ตอนที่ 614: ถนนมรณะ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth มันเป็นถนนที่ค่อนข้างกว้างขวาง มีร้านค้า ห้างสรรพสินค้า อาคารสำนักงาน และสิ่งปลูกสร้างต่างๆ เรียงรายตลอดทาง อย่างไรก็ตาม มีตรอกซอกซอยอยู่ด้านข้างไม่มากนัก ในขณะที่เส้นทางหลักที่มุ่งหน้าไปยังประตูอันหยวนถูกเหล่าอันเดดเข้ายึดครอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถนนสายนี้จะมีพลเรือนจำนวนมากที่สุด ดังนั้นเหล่าอันเดดส่วนใหญ่จึงมุ่งตรงมาที่นี่ ส่งผลให้ทั้งถนนเต็มไปด้วยเหล่าอันเดดโดยพื้นฐาน ยิ่งไปกว่านั้น ขุนนางซากศพกองเนื้อขนาดเท่าตึกกำลังนั่งอยู่กลางถนนราวกับภูเขาเนื้อ แม้แต่เหล่าจอมเวทก็ยังยากที่จะผ่านมันไปได้ โม่ฟานและกลุ่มของเขาไม่ได้กลัวที่จะเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ พวกเขาสามารถรับมือกับอันเดดระดับนักรบได้เช่นกัน แต่ในกรณีของขุนนางซากศพกองเนื้อ ต่อให้พวกเขามีหนึ่งหมื่นชีวิตก็ยังต้องตายอยู่ดี พวกเขาเข้าใกล้ถนนอย่างระมัดระวังและพบว่าทั้งสถานที่เป็นแหล่งรวมของโครงกระดูก ซอมบี้ และภูตผีทุกชนิด ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ มีนายพลซากศพและนายพลโครงกระดูกอยู่ท่ามกลางพวกมันด้วย! ถนนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มีศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว มันเป็นเพียงฉากหนึ่งของวันสิ้นโลก “นี่มันไม่มีอะไรเลยนอกจากถนนมรณะ” ชอร์ตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาขณะอยู่บนระเบียงของอาคารแห่งหนึ่ง เมื่อมองลงมาจากด้านบน พวกเขาสามารถเห็นผู้คนที่ไม่ได้ตระหนักถึงสถานการณ์กำลังเดินมาทางถนน แม้แต่จอมเวทก็ไม่สามารถรอดชีวิตได้หลังจากวิ่งเข้าไปในฝูงอันเดด ไม่ต้องพูดถึงพลเรือนเลย! “พวกมันมีมากเกินไป มันยากสำหรับพวกเราที่จะฝ่าออกไปด้วยคนเพียงไม่กี่คน” มู่ไป๋ชี้ให้เห็น “เป็นไปได้ว่ามีจอมเวทคนอื่นๆ อยู่ใกล้ๆ เราสามารถหาพวกเขาและร่วมมือกันได้ ไม่อย่างนั้นเราทุกคนจะต้องตายที่นี่” ชอร์ตี้กล่าว โม่ฟานพยักหน้า เหล่าอันเดดบนถนนหนาแน่นเกินไป มันจะเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากในการพยายามฝ่าฟันออกไป ปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเขาคือขุนนางซากศพกองเนื้อ ทันทีที่พวกเขาดึงดูดความสนใจของมัน พวกเขาทั้งหมดจะต้องตายที่นี่ “ฉันจะไปหาคนเอง” ชอร์ตี้เป็นคนที่เด็ดขาดในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็หายตัวไปจากกลุ่มอย่างรวดเร็ว “ฉันจะไปดูสถานการณ์ข้างหน้าก่อน มู่ไป๋ โจวมิ๋ง พวกนายสองคนอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องพวกเขา” โม่ฟานกล่าว เขาไม่ต้องการที่จะรออยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย มีพลเรือนอยู่ในกลุ่มของพวกเขา มันไม่สมเหตุสมผลที่จะบุกตะลุยเข้าไป พวกเขาจะต้องเปิดเส้นทางเพื่อให้ผู้คนจากถนนเมืองโป้สามารถไปถึงอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย “ได้เลย ระวังตัวด้วย” โจวมิ๋งกล่าว โม่ฟานจากไปแล้วในขณะที่คำพูดของเขายังคงดังก้องไปทั่วอาคารที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ — มันง่ายมากสำหรับโม่ฟานที่จะเคลื่อนที่ไปมาในพื้นที่ที่มีอาคารมากมายเช่นนี้ เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระตราบเท่าที่มีเงา เงาที่ทับซ้อนกันของอาคารและมุมอับทำหน้าที่เป็นบันไดให้โม่ฟาน ทำให้เขาสามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้อย่างอิสระ... โม่ฟานกระโดดลงจากระเบียง จับลูกกรงเหล็กของหน้าต่าง ก่อนจะส่งตัวเองไปยังระเบียงอีกแห่งของอาคารที่เตี้ยกว่า ระเบียงอยู่ในความมืดเนื่องจากอาคารสำนักงานสูงข้างๆ ได้บดบังแสงแดดไว้ ร่างของโม่ฟานจมลงไปในเงาราวกับตกลงไปในน้ำเมื่อเขามาถึงระเบียง เขาหายไปสองสามวินาที ไม่นานหลังจากนั้น โม่ฟานก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของระเบียง ดวงตาของเขากำลังสังเกตการณ์ถนนมรณะซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงตึกเดียว โม่ฟานลดสายตาลงและเหลือบมองตรอกซอกซอยที่เปียกโชกไปด้วยสายฝน เขาร่วงหล่นอย่างอิสระจากระเบียงและลงบนร่มนอกร้านกาแฟ... โม่ฟานใช้แรงดีดของร่มเพื่อลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย น่าประหลาดใจที่เขาก็เห็นภูตผีตนหนึ่งอยู่ใต้ร่มเมื่อหันกลับไป ภูตผีตนนั้นมีเขาบนหัว มีขากรรไกรแหลมยาว เขี้ยวงอกออกมาจากปากเหมือนหมูป่า และใบหน้าของมันเป็นสีแดงก่ำ มันกำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายในบริเวณนั้นเมื่อมีมนุษย์คนหนึ่งตกลงมาจากฟ้าหลังจากร่มสั่นไหวครู่หนึ่ง ภูตผีจ้องตรงไปที่ดวงตาของโม่ฟาน พร้อมกับความกระหายอันเบ่งบานก็พลุ่งพล่านขึ้นในตัวมัน! “อัสนีบาตฟาด!” ภูตผีร้องเสียงประหลาดและพุ่งเข้าใส่โม่ฟาน โม่ฟานกระโดดหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว หลบการกระโจน และยิงสายฟ้าออกจากฝ่ามือ ส่วนโค้งของสายฟ้าส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ ขณะที่มันเลื้อยไปทั่วร่างของภูตผี แรงช็อกจากส่วนโค้งของสายฟ้าแผดเผาผิวหนังของภูตผีและทำให้มันกระตุกอยู่บนพื้น ราวกับว่ามันกำลังแสดงระบำไฟฟ้าอันน่าทึ่ง อัสนีบาตฟาดของโม่ฟานนั้นค่อนข้างทรงพลัง ในขณะเดียวกัน ภูตผีกลับกลายเป็นว่าอ่อนแอพอสมควร ส่วนโค้งของสายฟ้าคร่าชีวิตของมันทันทีที่พวกมันเจาะทะลุร่างกายของสิ่งมีชีวิต เศษเสี้ยววิญญาณขนาดเล็กก็ลอยเข้าไปในจี้ห้อยคอเสี่ยวหลอช “มันตายแล้วเหรอ?” โม่ฟานประหลาดใจมาก แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก อาคารข้างหน้าเป็นสิ่งเดียวที่กั้นระหว่างเขากับถนนมรณะ มีร้านกาแฟอยู่ด้านหลังอาคาร โม่ฟานจึงซ่อนตัวอยู่ในร้านกาแฟและค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบสถานการณ์บนถนนมรณะ — หลังจากผ่านร้านกาแฟ โม่ฟานก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ มีโครงกระดูกสองสามตัวกำลังเดินเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่ภายในห้องโถง โม่ฟานไม่ได้เข้าปะทะ แต่กลายเป็นเงาที่พาดผ่านเพดานเพื่อผ่านพวกมันไป ไกลออกไปคือถนนมรณะ หน้าต่างของร้านที่หันหน้าไปทางถนนแตกละเอียด ทิ้งเศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น ภายในร้านมีศพของชายคนหนึ่งซึ่งใบหน้าถูกกัดจนจำไม่ได้ เมื่อดูจากเสื้อผ้าของเขาแล้ว เขาคงเป็นพนักงานในร้าน หุ่นโชว์สองสามตัวถูกล้มลงในมุมจัดแสดง โม่ฟานซ่อนตัวอยู่หลังหุ่นโชว์ เงาหลบหนีทำให้เขาสามารถกลมกลืนไปกับพื้นหลังที่มืดสลัวและปกปิดตัวตนของเขาได้ เหล่าอันเดดระดับต่ำจะไม่สามารถค้นพบตัวตนของเขาได้ในชั่วขณะหนึ่ง นอกหน้าต่างคือถนนมรณะ สถานที่นั้นกว้างกว่าที่โม่ฟานสังเกตเห็นในตอนแรกจากระเบียงเล็กน้อย เขาไม่สามารถข้ามถนนด้วยเงาหลบหนีได้แม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม เมื่อมองคร่าวๆ มีซอมบี้ โครงกระดูก และภูตผีมากกว่าสองร้อยตัว โดยมีอันเดดระดับนักรบอยู่ใกล้ๆ สามถึงสี่ตัว แม้แต่กลุ่มจอมเวทระดับกลางชั้นยอดก็ยังยากที่จะเปิดเส้นทาง เขาทำอะไรไม่ได้ สถานที่ที่ขุนนางซากศพกองเนื้อลงมาจะเต็มไปด้วยเหล่าอันเดด โม่ฟานได้แต่หวังว่าชอร์ตี้จะหาจอมเวทที่ไว้ใจได้เจอ พวกเขาจะมีโอกาสข้ามถนนได้ก็ต่อเมื่อทำงานร่วมกันเท่านั้น โม่ฟานตรวจสอบรอบๆ ตัวและพบส่วนตัดขวางที่มีอันเดดน้อยกว่า ปรากฏว่าเป็นทางม้าลาย หลังจากทางม้าลายเป็นทางเดินเท้าแคบๆ หากกลุ่มสามารถไปถึงทางเดินเท้าได้ เหล่าอันเดดที่ไล่ตามมาจากข้างหลังจะถูกจำกัดโดยอาคารทั้งสองด้าน ซึ่งจะช่วยให้กลุ่มหลบหนีได้ “หืม? จอมเวทที่บินได้?” โม่ฟานกำลังจะจากไปเมื่อเขาเห็นจอมเวทในชุดสีม่วงยืนอยู่บนร้านอาหารตรงข้ามกับร้านที่เขาอยู่ ปีกวายุกำลังหมุนอยู่ด้านหลังของชายคนนั้น แม้ว่าปีกจะไม่ได้ขยับ แต่บรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นก็หมุนอย่างรวดเร็ว ชายในชุดสีม่วงดูเหมือนจะมาที่นี่เพื่อสังเกตการณ์เช่นกัน สายตาของเขาข้ามถนนและจับจ้องไปที่โม่ฟาน ซึ่งกำลังปลอมตัวเป็นหุ่นโชว์! “เจ้ามีกี่คน จอมเวทเงา?” เสียงของชายคนนั้นดังมาจากอีกฟากของถนน มันชัดเจนมากจนโม่ฟานรู้สึกเหมือนชายคนนั้นกำลังพูดอยู่ข้างๆ เขา โม่ฟานตกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าซินเซี่ยเคยใช้วิธีเดียวกันนี้พูดกับเขามาก่อน