บทที่ 184 - ระหว่างความเป็นและความตาย (1) โครม!!! ก่อนวันนี้ อดัมไม่เคยเผชิญหน้ากับอาวุธที่ทรงพลังไปกว่าดาบยักษ์ที่เขาถืออยู่ ทว่าวินาทีที่ดาบยักษ์ฟาดเข้าใส่แม่ทัพมังกรศิลา เขากลับรู้สึกราวกับว่าภูเขาลูกมหึมาได้ตกลงมาจากฟากฟ้าเพื่อทับร่างของเขา... เขาสูญเสียความรู้สึกที่แขนไปอย่างกะทันหัน และดาบยักษ์ก็กระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศ ส่วนตัวเขาถูกอัดกระแทกลงกับพื้น ร่างพุ่งไปข้างหน้าดั่งลูกธนูครูดไปกับพื้นดิน ทิ้งรอยไถลเป็นทางยาวเกือบหกสิบเมตร ปัง! ดาบยักษ์ตกลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ มันปักลงข้างเท้าของเขาและฝังลึกเข้าไปในดินที่อัดแน่นอย่างรุนแรง สิ่งที่น่าตกใจคือรอยบิ่นขนาดสองนิ้วปรากฏขึ้นบนใบดาบ หลังจากอดัมไถลจนหยุดนิ่ง ทุกอย่างก็เงียบสงัด แขนของเขาบิดงอไปด้านหลังในมุมที่น่าสยดสยอง ยากที่จะบอกว่ามันแค่หลุดอย่างรุนแรงหรือหักกันแน่ "อดัม... อดัม!!" เจนนี่ร้องตะโกนสุดเสียงด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อครู่นี้ตอนที่อดัมถูกเหวี่ยงไปกับพื้น เขายังคงกอดเธอไว้แน่นแนบกับอกของเขา เธอจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ทว่าอดัมกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างเห็นได้ชัด การโจมตีเช่นนี้คงคร่าชีวิตใครก็ตามที่ไม่ใช่อดัมไปแล้ว เจนนี่รู้ดีว่าเธอคือเหตุผลที่ทำให้อดัมบาดเจ็บ หากเขาไม่ได้พยายามปกป้องเธอ เขาคงรับมือกับแม่ทัพมังกรศิลาได้รวดเร็วกว่านี้ แม้เขาอาจจะไม่ได้ชัยชนะ แต่ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้อย่างรวดเร็ว "ฉัน... ไม่เป็นไร..." อดัมพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง เสียงของเขาแหบพร่าและอู้อี้เล็กน้อย ในตอนที่เขานั่งลง แม่ทัพมังกรศิลาอยู่ห่างออกไปประมาณสามสิบก้าว แขนขวาของเขายังคงบิดเบี้ยวอยู่ด้านหลังและไม่เหลือความรู้สึกใดๆ สิ่งเดียวที่เขารู้สึกได้คือความเจ็บปวดแปลบปลาบที่หัวไหล่ "ปล่อยฉันไป... ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!" สภาพอันน่าเวทนาของอดัมทำให้ทัศนวิสัยของเจนนี่พร่าเลือน เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อปกป้องเธอ... เสี่ยงชีวิตโดยไม่คิดกั๊กไว้เลยสักนิด! ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมเห็นแก่ตัว การรักชีวิตเป็นสัญชาตญาณ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมชายหนุ่มลึกลับคนนี้ถึงได้ละทิ้งชีวิตและประโยชน์ส่วนตนเพียงเพื่อจะปกป้องเธอ "ไม่... ไม่มีทาง!" อดัมกล่าวอย่างหนักแน่นพร้อมกับกัดฟันกรอด "ถ้าคุณไม่ปล่อยฉัน... ฉันจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายเสียเดี๋ยวนี้!" คำพูดของเจนนี่ทำให้อดัมรูม่านตาหดเล็กลง เขาเอียงคอไปมองเธอ เมื่อเห็นใบหน้าที่มุ่งมั่นของเธอ มุมปากเขาก็กระตุก ก่อนจะคำรามออกมาสุดเสียง: "หุบปากไปเลย!" เสียงคำรามอันดุดันทำให้เจนนี่แทบสิ้นสติ มีใครเคยกล้าพูดกับเธอเช่นนี้บ้าง? หญิงสาวผู้ยืนตระหง่านอย่างหยิ่งผยองอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่แห่งพลัง และมองลงมายังสรรพสิ่งทั้งปวง ร่างทั้งร่างของอดัมสั่นสะท้าน ขณะจ้องมองเจนนี่ เขาเค้นเสียงพูด "เจนนี่ คุณต้องฟังผมให้ดี ตอนนี้คุณไม่ใช่ยอดฝีมือระดับที่ห่างจากระดับจักรพรรดิเพียงก้าวเดียว คุณไม่ได้อยู่เหนือผู้คน และไม่ใช่เทพธิดาจากสำนักน้ำแข็งที่สามารถดูถูกใครก็ได้! คุณเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอจนแม้แต่ตัวเองก็ยังปกป้องไม่ได้! ในฐานะเด็กสาวที่อ่อนแอ คุณทำได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือการปล่อยให้ผู้ชายคนหนึ่งปกป้องคุณ!" "ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว คุณขับไล่ผู้ชายไสหัวไป คุณเกลียดพวกเขาสุดหัวใจ และดูถูกพวกเขา... ก็นะ คงไม่มีผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับคุณในอาณาจักรวายุครามที่คู่ควรกับคุณ วันหนึ่งคุณอาจจะกลายเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรวายุคราม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะดูถูกผู้ชายทุกคนได้! แม้แต่ผู้หญิงที่ทรงพลังที่สุดบางครั้งก็ยังต้องมีผู้ชายให้พึ่งพา นั่นคือเหตุผลชัดเจนว่าทำไมโลกถึงต้องมีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย! หากตลอดชีวิต ผู้หญิงคนหนึ่งปฏิเสธผู้ชายทุกคนที่อยากปกป้องเธอ สุดท้ายเธอก็จะไม่เหลือใคร! หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้เธอยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก เธอก็เป็นได้แค่ผู้หญิงที่ล้มเหลว เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะถูกเรียกว่าผู้หญิงที่สมบูรณ์..." "ในด้านพลัง ผมอาจจะอ่อนแอกว่าคุณเป็นพันเท่า แต่ตอนนี้คุณกำลังพึ่งพาผมอยู่! คุณจะหาความตาย คุณจะฆ่าตัวตาย หรือยอมแพ้ก็ได้ แต่ผมจะไม่ทำ เพราะผมเป็นผู้ชาย เมื่อผู้ชายต้องปกป้องใครสักคน มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะหยุดเขาได้!" อดัมค่อยๆ ยืนขึ้นโดยไม่มีแขนคอยช่วยพยุง มันจึงยากลำบากเล็กน้อย "คุณอยากตาย แต่ผมไม่... ผมเลือกดาบยักษ์เล่มนี้เพื่อที่ผมจะดูแลคนที่ผมเลือกจะปกป้องได้ คนแรกที่มาอยู่ภายใต้การปกป้องของดาบยักษ์ของผมไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่คนรัก หรือแม้แต่เพื่อน แต่มันคือคุณ... หากผมไร้ความสามารถในการปกป้องคนแรกที่เข้ามาภายใต้การคุ้มครองของผม แล้วผมจะถือดาบยักษ์นี้ต่อไปได้อย่างไร?" "วันนี้ ผมจะเดิมพันด้วยชีวิตและศักดิ์ศรีของผมเพื่อแสดงให้คุณเห็น... คุณผู้เกลียดชังผู้ชาย... ว่าอะไรคือ... ชายชาตรีตัวจริง!!" "อ๊ากกกกกก!!!" อดัมเบิกตากว้างสุดขีดพร้อมกับแผดเสียงร้องโหยหวน เขาเหวี่ยงร่างซีกขวาอย่างแรง ทำให้แขนที่หลุดเข้าที่เดิมด้วยเสียงดัง 'กร๊อบ'... แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่ความเจ็บปวดนั้นนึกภาพไม่ออกเลยทีเดียว ทว่าอดัมไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว แขนของเขากลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิมแล้วแต่ไม่สามารถขยับไปด้านหน้าได้ เขาจับด้ามดาบยักษ์และมองแม่ทัพมังกรศิลาที่กำลังพุ่งเข้ามา เขาหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่โหดเหี้ยมและแหลมสูง "หัวใจ... เพลิงผลาญ!!" เมื่อคำสองคำนี้ระเบิดออกจากปาก นัยน์ตาของเขาก็เต็มไปด้วยสีแดงฉาน ประตูที่สองของลมปราณเทพเจ้า —— 'หัวใจเพลิงผลาญ' ประตูที่เขาไม่เคยกล้าเปิดภายใต้สถานการณ์ใดๆ ถูกเขาเปิดออกอย่างฝืนใจในสภาพที่อ่อนแอที่สุด ภายในไข่มุกพิษฟ้า การกระทำของอดัมทำให้จัสมินหน้าซีดด้วยความตกใจ เธออ้าปากค้างแต่กลับรีบกัดริมฝีปากเพื่อกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดออกมา ขณะประเมินสภาพของอดัมในตอนนี้ เธอก็เหม่อลอย วิสัยทัศน์ของเธอเริ่มพร่าเลือนเมื่อร่างเลือนรางที่เธอโหยหามาตลอดปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ก่อนจะค่อยๆ ทับซ้อนกับร่างของอดัมในตอนนี้... นิสัยของเขาช่างคล้ายกับพี่ชายของเธอเหลือเกิน... เพื่อปกป้องคนที่เขาต้องปกป้อง เพื่อรักษาความภาคภูมิใจและเกียรติยศของตน... เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไร และรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากทำไป... ทว่าเขาไม่เคยลังเล อีกทั้งไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้... เมื่อ 'หัวใจเพลิงผลาญ' ประตูที่สองของเทพเจ้าถูกเปิดออก ร่างกายที่เคยหมดแรงก็กลับเต็มไปด้วยพลังงานอันมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ก่อให้เกิดระลอกพลังงานที่ไม่เสถียร อดัมกำดาบยักษ์แน่นและแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาทุ่มดาบยักษ์ใส่แม่ทัพมังกรศิลาที่กำลังพุ่งเข้ามา... ใบดาบเต้นระบำด้วยเปลวเพลิงฟีนิกซ์สีแดงฉาน "ฟีนิกซ์ทลายร่าง!!" การโจมตีนี้ไม่ได้ส่งฟีนิกซ์เพลิงออกมา แต่มันคือดาบยักษ์ที่หุ้มด้วยเพลิง! เปลวไฟเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งบนใบดาบยักษ์จนเปลี่ยนรูปเป็นฟีนิกซ์เหล็กกล้าขนาดมหึมา มันพุ่งตรงไปยังแม่ทัพมังกรศิลาพร้อมด้วยคลื่นพลังทำลายล้างที่ยากจะหยุดยั้ง อดัมบินตามหลังมันไป และในขณะนั้นเอง เปลวเพลิงฟีนิกซ์ก็ระเบิดออกมาล้อมรอบตัวเขา พร้อมกับปีกฟีนิกซ์อันงดงามที่งอกออกมาจากแผ่นหลัง "ระบำปีกฟีนิกซ์พิชิตฟ้า!!" ทั้งดาบและคนบินโฉบผ่านอากาศ! ปัง!!!! ดาบยักษ์แทงทะลุหน้าอกของแม่ทัพมังกรศิลา ส่งผลให้เปลวเพลิงระเบิดออกมา ลิ้นไฟขนาดมหึมากลืนกินแม่ทัพมังกรศิลาพร้อมอัดร่างของมันให้กระเด็นไปด้านหลัง แรงระเบิดทำให้ลำตัวของอดัมโค้งงอไปด้านหลังเช่นกัน เขาเสียการทรงตัวและหมุนคว้างตกลงสู่พื้นดิน เขาม้วนตัวกลางอากาศในขณะที่ยังคงโอบแขนข้างหนึ่งปกป้องเจนนี่ไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปคว้าดาบยักษ์ที่กำลังบินกลับมาหา ความโหดร้ายปรากฏชัดในดวงตาขณะที่เขายกดาบยักษ์ขึ้นสูงเหนือศีรษะ... "หมาป่า... ทลาย... นภา!!" "ฮ้า!!!" ลมพายุขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นอย่างโกลาหล หมาป่าสีฟ้าที่กำลังเห่าหอนต่อท้องฟ้าปรากฏขึ้นด้านหลังอดัม ขณะที่อดัมตวัดดาบยักษ์ หมาป่าตัวนั้นก็พุ่งออกไปพร้อมกับพลังที่ดูเหมือนเพียงพอจะทำให้ท้องฟ้าถล่มและแผ่นดินทลาย ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม..... หมาป่าพุ่งเข้าใส่ ทิ้งร่องลึกไว้เบื้องหลังขณะที่มันพุ่งทะยาน มันเข้าถึงแม่ทัพมังกรศิลาที่ล้มลงในพริบตา กระแทกเข้ากับมันจนร่างของแม่ทัพมังกรศิลากระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศ พลังมหาศาลจากการโจมตีส่งแม่ทัพมังกรศิลาไถลไปไกลกว่าหนึ่งร้อยเมตร มันกระแทกเข้ากับหน้าผาภูเขา ก่อนจะค่อยๆ ไถลลงสู่พื้นดิน เศษหินและเศษซากปรักหักพังตกลงมาฝังร่างของมันจนมิด เหลือเพียงดาบยักษ์ของมันที่ยังโผล่พ้นดินออกมา เจนนี่มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง ดูเหมือนเธอจะสูญเสียความสามารถในการคิดไปชั่วขณะ "นี่... นี่มัน... สำเร็จเหรอ?" เธอเอ่ยขึ้น เธอรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน ทั้งที่บาดเจ็บสาหัส ทั้งที่พลังงานหมดสิ้น แต่อดัมกลับระเบิดพลังมหาศาลออกมาอย่างน่าตกใจ... เขาดูเหมือนสัตว์ประหลาดไม่มีผิด ราวกับว่าร่างกายของเขานั้นไร้ขีดจำกัดโดยสิ้นเชิง คำตอบเดียวที่เธอได้รับคือเสียงครางสนั่นของดาบยักษ์ที่ยังดังไม่หยุด เจนนี่ฝืนเงยหน้าเล็กๆ ของเธอขึ้น เมื่อเธอเห็นใบหน้าของอดัม ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างในทันที ดวงตาของอดัมปิดสนิท มีเลือดสองสายไหลรินออกมาจากมุมตาของเขา เลือดกำลังไหลซึมออกจากปาก จมูก และหู ติ๋ง... ติ๋ง.... เสียงแตกที่แผ่วเบาแต่รุนแรงดังออกมาจากผิวหนัง หลอดเลือด และกระดูกของอดัม ผิวบนใบหน้า แขน และร่างกาย... กำลังค่อยๆ ปรากฏรอยร้าว เลือดไหลซึมออกมาจากรอยแตกเหล่านั้น เพียงไม่กี่ลมหายใจ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยร้าวแคบๆ คล้ายกับผืนดินที่แตกระแหงเพราะความแห้งแล้ง... ภายใต้เสื้อผ้า รอยร้าวครอบคลุมทั่วร่างของเขา ภายใต้ผิวหนัง หลอดเลือดและกระดูกของเขาก็ดูเหมือนกำลังปริแตกออกจากกัน การใช้ 'หัวใจเพลิงผลาญ' ในสถานการณ์ปกติก็นับว่าอันตรายมากพอแล้ว แต่การใช้ในสภาพที่ร่างกายอ่อนแอนั้นเลวร้ายยิ่งกว่า อดัมคาดการณ์ไว้แล้วว่าเรื่องเช่นนี้ต้องเกิดขึ้น สามกระบวนท่าที่เขาใช้หลังจากเปิดหัวใจเพลิงผลาญได้สูบพลังและเจตจำนงของเขาไปจนหมดสิ้น บางทีนี่อาจเป็นการโชติช่วงครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะสิ้นใจ ตึก... ตึก.... แขนซ้ายของอดัมทิ้งตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เจนนี่ร่วงลงสู่พื้น จากนั้นอดัมก็ล้มลงนอนนิ่งกับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขาไม่มีโอกาสได้กล่าวถ้อยคำใดๆ กับเจนนี่เลยด้วยซ้ำ "อดัม... อดัม... อดัม!!" เจนนี่ร้องเรียกสุดเสียงและเอื้อมมือไปสัมผัสเขาด้วยแขนขวา แขนเพียงข้างเดียวที่เธอขยับได้ ทว่าเธอกลับอ่อนแอเกินไป ช่องว่างเพียงครึ่งก้าวระหว่างพวกเขาดูไกลเกินกว่าจะข้ามผ่าน เธอจ้องมองอดัมที่นอนนิ่งเลือดไหลไม่หยุด หัวใจของเธอก็เริ่มบีบตัวด้วยความเจ็บปวด... เป็นความเจ็บปวดที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน ผสมปนเปไปกับความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง —— หวาดกลัวว่าอดัมอาจจะต้องตาย ก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น วิสัยทัศน์ของเธอก็เริ่มพร่ามัว ความจริงข้อนี้ทำให้จิตใจของเธอชาหนึบและสับสน เพราะ... เธอกำลังร้องไห้ หลายสิบปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยนึกฝันเลยว่าเธอจะร้องไห้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ใช่เพื่อผู้ชายที่ต่ำต้อยกว่าเธอเช่นนี้ สิ่งที่แปลกปลอมไม่ใช่แค่น้ำตาที่ไม่อาจควบคุมได้ หรือความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจราวกับลูกธนู แต่ยังรวมถึงความหวาดกลัวที่อยู่ลึกๆ ด้วย เธอกำลังร้องไห้อยู่ที่นี่ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องไห้ ทำไมถึงเจ็บปวด หรือทำไมถึงรู้สึกหวาดกลัว... เธอเริ่มสะอื้นไห้ คลื่นแห่งความโศกเศร้าถาโถมเข้ามาจนเธอไม่สามารถป้องกันหรือหยุดยั้งได้ "อดัม... อดัม!" เธอร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโศกเศร้า โครม!! เสียงตะโกนของเธอไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากอดัม ทว่าที่ฐานของภูเขา เสียงเศษหินพังทลายลงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แม่ทัพมังกรศิลาโผล่พ้นออกมาจากกองซากปรักหักพังในทันที เศษดินเศษหินร่วงหล่นออกจากร่างขณะที่มันลุกขึ้นยืนอีกครั้ง