บทที่ 638 - ภัยที่ไม่อาจหลบหนี ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth มู่ไป๋มีปฏิกิริยาน่าสงสัยมากยิ่งขึ้นเมื่อทุกคนจับจ้องมาที่เขา “มู่ไป๋ อย่าบอกนะว่า... การบ่มเพาะของนายพัฒนาไปมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา...” หวังซานพ่างมองมู่ไป๋ด้วยความหวาดกลัว “เฮ้ เจ้าอ้วน พอได้แล้วกับเรื่องไร้สาระของแก ไม่มีทางที่มู่ไป๋จะเป็นหนึ่งในวาติกันทมิฬ เขาเกลียดพวกมันมากกว่าพวกเราคนไหนๆ อย่าคิดว่าแกเป็นคนเดียวที่ครอบครัวตายด้วยน้ำมือของพวกมัน!” จ้าวคุนซานตะโกนหน้าแดงก่ำ “ฉันแน่ใจว่าไม่ใช่มู่ไป๋ แต่นายมีใครที่น่าสงสัยอยู่หรือเปล่า?” โม่ฟานถาม มู่ไป๋เป็นพวกเสแสร้งแกล้งทำเป็นดีอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาไม่ใช่คนประเภทเดียวกับหงจุน ที่จะบิดเบือนบุคลิกของตัวเองเพื่อบรรลุความปรารถนาส่วนตัว เขาเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองอย่างยิ่ง และที่สำคัญที่สุด พวกเขาทุกคนเติบโตมาด้วยกัน ไม่มีทางที่เขาจะถูกวาติกันทมิฬล้างสมองได้ “ความจริงก็คือ ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องนี้จากแม่เมื่อไม่นานมานี้ ไม่ใช่ว่าฉันพยายามจะปิดบังอะไร” น้ำเสียงของมู่ไป๋ทุ้มลงเล็กน้อย “โอ้?” มู่ไป๋กำลังจะบอกข้อสันนิษฐานของเขา แต่แล้วจอมเวทหลวงในชุดคลุมสีม่วงสองสามคนก็บินตรงมาทางพวกเขาจากกำแพงชั้นใน ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเหล่าจอมเวทหลวงกำลังมุ่งหน้าไปยังสมาคมเวทมนตร์หอระฆัง แต่พวกเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อจอมเวทเหล่านั้นร่อนลงตรงหน้า หัวหน้าจอมเวทหลวงกวาดตามองกลุ่มคนแล้วถามอย่างเย็นชา “ขออภัย ฟางกู่อยู่ที่นี่หรือไม่?” “ข้าเอง...” ฟางกู่ไม่ได้ปิดบังตัวตน เขาเดินไปข้างหน้าช้าๆ และพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างกลวงเปล่า “ในฐานะคนบาป ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่หัวหน้าจอมเวทหลวง ลู่ฮวน มาจับข้าด้วยตัวเอง การที่ต้องเสียเวลากับฆาตกรอย่างข้า พวกท่านจอมเวทหลวงนี่ช่างน่าสนใจจริงๆ” ฟางกู่ได้กล่าวไว้แล้วว่าเขาจะมอบตัวกับสหพันธ์ผู้บังคับใช้กฎ อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางหายนะอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แค่เมืองรอดไปได้ก็นับเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว สหพันธ์ผู้บังคับใช้กฎไม่มีเวลามาเสียให้กับอาชญากรอย่างเขา ฟางกู่เพียงแค่ปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์ อันที่จริง เขาสนใจใคร่รู้ว่ามหาศิษยาภิบาลหูจิ่นผู้นี้เป็นใครกันแน่ ชายผู้พยายามจัดพิธีฝังศพให้กับเมืองหลวงโบราณอายุนับพันปี! “พวกเจ้าทั้งหมดต้องมากับข้า” ลู่ฮวนโบกมือ สั่งให้คนของเขาพากลุ่มคนไปด้วย โม่ฟานสับสนอย่างสิ้นเชิง แต่เมื่อพิจารณาว่าจอมเวทหลวงเหล่านี้น่าจะพาพวกเขาไปหาจูเหมิง เขาก็ปล่อยให้จอมเวทพาตัวไป จอมเวทหลวงทุกคนมีความสามารถในการบิน ดังนั้นแต่ละคนจึงพาคนไปด้วยสองคน โม่ฟาน, จางเสี่ยวโหว, ซูเสี่ยวหลัว, ฟางกู่, มู่ไป๋, โจวมิง, หลิวหรู, หวังซานพ่าง และจ้าวคุนซาน ล้วนถูกพาตัวไป ตอนแรกโม่ฟานคิดว่าจอมเวทหลวงจะพาพวกเขาไปที่สมาคมเวทมนตร์หอระฆัง แต่สุดท้ายพวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์แห่งหนึ่ง เป็นการยากที่จะหาคฤหาสน์ที่กว้างขวางเช่นนี้ได้ในเมื่อเมืองชั้นในเต็มไปด้วยผู้คน เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้ต้องเป็นที่สำคัญ... “หัวหน้า ท่านกลับไปก่อนได้เลย ผู้ปกครองกระดูกยมโลกยังคงจับตาดูเมืองอยู่ พวกเราจะพาพวกเขาเข้าไปเอง” จอมเวทหลวงคนหนึ่งกล่าว ลู่ฮวนพยักหน้า เขาบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือด้วยการกระพือปีกสีขาวขนาดมหึมาคู่หนึ่งบนหลังของเขาเพียงครั้งเดียว เมืองชั้นในนั้นไม่ใหญ่มากนัก การเดินทางไปกลับของหัวหน้าจอมเวทหลวงใช้เวลาไม่นาน แต่ก็น่าตกใจที่พวกเขาถึงกับส่งหัวหน้าจอมเวทหลวงมาตามล่าฟางกู่สำหรับสิ่งที่เขาทำลงไป สถานะของหัวหน้าจอมเวทหลวงนั้นสูงกว่าสมาชิกสภาจูเหมิงในเมืองหลวงโบราณแห่งนี้เสียอีก เขาเป็นผู้รับผิดชอบกองกำลังจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวงโบราณทั้งหมด ซึ่งประกอบด้วยจอมเวทระดับสูงที่เก่งกาจที่สุด... เหล่าขุนนางซากศพกองเนื้อได้ขัดขวางการอพยพของผู้คนในเมืองชั้นนอกอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เหล่าจอมเวทหลวงยังคงสามารถกำจัดขุนนางซากศพกองเนื้อจำนวนมากได้ในระยะเวลาอันสั้น มิฉะนั้น อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของผู้คนที่อพยพเข้าสู่เมืองชั้นในได้สำเร็จจะต้องเสียชีวิต! “นั่นคือลู่ฮวน... มีข่าวลือว่าเขาเป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวงโบราณ เขาเคยสังหารผู้ปกครองอมตะได้ด้วยตัวคนเดียว!” โจวมิงกล่าว พลางมองตามร่างสีม่วงที่บินจากไปอย่างชื่นชม “การจะบอกว่าเขาแข็งแกร่งที่สุดก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย แต่เขาติดหนึ่งในสามอันดับแรกแน่นอน” จอมเวทหลวงท่าทางเป็นมิตรคนหนึ่งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขานำกลุ่มคนเข้าไปในคฤหาสน์ อันที่จริงคฤหาสน์นั้นค่อนข้างแออัด ผู้คนส่วนใหญ่ซ่อนตัวอยู่ข้างใน สวนสวยงามเต็มไปด้วยกล่องยา เหลือเพียงทางเดินแคบๆ ที่ผู้คนแทบจะเดินผ่านไม่ได้ “เชิญนั่งตามสบาย” ชายชราคนหนึ่งกล่าวขณะเดินออกมาก่อนที่กลุ่มคนจะไปถึงตัวอาคาร กลุ่มคนมองหน้ากัน โม่ฟานเป็นคนแรกที่นั่งลงบนกล่องยา คนอื่นๆ จึงทยอยนั่งลงตาม แม้ว่าพวกเขายังคงสับสนกับสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง “ในนามของผู้ใหญ่ในสมาคมเวทมนตร์ ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าที่พาฟางกู่มาที่นี่” ชายชราผมดำโค้งคำนับเล็กน้อย ฟางกู่เองก็สับสนอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะก่อเหตุฆาตกรรม แต่จำเป็นจริงๆ หรือที่ต้องส่งเขามาที่นี่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่? ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายชราผู้นี้คือประธานสมาคมเวทมนตร์หอระฆัง หานจี้! เริ่มจากหัวหน้าจอมเวทหลวง และตอนนี้ก็เป็นประธานสมาคมเวทมนตร์หอระฆัง ทุกคนล้วนเป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ของเมืองหลวงโบราณ ซึ่งการตัดสินใจของพวกเขาสามารถชี้ชะตาของทั้งเมืองได้! “ฟางกู่ เจ้ายังมีน้ำแห่งคุนเหลืออยู่บ้างหรือไม่?” หานจี้เปลี่ยนสายตาไปจับจ้องที่ฟางกู่และถามอย่างตรงไปตรงมา “ทำไมท่านถึงถามเรื่องนี้? ท่านจะไม่ลงโทษข้าสำหรับบาปของข้าหรือ?” ฟางกู่ถามด้วยความสับสน วาติกันทมิฬกำลังตามหาน้ำแห่งคุน แล้วทำไมคนของสมาคมเวทมนตร์ถึงตามหามันด้วย? แม้ว่าน้ำแห่งคุนจะเป็นกุญแจสำคัญของแผนการสมคบคิดนี้ แต่หายนะก็ได้เกิดขึ้นแล้ว การตามหาน้ำแห่งคุนในตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด? “เรื่องบาปของเจ้าเอาไว้ทีหลัง การช่วยชีวิตผู้คนนับล้านในเมืองชั้นในคือสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ น้ำแห่งคุนเป็นสิ่งเดียวที่สามารถลบล้างผลของน้ำค้างแห่งเก้าห้วงนรกได้ เราหวังว่าเจ้าจะมอบน้ำแห่งคุนให้เรา เพื่อที่เราจะสามารถทำให้เหล่าอมตะหลับใหลได้” น้ำเสียงของหานจี้สงบนิ่ง แต่แววตาที่เคร่งขรึมของเขาทำให้ผู้คนหมดความกล้าที่จะต่อต้าน กลุ่มคนตกตะลึงเมื่อได้ยินข้อมูลนั้น ปรากฏว่าน้ำแห่งคุนสามารถลบล้างน้ำค้างแห่งเก้าห้วงนรกได้ หากพวกเขาโปรยน้ำแห่งคุนขึ้นไปในหมู่เมฆ เหล่าอมตะก็จะไม่สามารถเคลื่อนไหวในตอนกลางวันได้อีกต่อไป ทะเลแห่งอมตะจะจมลงสู่ผืนดิน... นั่นเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง! มีความหวังที่จะช่วยเมืองนี้ไว้ได้! ฟางกู่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นมาก่อน แต่สีหน้าที่ตกตะลึงของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังในไม่ช้า “ข้าขอโทษ ขอโทษจริงๆ หากข้ายังมีน้ำแห่งคุนเหลืออยู่ ข้าจะมอบมันให้เพื่อเป็นการไถ่บาป แต่ข้าได้ใช้น้ำแห่งคุนที่เหลืออยู่เพื่อหลอมสร้างอมตะของข้าไปแล้ว... ข้าจะอัญเชิญมันออกมา และหากท่านสามารถสกัดน้ำแห่งคุนออกจากมันได้ ข้า... ข้าก็ไม่ว่าอะไรหากท่านจะฆ่ามัน” ฟางกู่กล่าวอย่างสัตย์จริง สิ้นคำพูด ฟางกู่ก็วาดรูปแบบดาราและอัญเชิญโครงกระดูกสีแดงเลือดนกออกมาต่อหน้ากลุ่มคน มันมองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าที่เป็นกระดูกว่างเปล่า “ฟางถู น้ำแห่งคุนสามารถช่วยผู้คนในเมืองนี้ได้ พวกเขากำลังจะ...” ฟางกู่พูดกับโครงกระดูก แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะสงบนิ่ง แต่ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจในคำพูดของเขา “ไม่จำเป็นแล้ว... ดูเหมือนว่าเราจะหนีชะตากรรมของเราไม่พ้น” หานจี้พึมพำกับตัวเองหลังจากเหลือบมองโครงกระดูกเพียงครั้งเดียว ซึ่งดูเหมือนจะสร้างความกระทบกระเทือนอย่างใหญ่หลวงต่อจิตวิญญาณของเขา “เราหนีชะตากรรมของเราไม่พ้น...” เป็นไปไม่ได้ที่จะได้น้ำแห่งคุนกลับคืนมาแม้ว่าจะหลอมโครงกระดูกก็ตาม ความหวังเดียวของพวกเขาที่จะลบล้างน้ำค้างแห่งเก้าห้วงนรกได้หมดสิ้นไปแล้ว เมืองนี้ แม้จะได้รับการปกป้องจากม่านพลังสีทอง ก็จะถูกทำลายในไม่ช้า ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน