บทที่ 193 - คำขอของมังกรฟ้าบรรพกาล ภายใต้การรุกเร้าของหยุนเช่อ การขัดขืนอันแผ่วเบาของฉูเยี่ยฉานก็ไม่ต่างอะไรกับการเสียแรงเปล่า ในพริบตาเดียว ร่างกายที่ขาวผ่องไร้ที่ติราวกับถูกแกะสลักมาจากหยกหรือน้ำแข็งของนางก็ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าหยุนเช่อโดยสมบูรณ์... และเมื่อ ‘ปราการ’ ด่านสุดท้ายถูกหยุนเช่อพุ่งทะลวงผ่านเข้าไป แนวป้องกันทางจิตใจของนางก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในทันทีเช่นกัน สถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มันเงียบสงัดอย่างหาที่สุดมิได้ ดังนั้นเสียงของชายหญิงที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งจึงชัดเจนยิ่งนัก มันดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทและจิตวิญญาณ ที่นี่ไม่มีใครมารบกวนได้ แม้แต่สายลมก็ยังหยุดนิ่ง ความพยายามขัดขืนด้วยความกระวนกระวายค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจที่เย้ายวนขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวที่ขัดขืนอย่างตะกุกตะกักก็เปลี่ยนเป็นการตอบรับอย่างเต็มใจโดยไม่รู้ตัว หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำไปหลายรอบ ณ จุดที่ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน พลังหยางบริสุทธิ์ของเขาและพลังหยินบริสุทธิ์ของนางก็ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งอย่างสมบูรณ์แบบในที่สุด หยุนเช่อทอดกายลงนอน อ้าปากหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มือทั้งสองข้างโอบกอดแผ่นหลังขาวเนียนนุ่มของฉูเยี่ยฉานไว้แน่น ฉูเยี่ยฉานนอนนิ่งอยู่บนอกของเขา ดวงตางดงามปิดสนิทราวกับหมดสติไปแล้ว หยาดน้ำตาแห่งความเงียบเหงาและเศร้าสร้อยที่รินไหลออกมาได้ทิ้งคราบน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งเหือดไว้บนใบหน้า หากพูดถึงในทางชีวภาพ หยุนเช่อยังคงเป็นชายหนุ่มบริสุทธิ์อย่างแท้จริง แต่ในทางจิตใจแล้วเขากลับไม่ใช่ ในทวีปเมฆคราม เขาและซูหลิงเอ๋อร์อยู่ด้วยกันมานานหลายปี แม้จำนวนครั้งที่พวกเขาจะร่วมรักกันในท่า ‘ฟีนิกซ์กลับด้าน’ อาจจะไม่ถึงพันครั้ง แต่ก็น่าจะถึงหลักร้อย เมื่อเขาย้อนนึกถึงตอนนั้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความแค้น เขาจึงเพียงแค่ปลดปล่อยความใคร่ราวกับสัตว์ป่าลงบนร่างของซูหลิงเอ๋อร์เท่านั้น ทว่า ‘พายุ’ ในวันนี้กลับเป็นเพียงสายลมที่อ่อนโยนและฝนพรำ มันคือครั้งแรกของเขาจริงๆ... และนั่นทำให้เขารู้สึกผิดต่อซูหลิงเอ๋อร์มากขึ้นไปอีก ทว่าถึงแม้จะเป็น ‘สายลมแผ่วและฝนพรำ’ แต่มันก็ยังคง ‘ทรมาน’ ฉูเยี่ยฉานอยู่ไม่น้อย นั่นเป็นเพราะร่างกายของเขามีวิถีแห่งพุทธะ ทั้งยังเพิ่งหลอมรวมสายเลือดเทพมังกร ทำให้ร่างกายของเขามีพละกำลังเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เขาใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเต็มในการเคล้าคลึงร่างกายที่บอบบางและบริสุทธิ์ของฉูเยี่ยฉาน ก่อนจะปลดปล่อยสิ่งที่มังกรฟ้าบรรพกาลเรียกว่า ‘เมล็ดพันธุ์มังกรบริสุทธิ์’ ออกมา ฉูเยี่ยฉานถูกรุกรานราวกับดอกบัวอ่อนที่พ่ายแพ้ต่อพายุทอร์นาโด ร่างกายส่วนบนและส่วนล่างของนาง... ทุกสัดส่วนเต็มไปด้วยร่องรอยของพายุที่เพิ่งผ่านพ้นไป หลังจากพายุสงบลง ทั้งสองยังคงกอดเกี่ยวกันไว้แน่น หยุนเช่อแอบมองฉูเยี่ยฉานที่นอนนิ่งเงียบ แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใดกับนางในตอนนี้ ทว่าในหัวของเขากลับมีเสียงคำรามของจัสมินดังขึ้น “ไอ้คนสารเลว! ไอ้ชั้นต่ำ! ไอ้ลามก!! เจ้าถึงกับทำให้ข้าต้องมาเห็นฉากแบบนี้! และยังต้องฟังเสียงที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยพวกนั้นอยู่นานสองนาน... หากไม่ใช่เพราะข้ายังต้องพึ่งพาเจ้าอยู่ แม้เจ้าจะเป็นลูกศิษย์ของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสียเดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงของจัสมินเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและสั่นเครือเล็กน้อย หยุนเช่อกลอกตา ใบหน้าของเขาไม่มีความกระดากอายแม้แต่น้อย เขาตอบกลับอย่างแผ่วเบาว่า “เจ้าก็แค่ปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งหกของเจ้าไปสิ จะได้ไม่ได้ยินหรือมองเห็นอะไรเลย” “ไอ้สารเลว! ไอ้ชั้นต่ำ! ไอ้ลามก!” จัสมินเริ่มแผดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง “...ฮะฮะ นี่เป็นพฤติกรรมปกติของมนุษย์ ครั้งแรกอาจจะยังไม่ชิน แต่พอเห็นบ่อยเข้า เดี๋ยวเจ้าก็จะชินไปเอง” “ไอ้ลามก! ไอ้ลามก!! ไอ้วิตถาร!!! เจ้าก็เป็นอย่างที่ท่านแม่และพี่ชายข้าเตือนไว้ไม่มีผิด เจ้าเป็นพวกวิตถารที่ข้าห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด!” หลังจากแผดเสียงจบ จัสมินก็ไม่พูดอะไรอีกและไม่สนใจหยุนเช่ออีกต่อไป ในวินาทีนั้นเอง จากจุดที่พวกเขาสัมผัสกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกายอย่างรุนแรง ทำให้ร่างกายของเขาทั้งร่างแข็งทื่อ จิตสำนึกของเขาแตกกระเจิงในทันทีและหมดสติไป ในขณะที่เขาสลบ พลังเย็นที่ทรงพลังนั้นก็ได้เคลื่อนที่จากภายในสู่ภายนอก ปกคลุมร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว จนเกิดไอเย็นสีขาวระเหยขึ้นเหนือร่างของเขา —————————————— หยุนเช่อไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดในขณะที่เขาสลบไสล เขายังคงอยู่ในโลกมืดแห่งนั้น แต่ร่างของฉูเยี่ยฉานไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือ ‘ดอกไม้’ สีแดงบนพื้นและร่องรอยอีกหลายจุด ซึ่งเป็นหลักฐานว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน “เจ้าหนุ่มมนุษย์ เจ้าฟื้นแล้วหรือ” ภายในความมืดปรากฏแสงสีฟ้าขึ้นสองจุด ดวงตามังกรสีน้ำเงินขนาดมหึมาสองข้างลอยเด่นอยู่กลางอากาศ “ทำไมข้าถึง...หมดสติไป?” หยุนเช่อกุมศีรษะ ร่างกายของเขารู้สึกเป็นปกติไม่มีอะไรผิดแปลก การที่เขาหมดสติไปกะทันหันก่อนหน้านี้ทำให้เขารู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง “หลังจากที่พวกเจ้าหลอมรวมหยินและหยางเข้าด้วยกัน นางได้รับเมล็ดพันธุ์มังกรบริสุทธิ์ที่แท้จริงจากเจ้า บาดแผลของนางได้รับการรักษาจนหายสนิท และอย่างที่ข้าคาดการณ์ไว้ เส้นชีพจรลมปราณที่ถือกำเนิดใหม่ของนางทำให้นางทะลวงระดับฝ่าฟันครั้งใหญ่ และเข้าสู่ขอบเขตลึกลับจักรพรรดิได้โดยตรง ส่วนเจ้า หลังจากได้รับหยินบริสุทธิ์ของนาง ร่างกายของเจ้าก็ได้รับพลังปราณธาตุน้ำแข็งอันทรงพลัง แต่น่าเสียดายที่พลังปราณเดิมของเจ้าเป็นธาตุไฟ ไฟและน้ำแข็งมักจะหักล้างกัน ดังนั้นพลังธาตุน้ำแข็งจึงไม่เพียงแต่ไม่มีประโยชน์กับเจ้า แต่มันยังเข้าปะทะกับเปลวเพลิงฟีนิกซ์ของเจ้าอีกด้วย สาเหตุที่เจ้าหมดสติไปในทันทีเป็นเพราะพลังงานที่ตรงข้ามกันสองชนิดนี้ปะทะกันอย่างกะทันหัน” “พลังธาตุน้ำแข็งของเจ้าถูกเปลวเพลิงฟีนิกซ์กดทับไว้จนหมดสิ้นแล้ว หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าคงได้รับวิชาปราณธาตุน้ำแข็งที่นางครอบครองไปเรียบร้อยแล้ว” คำพูดของมังกรฟ้าบรรพกาลทำให้หยุนเช่อตะลึงงัน เขาตั้งสติครู่หนึ่ง แล้วก็พบว่าภายในจิตสำนึกของเขามีวิชาปราณธาตุน้ำแข็งอันทรงพลังอยู่... เพลงยุทธ์เมฆาน้ำแข็ง!! มิหนำซ้ำ ยังเป็นเพลงยุทธ์เมฆาน้ำแข็งที่บรรลุถึงขั้นที่หก ซึ่งสามารถ “กระตุ้นหิมะสวรรค์” ได้แล้ว! การค้นพบนี้ทำให้หยุนเช่อตกตะลึงอย่างยิ่ง แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ‘การฝึกฝนแบบหยินหยางคู่’ แต่แก่นแท้ที่แท้จริงของการฝึกแบบนี้คือการปรับสมดุลหยินและหยาง เพื่อเติมเต็มจุดด้อยของกันและกัน บางทีคุณสมบัติของพลังอาจจะเปลี่ยนแปลงไปได้ผ่านการฝึกฝนแบบนี้ แต่การได้รับวิชาปราณของอีกฝ่ายไปจนหมดสิ้นหลังจากร่วมรักกัน... เรื่องแบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน! เดี๋ยวก่อน! หยุนเช่อฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หรือว่าสาเหตุที่ตำหนักเมฆาน้ำแข็งห้ามศิษย์ในสำนักเสียความบริสุทธิ์อย่างเด็ดขาด ก็เพราะว่า...วิชาเพลงยุทธ์เมฆาน้ำแข็งสามารถส่งต่อให้บุรุษได้จนหมดสิ้นผ่านทางหยินบริสุทธิ์? ยิ่งหยุนเช่อคิด วิเคราะห์ตาม ยิ่งดูมีความเป็นไปได้สูง ผลลัพธ์จากการฝึกฝนเป็นเวลาสิบหรือหลายสิบปีของเหล่าศิษย์ตำหนักเมฆาน้ำแข็ง... หากบุรุษสามารถชิงความบริสุทธิ์ไปได้ เขาก็จะได้รับวิชานั้นมาโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย! มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย! ในขณะเดียวกัน มันจะส่งผลให้วิชาของสำนักรั่วไหลไปสู่คนนอก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมมีสายตาแห่งความโลภนับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังศิษย์ของตำหนักเมฆาน้ำแข็งทุกนาง แม้ตำหนักเมฆาน้ำแข็งจะทรงพลังเพียงใด แต่พวกนางก็จะตกอยู่ในอันตรายมหาศาล ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้เอง... สตรีแห่งตำหนักเมฆาน้ำแข็งจึงถูกห้ามไม่ให้มีความสัมพันธ์กับบุรุษ และห้ามเสียความบริสุทธิ์จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ใช่เพราะความรักจะกระทบต่อการฝึกวิชา แต่มันเป็นเพราะเหตุนี้... มังกรฟ้าบรรพกาลกล่าวต่อ “โดยทั่วไป เจ้าจะต้องใช้เพลงยุทธ์เมฆาน้ำแข็งเพื่อกักเก็บพลังธาตุน้ำแข็งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด มิฉะนั้นหากมันระเบิดออกมา อาจส่งผลให้ร่างกายของเจ้าเสียหายอย่างหนัก... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะสามารถตามหาเมล็ดพันธุ์แห่งความชั่วร้ายธาตุน้ำที่เทพปีศาจทิ้งไว้ได้ มีเพียงเมล็ดพันธุ์ธาตุน้ำของเทพปีศาจเท่านั้นที่สามารถทำให้ไฟและน้ำแข็ง ซึ่งเป็นธาตุที่ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิงนี้ อยู่ร่วมกันในร่างกายคนเดียวได้อย่างสมบูรณ์แบบ” “...เจ้ารู้หรือว่าร่างกายข้ามีเส้นชีพจรลมปราณของเทพปีศาจ?” หยุนเช่อเงยหน้าขึ้น “ขนาดสายเลือดแห่งเปลวเพลิงฟีนิกซ์ข้ายังสัมผัสได้ แล้วข้าจะไม่จำไอของเทพปีศาจได้อย่างไรกัน? นอกจากนั้น ร่างกายของเจ้ายังมีไอพลังแห่งเทพเจ้าแห่งความคลั่งและสิริอุส หมาป่าแห่งท้องฟ้า สาเหตุที่เจ้าผ่านการทดสอบมาได้ก็เพราะเจ้าอาศัยพลังเหล่านี้ สถานการณ์ของเจ้าทำให้ข้าต้องถอนหายใจด้วยความทึ่ง และทำให้ข้าปรารถนาจะเห็นอนาคตของมนุษย์เป็นครั้งแรก” น้ำเสียงของมังกรฟ้าบรรพกาลเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างลึกซึ้ง “เมล็ดพันธุ์ธาตุน้ำของเทพปีศาจ ข้าจะพยายามตามหามันให้พบ” หยุนเช่อกล่าว เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังธาตุน้ำแข็งที่เพิ่มเข้ามาในร่างกาย เขาพึมพำในใจว่า “ข้าจะไม่ยอมให้พลังที่เจ้ามอบให้ข้าพร้อมกับความบริสุทธิ์นั้นต้องถูกผนึกไว้ตลอดไป...” เขาเงยหน้าขึ้นและถามอย่างใจเย็น “แล้วนางล่ะ? นางไปไหนแล้ว? นางบอกหรือไม่...ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?” “นางจากไปแล้ว นางไม่ได้บอกว่าจะกลับมาเมื่อใด” มังกรฟ้าบรรพกาลตอบ “...แล้วก่อนนางจากไป นางต้องการจะฆ่าข้าหรือไม่?” หยุนเช่อถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเลื่อนลอย “นางชักกระบี่ขึ้นมาจ่อที่จุดตายของเจ้า แต่ตั้งแต่ตอนที่นางยกกระบี่ขึ้นจนถึงตอนที่เก็บกระบี่ไป นางไม่เคยมีจิตสังหารที่แท้จริงแม้แต่นิดเดียว ข้าบอกได้ว่านางเพียงแค่กำลังต่อสู้กับใจตัวเองบางอย่าง... นางจ้องมองเจ้าอยู่นานก่อนจะจากไป แต่ตอนที่นางจากไป นางดูไม่เด็ดขาดนัก อย่างน้อยตอนที่นางเดินจากไป นางก็หันกลับมามองเจ้าถึงสามครั้ง” ดวงตาของหยุนเช่อสั่นไหว แววตาที่เลื่อนลอยหายไปและแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันสงบ “ขอบคุณ มังกรฟ้าบรรพกาล เจ้าไม่เพียงแต่มอบพลังให้ข้า แต่ยังช่วยชีวิตนางไว้ด้วย” ในใจเขาคิดเพิ่มขึ้นอีกประโยคหนึ่ง: หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่มีวันได้เฉียดใกล้ที่จะได้เชยชมร่างของท่านเซียนน้อยเป็นแน่... “หึ หึ หึ หึ เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า ข้าเพียงแต่อยากหาตัวแทนที่เหมาะสมในการสืบทอดสายเลือดของข้าเพื่อตัวข้าเองเท่านั้น อย่างไรก็ตาม...หากเจ้าซาบซึ้งกับสิ่งที่ได้รับไปจริงๆ เจ้าจะตกลงรับคำขอของข้าสักเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?” คำว่า ‘คำขอ’ เมื่อเอ่ยออกมา มันแฝงด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย ในฐานะมังกรฟ้าบรรพกาล ผู้เป็นผู้นำแห่งสัตว์เทพนับไม่ถ้วนในแดนเทพ เหตุใดจึงต้อง ‘ขอ’ สิ่งใดจากผู้อื่นกัน? คำขอจากมังกรฟ้าบรรพกาล... นี่เป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้เลย หยุนเช่อพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “เชิญว่ามา แม้ข้าจะไม่สามารถรับประกันได้ว่าข้าจะช่วยท่านได้แน่นอน แต่ตราบใดที่อยู่ในวิสัยที่ข้าพอจะทำได้ ข้าจะพยายามทำทุกอย่างให้เต็มที่” “เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการตอบรับของเจ้า คำขอของข้านี้มันยากเกินไปสำหรับเจ้าจริงๆ เจ้าอาจใช้เวลาทั้งชีวิตโดยไม่สามารถเข้าใกล้ขอบเขตของคำขอนี้ได้เลย แต่ด้วยพลังในร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า ทำให้ข้าอดที่จะรู้สึกมีความหวังไม่ได้... ข้าหวังว่าสักวันในชีวิตนี้ เจ้าจะสามารถตามหากระบี่เล่มหนึ่งพบ” “กระบี่...เล่มหนึ่ง?” หยุนเช่อตะลึง “เป็นกระบี่แบบไหนหรือ?” มังกรฟ้าบรรพกาลไม่ได้ตอบคำถามนี้โดยตรง แต่กลับกล่าวอย่างช้าๆ ว่า “เจ้าเคยได้ยินสถานที่ที่เรียกว่า ‘แดนเทพ’ บ้างหรือไม่?” “แดนเทพ?” หยุนเช่อส่ายหัว “ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน” “แดนเทพคือโลกที่เทพเจ้าเคยพำนักอยู่ ในยุคบรรพกาล มันเป็นระนาบมิติที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ใหญ่โตกว่าทวีปเมฆครามที่เจ้าอาศัยอยู่ถึงหมื่นเท่า หลังจากนั้นเหล่าเทพต่างร่วงหล่น แต่แดนเทพไม่ได้ว่างเปล่าลงเพราะเหตุนั้น มันกลับเต็มไปด้วยมนุษย์นับไม่ถ้วนที่เข้ามาครอบครองโลกที่เคยเป็นของเทพเจ้า และต่อสู้แย่งชิงทุกสิ่งที่เทพเจ้าทิ้งไว้... ไม่ว่าจะเป็นโบราณวัตถุ อาวุธ โอสถวิญญาณ สายเลือด วิชาปราณ และอื่นๆ จากนั้นด้วยการพึ่งพาโบราณวัตถุเทพที่ค้นพบ พวกเขาก็สร้างตระกูล ขุมพลัง ดินแดน และแม้แต่โลกย่อยๆ ที่ทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ” แววตาของหยุนเช่อเลื่อนลอย ราวกับกำลังฟังคำบอกเล่าจากสรวงสวรรค์ “สถานที่แห่งนั้นก็มีสายเลือดที่ข้าทิ้งไว้เช่นกัน ข้าได้รับรู้เรื่องเหล่านี้ผ่านทางจิตวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่นั้น แดนเทพในปัจจุบันไม่ใช่โลกของเทพที่แท้จริงอีกต่อไป แต่ถูกแบ่งแยกออกเป็นเขตอำนาจมากมายโดยเหล่าผู้สืบทอดสายเลือดของเทพนับไม่ถ้วน มันกลายเป็นระนาบที่มีระดับพลังสูงสุดในยุคนี้ ยิ่งไปกว่านั้น แดนเทพยังกว้างใหญ่เกินพรรณนา ทุกคนต่างวาดฝันว่าคงมีโบราณวัตถุเทพที่ยังไม่ถูกค้นพบอีกมากมาย ทุกๆ วันจึงมีผู้คนมากมายออกตามหา... โดยเฉพาะการตามหากระบี่เล่มหนึ่ง กระบี่เล่มนั้นได้สาบสูญไปนานนับไม่ถ้วนปี นับตั้งแต่เหล่าเทพถูกทำลายล้างไป ก็ไม่เคยมีแม้แต่ร่องรอยของมันปรากฏให้เห็น ทว่าพลังและอานุภาพของมันทำให้ผู้คนไม่อาจละทิ้งการตามหาได้” “กระบี่เล่มนั้นมีชื่อว่า กระบี่บรรพกาลพิพากษาสวรรค์” “เจ้าครอบครองหนึ่งในเจ็ดสมบัติลึกลับแห่งสวรรค์ ไข่มุกพิษสวรรค์ ดังนั้นเจ้าควรจะเข้าใจดีว่าการได้ครอบครองหนึ่งในเจ็ดสมบัติลึกลับนั้นหมายความว่าอย่างไร ส่วนกระบี่บรรพกาลพิพากษาสวรรค์เล่มนั้น มันถูกจัดอันดับให้อยู่เป็นอันดับหนึ่งในเจ็ดสมบัติลึกลับแห่งสวรรค์! ตามตำนานกล่าวว่าพลังของมันเพียงพอที่จะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง มันสมกับฉายาสมบัติสูงสุดอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง ต่อให้ตกไปอยู่ในมือของคนธรรมดา คนผู้นั้นก็ยังสามารถสังหารเทพที่แท้จริงและพิพากษาสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย!” —————————————— หมายเหตุของผู้แปล (alyschu): ท่าฟีนิกซ์กลับด้าน = 69