**บทที่ 0333 - การกลับเข้าสู่ดินแดนต้องห้าม** แปลโดย - Ash แก้ไขโดย - Fingerfox เชินเซียงลับ ๆ แอบจับมือสวยงามของหัวเซียงยู เอื้อมมือของหัวเซียงยูดึงเชินเซียงกระโดดต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ ความเร็วของเธอเร็วเกินเชินเซียงจะหายใจได้ หัวเซียงยูไม่สนใจความรู้สึกของเขา เพียงแค่ส่งเชินเซียงกลับไปยังศาสนาจีนสุดยอด เมื่อเชินเซียงถูกโยนต่อหน้ากูทงเฉินและอู่ไคหมิง เขากลายเป็นคนไม่อาจจดจำได้เลย ผมกระจัดกระจาย เสื้อผ้าขาดๆ หน่อย ๆ สีหน้าก็ซีดเล็กน้อย “ข้าพเจ้าได้พาเด็กน้อยกลับมาอย่างปลอดภัย” หัวเซียงยูกล่าวแล้วเดินออกไปด้วยความโกรธ กูทงเฉินและอู่ไคหมิงอดไม่ได้ แปลกใจถึงเหตุผลว่าทำไมหัวเซียงยูถึงโกรธ พวกเขาคิดว่าเชินเซียงอาจทำให้หัวเซียงยูโกรธ แน่นอนว่าเชินเซียงก็เข้าใจว่าหัวเซียงยูโกรธจากอะไร; แต่เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงโกรธ – คือเพราะเขายังไม่รับเธอเป็นสาวทำงานหรือเปล่า? เมื่อเชินเซียงกลับมาถูกอู่ไคหมิงและกูทงเฉินพาไปยังห้องส่วนตัว พวกเขาดูระมัดระวังมาก แม้ในอาณาจักรลึกลับแห่งศาสนาจีนสุดยอด จากรูปลักษณ์ก็เห็นชัดว่าอยากคุยเรื่องลับลึก “อะไรหรอ! พูดเร็ว ๆ หน่อย ไม่รู้อายุของนักบ alquimist นั้นมีค่าแค่ไหน” เชินเซียงพูดอย่างขี้เกียจ เขารู้สึกเหนื่อย อยากพักให้เต็มที่ แล้วค่อยปลูกต้นไม้ ดอกไม้และสังเคราะห์ดั่ง กูทงเฉินตอบว่า “อั๊นท์หลานนักศิลปะหนุ่ม,เสี่ยวจิเหลียงเคยเป็นคู่แข่งของบ้าคนแก่คนนั้น แต่ตอนนี้เขาก่อตั้ง ‘ทะเลอimmortal ฟรี’ ข้ากลัวว่าเขาอาจวางแผนอะไรบางอย่าง นี่แหละทำให้เราต้องให้ท่านไปสอบถามบ้าคนแก่ เพื่อให้เรารู้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเสี่ยวจิเหลียง ข้ามั่นใจว่าท่านจะสนใจเรื่องนี้มาก” เมื่อได้ยินต้องไปหาบ้าอาจารย์ของเขา เชินเซียงรู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อธิบายได้ ครั้งสุดท้ายที่ออกมานั้น เขาอุทัยว่าจะไม่กลับไปที่นั่นอีกเลย “ทำไมไม่ไปละ?” เชินเซียงอึ้ง แม้จะใช้เวลาเพียงเล็กน้อยกับอาจารย์ของเขา เหี่ยว จินเทียน เขาก็รู้อย่างชัดเจนถึงอารมณ์ของอาจารย์ หากไปหาผู้หลงเหลือเชื่อ เขาน่าจะต้องทนทรมานเป็นระยะ บ้าแก่คนนั้นเชี่ยวชาญเรื่องทรมาน เขาอาจไม่ทำให้ตายหรือบาดเจ็บสาหัส แต่จะฝังความกลัวไว้ในใจตลอดชีวิต “ท่านเป็นศิษย์ของเขา ดังนั้นท่านจึงใกล้ชิดกับเขามากกว่า อีกทั้งพายุใหญ่กำลังจะมาถึง ต้องขอความเห็นจากเขา” กูทงเฉินยิ้มอย่างบังคับแล้วบอก พูดถึงบ้าแก่ พวกเขาและอู่ไคหมิงเกรงเขามาก เพราะพวกเขาเองก็เคยตกอยู่ในความทรมานของเขา อู่ไคหมิงยิ้มแฉ่ง “จริง ๆ แล้ว เมื่อเราตระเตรียมข้ามการทดสอบนิรฟานะ เราก็มักไปหา บ้าแก่ เขาเป็นผู้รู้ลึกเรื่องการข้ามการทดสอบนั่น” กูทงเฉินถอนหายใจยาว ปรากฏความหวาดกลัวในตา เขาข้ามการทดสอบมามากแล้ว แน่นอนว่าต้องไปเยี่ยมชม เหี่ยว จินเทียนหลายครั้ง ผลลัพธ์คงคาดไม่ยาก “หนุ่มหัวล้าน เมื่อท่านจะข้ามการทดสอบนิรฟานะ ทำไมไม่ถามหัวหน้าฝ่ายของท่าน ทำไมต้องไปบ้าแก่? ท่านต้องการถูกทรมานหรือเปล่า?” เชินเซียงถาม “คิดว่าข้าพเจ้าเป็นบ้าเหรอ? ถ้าหัวหน้าช่วยแก้ปัญหา ข้าก็ไม่ต้องทำเรื่องโง่อย่างนั้น” อู่ไคหมิงถอนอากาศแล้วพูด หลิวเม็งเจอร์กำลังจะข้ามการทดสอบนิรฟานะ ตั้งใจจะขอให้กูทงเฉินแชร์ประสบการณ์กับเธอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล “ทำไมนกหัวเล็กจึงแก้ปัญหาไม่ได้?” เชินเซียงถามต่อ “เพราะการทดสอบนิรฟานะของแต่ละคนแตกต่างกันมาก ฉันบอกได้แค่สิ่งที่ต้องระวังขณะข้ามเท่านั้น แต่บ้าแก่คนนั้นอาจคาดการณ์ได้ว่าการทดสอบใดที่เราจะเจอ นั่นคือความลับของเขา! ยังไงก็ต้องถูกสาปโดยสวรรค์ เพราะเขาเปิดเผยความลับนั้น” กูทงเฉินลดเสียงพูด เชินเซียงในใจรู้สึกประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าบ้าอาจารย์ของเขาจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ความสามารถนี้แน่นอนว่าเหนือธรรมชาติ “อาจารย์คาดการณ์อย่างไร?” เชินเซียงสอบถาม “ข้าก็ไม่รู้อะไรเลย เมื่ออาจารย์ของข้าเสด็จสู่สวรรค์ เขาบอกเราว่าถ้าต้องการข้ามการทดสอบอย่างราบรื่น ควรไปหาบ้าแก่ เขาจะทำให้เรามีโอกาสอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะผ่านการทดสอบได้!” กูทงเฉินส่ายหัว แปดสิบเปอร์เซ็นต์! นอกจากทำให้เชินเซียงหวาดกลัวแล้ว ยังเป็นความจริงสำหรับซูเม่ยาว, บาเย่เย้อ และหลงเซ่วี่ ทั้งสามคน เพราะเมื่อข้ามการทดสอบ นักศิลป์หลายคนไม่มีแม้แต่สิบเปอร์เซ็นต์ที่จะสำเร็จ “อั๊นท์หลานนักศิลปะหนุ่ม ยังคงต้องไปหาบ้าคนแก่ เขามีพลังลึกลับในการคาดการณ์” กูทงเฉินบอก เชินเซียงพยักหน้า “ไม่มีปัญหา แต่ขอพักวันหนึ่งก่อน ฉันกลัวว่าจะทนต่อความทรมานไม่ได้” เมื่อเชินเซียงตกลง กูทงเฉินและอู่ไคหมิงต่างรู้สึกอุ่นใจและแสดงอาการยิ้มอายุต่อเชินเซียง วันถัดมา เชินเซียงตามกูทงเฉินและอู่ไคหมิงลึกเข้าไปในอาณาจักรลึกลับแห่งศาสนาจีนสุดยอด นอกจากสามผู้นำศาสนาจีนสุดยอดแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้โดยอิสระ อาณาจักรลึกลับยังลับหลายอย่าง เชินเซียงเคยรู้แค่ดินแดนต้องห้ามที่คุมเหนี่ยงจินเทียน มีหลายที่ที่เขาไม่อาจเคลื่อนที่อย่างอิสระ มองลงไปในหลุมสีดำกว้างใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด เชินเซียงรวบรวมความกล้าหาญแล้วกระโดดลงไป… “ฮ่าฮ่า ฮั่นทารุณน้อย ทำไมถึงมานี่? ท่านทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ! โอ? ท่านถึงระดับวัยห้าสมบัติอิมมอร์ทัลและผีบอดแล้วหรือ? น่าสนใจ นั่นแปลว่าท่านยังมีวิญญาณไฟอยู่ด้วย จริง ๆ แล้วทำให้คนอื่นอิจฉาได้!” เหี่ยว จินเทียนดูเหมือนไม่เปลี่ยนแปลงเลย ผมสีขาวรัดซ้อน ตัวเปื้อนสกปรก แต่ดวงตาเฉียบคมกลับแผ่รัศมีแปลกประหลาด ก้นล่างส่องแสงเล็กน้อย เชินเซียงเห็นอาจารย์ผู้ลำบากที่ถูกคุมไว้ที่นี่นานเก่า รู้สึกสงสารหัวใจ “อาจารย์ ความโชคดีของข้าทั้งหมดเป็นเพราะพรของท่าน!” เชินเซียงยิ้มอิจฉาแล้วพูด ถ้าอาจารย์อยู่กับเขา บางทีเขาก็อาจได้ทรมานน้อยลง เหี่ยวจินเทียนยิ้มเหมือนเด็กขี้เล่น เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา เชินเซียงแทบไม่ได้หัวเราะเลย แต่รู้สึกอยากร้องไห้ “มาเถอะ ให้อาจารย์ดูให้ดี… ” ขณะพูด มือที่ผอมบางของเหี่ยวจินเทียนเหมือนสายฟ้า พุ่งไปที่ไหล่ของเชินเซียง เตะหายใจด้วยเสียงกรีดร้องที่ขวัญใจ แรงสั่นไหวของเสียงกรีดร้องทำให้กูทงเฉินและอู่ไคหมิงสั่นหัวใจ พวกเขาเคยตะโกนเช่นนั้นหลายครั้ง เชินเซียงรู้สึกเหมือนถูกตัดโดยเหี่ยวจินเทียนอย่างพิถีพิถัน ชิ้นส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง ส่วนร่างกายดูเหมือนถูกบีบอัดด้วยจิตวิญญาณอันทรงพลังไหลออกมาจากเหี่ยวจินเทียนจากทุกทิศ “ไม่เลวเลย ไม่เลวเลย เจ้าตัวน้อยเจริญเร็วเกินความคาดหมาย… ฮ่าฮ่า!” กับเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเหี่ยวจินเทียนที่คลุมน้ำตาบ้าช้าๆ สุดท้ายการทรมานแบบนรกของเชินเซียงก็สิ้นสุดลง หลังจากสองชั่วโมงเกือบ “ลุกเร็ว อย่าเสียเวลา ต้องฝึกฝน!” เหี่ยวจินเทียนเตะเอวของเชินเซียง เชินเซียงทำเสียงอ้าอาย “อาจารย์ ลูกศิษย์ย้ายไม่ได้เลยหากต้องการพักผ่อนบ้าง” “ได้ยินคำพูดนั้นมาหลายครั้งแล้ว ท่านพูด, พี่ใหญ่ของท่านพูด, ศิษย์ของพี่ใหญ่ก็พูดเหมือนกัน… เฮ้ เฮ้. แต่สุดท้ายข้าพ้ายืนยันว่า พวกเขาทั้งหมดโกหก เพราะพวกเขายังเคลื่อนที่ได้” เหี่ยวจินเทียนพูด ก่อนที่เขาจะปล่อยพลัง ทำให้เชินเซียงลอยอยู่ในอากาศ เจ็บอีกครั้งทั่วทั้งร่างกายของเชินเซียง ทำให้เขาตะโกน “ข้าย้ายได้แล้ว! ฉันจะฝึกฝนต่อไป…”.