**บทที่ 0325 - ไร้ความเมตตา** แปลโดย – Ash แก้ไขโดย – Moxie กับคีย์บอร์ดใหม่ของเขาและ RedLittleBat เมื่อเห็นประกายความโหดร้ายส่องผ่านดวงตาของเฉินเซียง ยานหยานรานรู้สึกเหมือนกินแมลงวันเข้าไป รักใคร่ของเธอไม่ได้ส่งผลใดต่อเฉินเซียงเลย ในขณะนั้น เธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกที่ถูกความอับอายที่อธิบายไม่ได้พุ่งเข้ามาใส่ หัวซี่ยวจังก็เคยรู้สึกแบบเดียวกันเมื่อครั้งที่เธอล้มเหลวในการล่อลวงเฉินเซียง การตอบสนองของยานหยานรานก็เหมือนกับของหัวซี่ยวจัง ทั้งสองคนรีบสวมใส่เสื้อผ้าและรีบปิดบังรูปร่างอันงดงามและเปราะบางของตน รอยยิ้มเสน่ห์บนใบหน้าของยานหยานรานหายไปในพริบตา และถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่น่ากลัว แท้จริงแล้ว เธอเชื่อว่า ด้วยรูปร่างของเธอจะสามารถชักจูงเฉินเซียงให้คลายการคุ้มครองในระหว่างการต่อสู้ได้ อย่างไรก็ตาม แผนของเธอกลับล้มเหลวตรงตามคาดหมาย เธอรู้ดีว่าจเฉินเซียงแข็งแกร่งแค่ไหน เพิ่งคราวหนึ่ง ขณะที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน เธอก็เฝ้าสังเกตการต่อสู้ก่อนหน้าของเฉินเซียง แม้ว่าเธอจะเป็นนักศิลปะการต่อสู้ระดับ 6 ของอาณาจักรศิลปะแท้ แต่ก็ไม่มีความมั่นใจแม้เล็กน้อย แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่เธอรู้ว่า “จิ๋วไอ้ไจ” ของเฉินเซียงนั้นเข้มข้นและทรงพลังกว่าของเธอ หัวซี่ยวจัง เมื่อสังเกตเห็นยานหยานรานได้โยนผ้าเช็ดหน้าไปแล้ว ก็อิ่มเอิบในใจอย่างลับ ๆ เพราะเฉินเซียงยังชนะใจตัวละครอย่างหลิวเมงเงอแล้ว จึงแน่นอนว่าเขาจะไม่ถูกยานหยานรานล่อใจอย่างง่ายดาย แม้ว่าเฉินเซียงจะไม่เคยเห็นยานหยานรานในอดีต แต่เขาก็รู้อยู่แล้วเกี่ยวกับสาวสวยยอดเยี่ยมของศาสนาสัตว์ร้าย เมื่อเคยดื่มเหล้ากับหยุนเชียวเต๋า จู๋ร่ง และคนอื่น ๆ เขาเคยได้ยินพวกเขาพูดถึงเธอ ตามที่พวกเขาบอก ยานหยานรานเป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่เข้าใจลึกซึ้ง และใช้เทคนิคการต่อสู้แบบแมว ทำให้เธอว่องไวอย่างยิ่ง เมื่อเห็นยานหยานรานสวมใส่เสื้อผ้า ผู้เฒ่าธรรมผีของศาสนาสัตว์ร้ายตระหนักว่าแผนแรกเริ่มของพวกเขาล้มเหลว หากยานหยานรานแพ้ ศาสนาสัตว์ร้ายจะต้องจ่ายคริสตัล 2 ร้อยล้านเม็ดให้เฉินเซียง ความคิดนี้ทำให้เขาเศร้าใจในใจลึก ๆ เขาเริ่มเสียดายที่เคยร่วมมือกับเซียวจี้เหลียง หัวหน้าศาสนาดาบภาคภูมิและอธิการบดีศาสนาแท้ก็มีความรู้สึกเดียวกัน พวกเขาคิดว่าหลังการแข่งขันสิ้นสุดเฉินเซียงจะอ่อนล้าอย่างมาก จึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะทำให้เขาเจ็บป่วย แต่ใครจะคาดคิดว่าความเร็วในการฟื้นตัวของเฉินเซียงจะดีกว่าที่คาดคิดหลายเท่าและพลังของเขาก็เกินความคาดหมายอีกด้วย อธิการบดีเหล่านี้ก็เป็นผู้ที่มีประสบการณ์มาก พวกเขาติดตามเฉินเซียงคนแรก ที่อัจฉริยะผู้ที่ด้วยพลังอาณาจักรศิลปะแท้ระดับ 5 ยังสามารถกดดันคนระดับ 6 หรือ 7 ได้ อย่างแน่นอน พวกเขาเข้าใจว่าเฉินเซียงกำลังบำรุงการฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลัง “เริ่ม!” เซียวจี้เหลียงตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมืดมิด หากสี่ศาสนาของพวกเขายังคงแพ้อภิญญาต่อเฉินเซียงแม้สลับกันต่อสู้กันต่อเนื่อง ชื่อเสียงของพวกเขาก็อาจตกตะกอนได้ในที่สุด ในอนาคต พวกเขาอาจไม่มีหน้าตาให้สู้กับเฉินเซียงเลย เมื่อเซียวจี้เหลียงส่งสัญญาณให้เริ่มต้น ยานหยานรานกระโดดถอยหลังอย่างกะทันหัน เฉินเซียงเพิ่งแทงครั้งเดียว แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่ายานหยานรานจะตื่นตัวขนาดนั้น จนกระทั่งเขาแทงไปก็เจาะเฉพาะอากาศเท่านั้น หลังจากการแทงของเขาล้มเหลว ยานหยานรานหายไปทันใดนั้นในขณะที่เฉินเซียงกำลังคิดจะไล่ตามและต่อสู้อีกครั้ง “ข้างหลัง?” เฉินเซียงขมวดคิ้ว เขาหันกลับมาทันใดแล้วด้วยหมัดพุ่งสายฟ้า เขาตีต่อเนื่องหลายสิบครั้งในพริบตา แต่ทั้งหมดก็เจาะแค่ลมเท่านั้น เขาตกใจในความเร็วของยานหยานราน เพิ่งเมื่อครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าเกือบจะโดนยานหยานรานตี เวลานั้นเขารู้สึกถึงการสั่นของพลังอ่อน ๆ มาจากด้านหลัง หากเขาไม่ได้พัฒนาศิลปะชินโตะ เขาก็อาจไม่มีสัญชาตญาณเทวดาที่เหนือชั้นนี้ ตอนนี้เฉินเซียงได้จับจังหวะการตอบโต้แล้ว และต้องตอบโต้ภายในครึ่งวินาที หากเร็วไปหน่อย ยานหยานรานอาจจะหลบได้ แต่ถ้าเช้ากว่าหนึ่งนิด เขาก็จะโดนตีอย่างแน่นอน ในขณะนั้นเฉินเซียงโดยอัตโนมัติใช้เทคนิค “จำลองการกลั่นแกล้ง” ที่มักใช้กับการทำยา เขาคำนวณจังหวะการโจมตีของยานหยานรานและจังหวะการตอบโต้ของตนเอง “ตอนนี้!” หลังจากที่เฉินเซียงจับจังหวะได้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นลักษณะโหดร้าย เมื่อเขาตบฝ่ามือลงไป เขารู้สึกว่าฝ่ามือของเขาตกลงบนมวลที่อ่อนนุ่มมาก และธรรมชาติของมันก็ชัดเจน ยานหยานรานส่งเสียงตะโกนอ่อนโยนก่อนที่เลือดจะไหลออกมาพร้อมกับความโกรธเคืองและอับอาย เธอไม่คาดคิดว่าจเฉินเซียงจะเริ่มโจมตีอย่างโหดร้ายขนาดนั้น แถมเขายังใช้ “ฝ่ามือฟ้าตะโกนที่น่าสะพรึงกลัว” แล้วตีตรงที่หน้าอกอิ่มเอิบของเธอ เฉินเซียงรู้สึกถึงความรู้สึกมหัศจรรย์ที่ส่งมาจากฝ่ามือของเขา แม้รอบ ๆ จะเต็มไปด้วยสาวสวยหลายคน แต่เขายังไม่ได้สัมผัสอะไรที่ดีเหล่านั้นเลย ในแง่นี้เขายังเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่มีประสบการณ์ สิ่งที่ทำให้ยานหยานรานโกรธคือเฉินเซียงไม่อาจแสดงความเมตตาต่อสาว ๆ เลย หลังจากที่เธอถูกตีและลอยไปในอากาศ เฉินเซียงก็ไล่ตามด้วยความเร็วอันน่าอัศจรรย์ อีกทั้งจากสีหน้าที่จริงจังของเฉินเซียง เธอรับรู้ว่าเขาจะโจมตีอย่างไม่มีสาระ หากเธอพยายามหลบ เขาก็เห็นฝ่ามือปกคลุมหัวของเธอ แค่ความกดดันจากด้านบนก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เหล่าความกลัวครอบคลุมจิตใจของเธอ “อา…” ยานหยานรานหายใจเข้าลึก ๆ ในฝ่ามือฟ้าตะโกนคล้ายคลื่นทะเลของเฉินเซียง ร่างของเธออ่อนโยนดูเหมือนจมอยู่ในสภาพอ่อนแรง เธอเหมือนเรือที่โบกสะบัดบนทะเลพายุจนพังพาบ “เขา…เขาไม่ใช่ผู้ชายเลยหรือ? โหดร้ายขนาดนี้!” หัวซี่ยวจังกัดริมฝีปากเบา ๆ สุดท้ายเธอก็เป็นผู้หญิงเช่นกันและเธอรู้สึกสงสารยานหยานราน “อ้อ หากเด็กอ้วนตัวนี้ไม่ทำร้ายผู้หญิงแล้ว โชคของเธอก็จบแล้ว” หลิวเมงเงอถอนหายใจเบา ๆ ใต้เวทีผู้คนบางส่วนทนไม่ไหวกับการชมต่อไป แม้บางคนเคยมาบูชาจเฉินเซียงมาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อเขาใช้วิธีโหดร้ายทำลายศิลามแห่งหัวใจของพวกเขา พวกเขาก็เริ่มสาปแช่งเฉินเซียงต่อเนื่อง “พลังนี้… น่าทึ่งจริง ๆ!” ออร่ำแสงเร่งด่วนพุ่งผ่านดวงตาของเซียวจี้เหลียง เขาดูเหมือนจะตระหนักบางอย่าง เพราะเขารู้สึกคุ้นเคยกับพลังนั้น ถ้าผู้เอาชีวิตรอดไม่มีการเตรียมตัว ใต้การโจมตีฝ่ามือฟ้าตะโกนอย่างต่อเนื่อง ถ้าเขาไม่ตาย อย่างน้อยเขาก็จะบาดเจ็บสาหัส นี่แหละคือกรณีของยานหยานราน ทำไมเธอถึงคาดหวังว่าใครสักคนจะใช้เทคนิคศิลปะการต่อสู้ที่หายากขนาดนี้ได้อย่างต่อเนื่อง? การใช้พลังจิ๋วไอ้ไจสำหรับฝ่ามือฟ้าตะโกนเป็นเรื่องพิเศษ การส่งฝ่ามือครั้งเดียวก็ลำบากแล้ว แต่เฉินเซียงยังคงใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงแม้ส่งฝ่ามือฟ้าตะโกนไปหลายร้อยครั้ง นั่นเป็นหลักฐานชัดเจนว่าจเฉินเซียงมีสำรองจิ๋วไอ้ไจอันอุดมสมบูรณ์ “เฉินเซียง…” ยานหยานรานตะโกนอ่อนโยน ใครที่มีสายตามีดีก็สามารถเห็นฝ่ามือของเธอตกลงถึงจุดที่เฉินเซียงอยู่ ณ ขณะนั้นเฉินเซียงรู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือของเขา เขารู้สึกถึงของคม 5 ชิ้นเจาะทั้งสองฝ่ามือของเขา แม้เขาไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่ก็หยุดไม่ได้ที่ฝ่ามือพุ่งต่อไป เหตุผลที่เขายังคงใช้เทคนิคฝ่ามือโหดร้ายต่อยานหยานรานก็เพราะเขารู้ว่าการหายใจของเธอยังไม่อ่อนแรงลง กล่าวคือ แม้ยานหยานรานดูเหมือนจะบอบช้ำ แต่บาดแผลของเธอยังไม่รุนแรงเลย “ร่างกายของสาวคนนี้อ่อนโยนและทนทานมาก จิตไอ๋ในร่างกายของเธอก็มีลักษณะเดียวกัน เพราะฉะนั้นประมาณ 80% ของพลังฝ่ามือฟ้าตะโกนของคุณ หลังจากตกลงบนร่างกายของเธอ จะถูกลดลงจากความอ่อนโยนและจิตไอ๋ของเธอ!” หลงเสวี่อี้อธิบาย ความไวของเธอแรงจริง ๆ ทำให้เธอสามารถรับรู้เส้นใยของร่างกายยานหยานรานได้อย่างแม่นยำ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เฉินเซียงไม่หยุดแม้ยานหยานรานร้องไห้อย่างโหดร้าย ตรงกันข้าม เขายิ่งโหดร้ายยิ่งขึ้นกับฝ่ามือฟ้าตะโกนเพื่อทำลายยานหยานราน แม้ว่าอุปสรรคจะสร้างโดยศิลปินระดับนารีวรรณแห่งจิตวิญญาณสี่คน ฝ่ามือฟ้าตะโกนต่อเนื่องของเฉินเซียงก็ยังทำให้พื้นสั่นสะเทือน การสั่นสะเทือนทำให้หลายคนรู้สึกเท้าอ่อน อำนาจอันน่ากลัวนี้สามารถจินตนาการได้เพียงโดยผู้ชมเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงยานหยานรานที่ต้องทนรับการตีโดยเฉินเซียงโดยตรง!