาสละชีพไปแล้ว?” เหยาหนานถามทันทีเมื่อเห็นจูเหมิง “เขารอดมาได้ แต่คำถามคือเมื่อไหร่เขาจะลุกจากเตียงได้ เจ้าคนนั้นบ้าไปแล้วจริงๆ... แต่ถ้าไม่มีการเคลื่อนไหวที่เสี่ยงตายของเขา เป็นไปได้ว่าจักรพรรดิปีศาจทรราชเงาคงจะหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย!” จูเหมิงหอบหายใจอย่างหนักพยายามจะหายใจ เมื่อเขาเหลือบไปเห็นม่อฟาน เขาก็ขมวดคิ้วทันทีและตวาดว่า “เจ้าเด็กนี่หนีทัพมารึเปล่า? เขาจะต้องได้รับผลกรรมอย่างแน่นอนถ้าเขาเป็นทหาร!” “จำนวนอันเดดที่ข้าฆ่าไป ยังมากกว่าจำนวนจอมเวทที่ท่านรวบรวมมาในวันนี้เสียอีก!” ม่อฟานพูดอย่างไม่พอใจ “วันนี้เขาทำได้ดีมาก ช่วยข้าฆ่าขุนนางซากศพได้ตัวหนึ่ง” เหยาหนานชมม่อฟานเป็นครั้งแรก “หึ ฟังดูเข้าท่าหน่อย!” จูเหมิงพยักหน้าและเหลือบมองไปไกลๆ “คนอื่นๆ กำลังจะกลับมาในที่สุด การสูญเสียครั้งนี้ไม่เลวร้ายเกินไป มันคือชัยชนะของเรา!” “ท่านสมาชิกสภา ท่านควรไปพักผ่อน บาดแผลของท่านก็ไม่เบาเลย” ที่ปรึกษาจูส่งจอมเวทนักรบคนหนึ่งไปดูแลท่านสมาชิกสภา จอมเวทนักรบคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้รักษา สวมชุดคลุมสีขาว เธอพา ท่านสมาชิกสภาจูเหมิงไปที่ชั้นสามเพื่อพักผ่อน จูเหมิงสังเกตเห็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยจุดสีขาวในระยะไกล เขาชี้ไปที่บริเวณนั้นและถามว่า “เกิดอะไรขึ้นที่นั่น? มีใครติดอยู่รึ?” “ใช่ เป็นหน่วยเล็กๆ พวกเขาถูกล้อมโดยฝูงโครงกระดูก แต่ใกล้จะเช้าแล้ว คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” ที่ปรึกษาจูกล่าว จูเหมิงศึกษาท้องฟ้าและตระหนักว่าแสงแดดกำลังโผล่พ้นเมฆสีเทาแล้ว กว่าเขาจะไปถึงหน่วยนั้นก็คงจะถึงเวลากลางวันแล้ว เขาตัดสินใจดูแลบาดแผลของตัวเองแทน เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกได้ว่าพวกเขาอาจจะพบเจอกับอะไรอีกในคืนถัดไป เขาต้องฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เนื่องจากเขายังคงเป็นที่ต้องการในการปกป้องกำแพงทางตอนเหนือ