บทที่ 593: พวกเจ้าจัดการขุนพลซากศพ ข้าจัดการขุนนางซากศพ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth เหยาหนานไม่เสียเวลาพูดพล่ามกับม่อฟาน เขากระพือปีกครั้งหนึ่งแล้วร่อนเข้ามาอยู่ข้างกายม่อฟาน จากนั้นก็คว้าปกเสื้อด้านหลังของเขาแล้วหิ้วขึ้นไปบนฟ้า “หน้าที่ของพวกเจ้าคือบุกไปข้างหน้า บุกไปข้างหน้า และบุกไปข้างหน้า!” เหยาหนานกล่าวกับหน่วยของเขา เหยาหนานบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับม่อฟาน ไอซากศพสีดำทะมึนปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกคนทำได้เพียงมองดูร่างของคนทั้งสองที่บินอยู่เหนือกองทัพซากศพอันหนาแน่น และเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าโจมตีขุนนางซากศพซึ่งอยู่ในพายุทรายสีดำ! “สองคนนั้น... ข้าว่าพวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายอย่างไร?” เจียงหลี่สบถออกมา “ใช่ นั่นมันอันเดดระดับผู้บัญชาการ ขนาดทีมจอมเวทระดับสูงทั้งทีมยังยากที่จะสังหารได้ นับประสาอะไรกับจอมเวทระดับสูงคนเดียวและจอมเวทระดับกลางอีกคน” โจวหมิงกล่าวอย่างเป็นกังวลอย่างยิ่ง “ในสงครามแบบนี้ต้องมีคนเสียสละอยู่แล้ว ในฐานะกัปตันและรองกัปตัน การที่พวกเขาก้าวออกไปในสถานการณ์เช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล พวกเราจะทำให้การเสียสละของพวกเขาไร้ค่าไม่ได้ ไปรวมกับกองทัพใหญ่กันเถอะ!” “ถูกต้อง เราจะทำให้กัปตันทั้งสองต้องผิดหวังไม่ได้!” “บุก ฆ่าเจ้าพวกสิ่งมีชีวิตสกปรกนั่นซะ!” “หากข้ารอดไปได้ ข้าอาจจะได้ขึ้นไปอยู่ในทำเนียบผู้สังหารอันเดดก็ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า!” เห็นได้ชัดว่าการกระทำของเหยาหนานและม่อฟานที่บุกเข้าไปเป็นฝ่ายแรกได้ช่วยขจัดความหวาดกลัวที่ทุกคนมีต่ออสูรระดับผู้บัญชาการไปจนหมดสิ้น และช่วยปลุกขวัญกำลังใจของกองทัพได้อย่างมหาศาล ในทางกลับกัน ม่อฟานกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เขาถูกบังคับให้เข้าไปในถ้ำเสือแดนมังกรทั้งๆ ที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจสุดหินมาหมาดๆ! เหยาหนานลากเขามาโดยที่ยังไม่ทันได้หยุดพักหายใจ เขารู้สึกอยากจะถามอีกฝ่ายเหลือเกินว่าคำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าจะจัดการอสูรระดับผู้บัญชาการด้วยตัวเองน่ะมันเป็นแค่เรื่องตอแหลใช่ไหม! ตอนที่ม่อฟานถูกบังคับให้เข้าร่วมสงคราม เขาบอกไปแล้วว่าจะจัดการแค่อันเดดระดับทาสกับระดับนักรบเท่านั้น หากมีอันเดดระดับผู้บัญชาการที่ไม่มีใครสามารถรับมือได้ปรากฏตัวขึ้น เขาจะเป็นคนแรกที่ใช้เงาหลบหนีบินกลับกำแพงเมือง... สุดท้ายแล้ว เขาก็กำลังลอยอยู่เหนือกองทัพซอมบี้นับพัน ร่างเล็กกระจ้อยร่อยของเขากำลังเข้าใกล้พายุทรายสีดำที่ใหญ่โตราวกับภูเขา เขามองเห็นหนวดระยางสีดำบางอย่างกำลังบิดหมุนอยู่ภายในพายุทรายนั้นอย่างเลือนราง! “เหยาหนาน เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ปล่อยข้าไป แล้วเรายังคงเป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าไม่... หากข้ากลายเป็นอันเดดขึ้นมาเมื่อไหร่ ข้าจะตามไปข่มขืนแฟนหนุ่มของเจ้าให้หมดทุกคนเลย!” ม่อฟานสบถด่า “ถึงแม้ข้าจะดูเหมือนสตรี แต่รสนิยมทางเพศของข้าก็ยังปกติดี” เหยาหนานกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากรอยยิ้มของสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ “เจ้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่? ข้าเป็นแค่จอมเวทระดับกลางนะ! อย่ามาปฏิบัติกับข้าเหมือนผู้เชี่ยวชาญอย่างเจ้าที่บินได้ กระโดดได้ และสังหารอันเดดได้เป็นร้อยด้วยเวทมนตร์เดียว!” ม่อฟานเดือดดาล “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! สี่ธาตุใหญ่กับอสูรอัญเชิญอีกสองตัว ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากจะแสดงความสามารถทั้งหมดออกมาต่อหน้าผู้คน ข้าจงใจพาเจ้ามาที่นี่เพื่อให้เจ้าได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี... ดูสิ ข้างล่างนั่นมีขุนพลซากศพตั้งมากมาย ข้ายังรักษาสัญญา ข้าจะจัดการขุนนางซากศพด้วยตัวเอง แต่ข้าต้องการให้เจ้าไปถ่วงเวลาพวกขุนพลซากศพเอาไว้” เหยาหนานกล่าว เหยาหนานกระพือปีกและหมุนตัวกลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว หนวดเนื้อสามสี่เส้น ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่เคยโจมตีนกอินทรีก่อนหน้านี้ พุ่งเข้าใส่พวกเขา แต่เหยาหนานก็สามารถหลบหลีกพวกมันทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย หนวดเส้นหนึ่งถึงกับกวาดผ่านช่วงล่างของม่อฟานไป ทำให้ม่อฟานต้องรีบหดขาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วจนแทบจะฝืนกฎแรงโน้มถ่วงของนิวตัน... หนวดเนื้ออันน่าขนลุกนั้นไม่สามารถหักเลี้ยวได้ มันเฉียดกางเกงของม่อฟานไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ม่อฟานรู้สึกได้ถึงหว่างขาที่กระตุกเกร็ง สีหน้าของเขาในตอนนี้ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำด่าเพียงหนึ่งหรือสองคำได้อีกต่อไปแล้ว! “สังหารขุนนางซากศพ แล้วเศษเสี้ยววิญญาณของมันต้องเป็นของข้า!” ม่อฟานเริ่มต่อรองเมื่อรู้ว่าไม่มีทางถอยแล้ว “ไม่มีปัญหา ข้ามีภาชนะเก็บวิญญาณอยู่พอดี ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้า... ตราบใดที่เจ้าสามารถรอดชีวิตจากพวกขุนพลซากศพเนื้องอกพิษได้น่ะนะ” เหยาหนานยิ้มกล่าว “ขุนพลซากศพเนื้องอกพิษอะไรกัน? ข้า... ให้ตายสิ!” ม่อฟานกำลังจะพูดว่า “ข้ามองไม่เห็นพวกมันสักตัว” แต่แล้วเหยาหนานก็ปล่อยมือและทิ้งเขาร่วงลงบนเนินลาดเล็กๆ บนพื้นดิน บริเวณนั้นเป็นเนินสูงต่ำสลับกันไป แต่หลายแห่งก็ยังคงคลาคล่ำไปด้วยฝูงอันเดด การที่ม่อฟานร่วงหล่นจากความสูงร้อยเมตรลงสู่พื้นไม่ต่างอะไรกับการโดดร่มลงไปกลางบ่อจระเข้ยักษ์... ในตอนแรก เหล่าจระเข้เพียงแค่นอนอาบแดดของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ แต่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของม่อฟานทำให้พวกมันตื่นตระหนกในทันที ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายวาวโรจน์ขณะที่เริ่มกรูกันเข้ามาหาเขา! ม่อฟานไม่มีเวลาแม้แต่จะสาปแช่งบรรพบุรุษของเหยาหนาน เพื่อลดแรงกระแทก เขารีบใช้ทักษะเงาหลบหนีในทันที และร่างของเขาก็หลอมรวมเข้าไปในเงา... โชคดีที่ยังเป็นเวลากลางคืนซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอันเข้มข้น เขาสามารถใช้เงาหลบหนีได้ทุกเมื่อที่ต้องการ มิฉะนั้น ต่อให้ไม่โดนซอมบี้รุมกัดจนตายตอนที่ร่วงถึงพื้น อย่างน้อยๆ ขาของเขาก็ต้องหักสักข้างสองข้าง! “หมาป่าดาวว่องไว หนูน้อยเฟลมเบลล์ รีบออกมาช่วยข้าเร็วเข้า!” ม่อฟานมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นฝูงซอมบี้กำลังกรูกันเข้ามาหาเขา ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป เขาอยู่ท่ามกลางเหล่าอันเดดเพียงลำพัง แม้ว่าอันเดดส่วนใหญ่จะถูกดึงดูดความสนใจโดยกองทัพจอมเวทไปแล้ว แต่จำนวนอันเดดในพื้นที่ของเขาก็ยังคงน่าตกตะลึง ที่สำคัญที่สุด ขุนนางซากศพระดับผู้บัญชาการอยู่ไม่ไกลจากเบื้องหน้า และรอบๆ ตัวมันก็มีขุนพลซากศพอยู่เป็นจำนวนมาก เพียงแค่เหลือบมองคร่าวๆ เขาก็เห็นขุนพลซากศพอย่างน้อยห้าตัวปะปนอยู่กับฝูงซอมบี้ขนาดเล็กกำลังมุ่งหน้ามาหาเขา “หมาป่าดาวว่องไว เจ้าจัดการตัวที่เดินขากะเผลกนั่น พยายามล่อมันไปที่ตีนเขา อันเดดตัวอื่นจะตามไปลำบาก เจ้าจะได้มีสมาธิจัดการกับมัน” “หนูน้อยเฟลมเบลล์ สร้างกำแพงไฟรอบๆ ตัวข้าเป็นศูนย์กลาง ข้าต้องการให้มันครอบคลุมพื้นที่กว้างๆ และเผาไหม้ไปเรื่อยๆ ยิ่งแรงเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!” ม่อฟานใช้เวลาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในการพักหายใจและแบ่งหน้าที่ให้กับอสูรอัญเชิญทั้งสองของเขา หมาป่าดาวว่องไวไม่มีปัญหาในการรับมือกับขุนพลซากศพตัวเล็กๆ ด้วยตัวเอง ในขณะเดียวกัน หนูน้อยเฟลมเบลล์ก็สามารถรับมือกับขุนพลซากศพตัวใหญ่ได้เช่นกัน แต่ม่อฟานจะไม่ปล่อยให้เธอต่อสู้ด้วยตัวเอง เพราะเขาต้องการให้เธอปกป้องเขา คอยกันไม่ให้ซอมบี้ระดับทาสเข้ามาใกล้ในระยะสองร้อยเมตรได้ตลอดเวลา... ด้วยวิธีนี้ ม่อฟานจะสามารถทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการรับมือพวกขุนพลซากศพได้