การแก้แค้นของมังกรอสูร แปลโดย – แอช แก้ไขโดย – ฟิงเกอร์ฟ็อกซ์ หมัดของเฉินเซียงพุ่งส่งเซียวโช่วิ่งไกล เซียวโช่แน่นอนว่าเป็นคนจากเผ่าฮีรคูลีอัน หลังจากที่เซียวโช่ต้องเผชิญกับการโจมตีเช่นนี้ เขายังคงเปิดตาขึ้นมามองเฉินเซียงอย่างเย็นชากลับไป ในขณะที่เซียวโช่กำลังกลับลุกขึ้น เขาได้ยินเสียงดังกรีดอ่อนของหลงซุยอี้ ก่อนที่กรงเล็บมังกรขาวสี่อันจะโผล่ออกมาจากพื้นดินอย่างกะทันหัน ดึงแขนและเท้าของเซียวโช่ออกจากร่างกายบังคับให้เขานอนลงบนพื้น บนท้องฟ้า ควันไอ้ศรัทธาอันโหดร้ายเริ่มพุ่งกระจาย พร้อมกับพายุลมแรงและเสียงฟ้าร้องกึกก้อง ทำให้ดูเหมือนมีพายุจะมาใกล้เข้ามา บางคนคิดว่าเป็นแค่บังเอิญ ไม่เชื่อว่าชนิดเฉินเซียงจะควบคุมฝนและลมได้ตามต้องการ แต่คณะผู้นำรู้สึกถึงพลังที่กำลังสั่งสมอยู่บนท้องฟ้า แม้ในความฝันของพวกเขาก็ไม่เคยคิดถึงเทคนิคการต่อสู้ที่อันตรายขนาดนี้ ซึ่งสามารถรวบรวมวิญญาณสวรรค์และดินให้โจมตีได้ เซียวจื่อเหลียงรู้สึกไม่ดีเลย ตอนนี้เขาเห็นขาและเท้าของเซียวโช่ถูกจับแน่นด้วยกรงเล็บขาวสี่อันจากพื้นดิน “ไม่ดีเลย!” เซียวจื่อเหลียงคิดจะหยุดการต่อสู้ทันที เขาเห็นแสงสีขาวเจิดจรัสออกมาจากฟ้าอันมืดครึ้มคลุมด้วยเมฆสีดำหนาแน่น พร้อมเสียงกรีดดังขับขานเหมือนโลกถูกคลุมด้วยเสียงคำรามของมังกร ราวกับมังกรกำลังฉีกฟ้าลงมาคลี่คลายสู่โลกมนุษย์ คณะผู้นำทั้งหมดต่างสั่นคลอนต่อพลังอีกรอบ “ตราประทับมังกรสวรรค์... การแก้แค้นของมังกรอสูร!” เสียงกรีดอ่อนของหลงซุยอี้ก้องกังวานในใจเฉินเซียง ก่อนที่มังกรขาวยักษ์กะทันมารุ่งเรืองเมฆสีดำ มังกรหันหัวลงสู่พื้นดินด้วยความเร็วรุนแรง ปรากฏตัวเพียงชั่ววูมนาน ก่อนศีรษะมังกรพุ่งชนดินอย่างรุนแรง ตรงตรงกับร่างของเซียวโช่ที่อ่อนเยาว์ “เร็ว ๆ กระโดด!” กูทงเจินโห่ร้องดังกระหึ่ม มังกรขาวลอยตกลงมาจากฟ้าเหมือนสายฟ้า พุ่งลงชนร่างของเซียวโช่แล้วจมลงดินทันที ทันใดนั้น รอยแตกหลายแห่งเกิดขึ้นบนสนามกว้างแถบใหญ่นั้นในพริบตาอิฐอ้วนอันใหญ่กะทั่งเป็นเศษ เสมือนสระน้ำขนาดเล็กที่พุ่งขึ้นลงอย่างรุนแรง คลื่นของฝุ่นและก้อนหินเริ่มคลานขึ้นมาด้วย สนามทั้งหมดถูกฝุ่นคลุม ทุกคนพลีกระโดดขึ้นฟ้าเพื่อหลบการสั่นสะเทือนที่ดุเดือด เมื่อพวกเขาลงสู่สนาม พื้นดินกลับกลายเป็นหินรอบด้าน บางส่วนเป็นกองดินสูงขึ้นเหมือนเนินเล็ก ๆ ส่วนบางส่วนเต็มไปด้วยรอยแยก... มันดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง แต่มีเพียงที่เดียวที่ยังคงคงสภาพอยู่ คือส่วนที่สี่สหายระดับนิรวัลได้วางโล่กันไว้ อย่างไรก็ตาม อิฐบนพื้นดินทั้งหมดถูกทำลายไปแล้ว เฉินเซียงยืนนิ่งอยู่ที่นั่น หายใจไม่ออก เซียวจื่อเหลียงก็เมินหน้ากังวล มองเห็นภาพทั้งหมดจนหัวปั่น ในขณะนั้น มีคนเริ่มตะโกนอุทาน สายฝุ่นหนาทึบขังคนหลายคนให้ต้องคืบคลานออกมาจากนั้น บางคนปล่อยพลังงานออกจากดินลึกเพื่อบอกและช่วยเหลือผู้อื่น สีหน้าของเซียวจื่อเหลียงดูไม่ดีมาก พื้นสนามกึ่งครึ่งถูกทำลาย เขามองเฉินเซียงด้วยความมุ่งมั่นในการฆ่า เขาต้องการจะรีบพุ่งเข้าหาเฉินเซียงและทำลายเขาให้ตาย แต่เขากลัวไม่ได้ กลับต้องกำลังตรากลาง และแม้จะลองก็ตาม ไม่มีทางสำเร็จ เพราะกูทงเจินกำลังเฝ้าระวัง แทงยี้เจ่าและคนอื่น ๆ ก็ตกใจจัดเต็ม พวกเขาเชื่อมั่นในโล่ของตน หลังจากที่สี่คนร่วมกันสร้างขึ้น แต่สนามยังถูกทำลายเช่นนี้ ใจของพวกเขาต่างตื่นเต้นอยู่ในใจ เพราะเซียวจื่อเหลียงต้องชดเชยหนี้นี้ หัวเซียงเยวและลิวเม็งออร์ ตั้งแต่ต้นจนจบมองดูจากยอดประ塔อย่างชัดเจน แม้ว่าสนามจะเสียหาย หัวเซียงเยวกลับหน้าแดงด้วยความสุข ตั้งแต่แรกเธอไม่ได้คาดหวังการชดเชยใด ๆ เพราะสี่นักสหายระดับนิรวัลได้ทำโล่ร่วมกัน เธอแค่อยากให้เซียวจื่อเหลียงให้การรับประกันเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติการณ์ แล้วอุบัติเหตุก็เกิดขึ้น และที่น่าทึ่งคือ สนามทั้งหมดถูกทำลายโดยเฉินเซียงคนเดียว 10 พันล้าน! ไม่ต้องพูดถึงการซ่อมสนามที่อาจใช้แค่พันล้านเท่านั้น! หัวเซียงเยวรู้สึกว่าตัวเองทำให้รวยเลย เธอมองเฉินเซียงอย่างชอบใจ อยากกระโจนลงโอบกอดและจูบเขาเลย “ฉันชนะแล้ว จ่ายเงินให้ฉันเร็ว ๆ!” เฉินเซียงก็อึดอัดไปสักพัก เพราะตราประทับมังกรสวรรค์ของหลงซุยอี้น่ากลัวมาก โดยเฉพาะมังกรขาวโกรธจัดที่โผล่ขึ้นจากพลังงานทะลุผ่านเซียวโช่ มันมองข้ามโล่พื้นดินและบิดตัวลงสู่ดินก่อนระเบิดพลังทั้งหมด นำไปสู่การทำลายสนาม กูทงเจินและอู่ไคมิ่งลงมาเร่งรีบอยู่ข้างหลังเฉินเซียง เพราะเซียวจื่อเหลียงกำลังสั่นสะออนด้วยความโกรธและปลดปล่อยความดันอันน่าสะพรึง หัวเซียงเยวก็รีบบินลงมาชิดข้างเฉินเซียง พูดด้วยท่าทีเยินยอ "เซียวจื่อเหลียง ต้องทำตามสัญญา ผมทำสนามให้พังแบบนี้แล้ว!" เซียวจื่อเหลียงรู้สึกว่ามีเลือดคั่งค้างในลำคอ อยากอาเจียนแต่ไม่มีออก เขาต้องการจะโจมตีอย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้กูทงเจิน อู่ไคมิง และหัวเซียงเยวอยู่ที่นี่ หากเขาโจมตี พวกเขาก็จะตอบโต้ ทำให้เขาไม่สามารถฆ่าเฉินเซียงได้เลย อาจจะตายเองด้วยซ้ำ เฉินเซียงยิ้มเบา ๆ อย่างอ่อนโยน แล้วบอกว่า “เซียงจ๋า ขอโทษนะ! แม้ว่าจะเป็นผมที่ทำลายสนามนี้ คุณต้องรับผิดชอบเช่นกัน! อย่างนั้นก็พอแล้ว ฉันต้องการเพียงแค่ร้อยล้านหินคริสตัลเท่านั้น” หัวเซียงเยวจะได้รับพินัยกรรม 10 พันล้านหินคริสตัล แน่นอนว่าเธอจะได้ส่วนของเธอ และร้อยล้านที่น้อยกว่านั้นก็ไม่มีอะไร ทันใดนั้นแทงยี้เจ่าและคนอื่น ๆ ก็มาช่วยยื่นกระเป๋าเก็บให้เฉินเซียง แล้วรีบเก็บตัวออกไป พวกเขากังวลว่าเซียวจื่อเหลียงอาจจะยืมเงินจากพวกเขา ศาสนิกเงือก สัตว์ศาสนา และศาสนาวิญญาก็ให้เงินแก่เฉินเซียงทั้งหมดห้าแสนล้านเท่ากับหนึ่งแสนแดนธรรมนิยม! แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ต้องยอมรับ ความแข็งแกร่งของเฉินเซียงนั้นเกินมนุษย์เลย อีกทั้งยังมีกูทงเจินที่แข็งแรงเช่นกัน ครั้งนี้เขายังช่วยศาสนิกหัวเซียงเยวทำเงินได้ 10 พันล้านหินคริสตัล แน่นอนว่าเธอจะถือเขาเป็นทรัพย์สินและปกป้องเขา หลังจากพิจารณาแล้ว หากพวกเขายังคงสู้กับเฉินเซียง ก่อนที่พายุใหญ่จะมาถึง ศาสนาจะแตกเป็นซากโดยศาลาประชากรสุดขีด พวกเขาตัดสินใจรอจนพายุใหญ่สงบลง เพื่อพัฒนาสักการะศาสนาก่อนที่พายุใหญ่จะมาถึง หลังจากปัญหานี้ ชื่อเสียงของเฉินเซียงจะถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง ชายหนุ่มอันอัศจรรย์นี้จะเป็นเสาหลักของศาสนาปฏิบัติสุดขีด ทุกคนเชื่อว่าโอกาสที่เฉินเซียงจะเป็นหัวหน้าศาสนาปฏิบัติสุดขีดในครั้งต่อไปนั้น มีสูงมาก! หัวเซียงเยวให้เวลาให้เซียวจื่อเหลียงหายใจ เธอกังวลว่าในความโกรธเขาอาจทำอะไรไปจนทำให้เธอไม่ได้ดู 10 พันล้าน เซียวจื่อเหลียงหายใจลึก ๆ อย่างต่อเนื่อง พอผ่านไป เขารู้สึกดีขึ้นมาก เขาอยู่มานานแล้ว แต่ครั้งแรกที่เขาโกรธจัดจนคิดถึงตาย ไม่ใช่เรื่องเกินจริง เมื่อหัวศาสนาถูกฮวงจินเทียนทำให้ครอบครอง เขาไม่เคยเจอความโกรธแบบนี้เลย และทั้งหมดนี้คือเพราะเฉินเซียง! “ผม… ผมตอนนี้ไม่มีเงินเท่าไหร่นัก จะจ่ายให้คุณเป็นงวด ๆ ในห้าสิบปี ปีละ 200 ล้าน! ผมไม่ได้บอกว่าจะจ่ายทั้งหมดในครั้งเดียว” ทะเลอิสระอมตะของเซียวจื่อเหลียงยังอ่อนเยาว์ เขาก็รู้ว่าพายุใหญ่กำลังมาใกล้ หากจ่ายเต็มจำนวน ทะเลอิสระอมตะของเขาจะว่างเปล่า สำหรับผู้นำเหล่านี้ห้าสิบปีเป็นแค่วินาทีหัวเซียงเยวก็มีสติปัญญาเธอรู้ว่าเธอไม่อาจบังคับเร็วเกินไป ยังไงก็ตามคนของเซียวจื่อเหลียงยังคงอยู่ เขาไม่อาจหนีไปได้.