บทที่ 898: ความสำเร็จเบื้องต้นของวิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนี (Ruler Technique) โลกแมกม่าสีแดงฉานเต็มไปด้วยความเงียบงันอันน่าขนลุก ราวกับไร้ซึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ แมกม่าอันกว้างใหญ่ที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดนั้นเปรียบเสมือนสระน้ำนิ่งสนิทที่ไม่ก่อให้เกิดแม้แต่ระลอกคลื่น ความเงียบงันดูเหมือนจะปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของโลกแมกม่าแห่งนี้... "ตู้ม!" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างกะทันหันในโลกแมกม่าอันเงียบสงบนี้ ทันใดนั้น แมกม่าหนืดข้นก็ดูเหมือนจะถูกบางสิ่งรบกวนจนเริ่มเดือดพล่านขึ้นลงอย่างรุนแรง คลื่นอัคคีแมกม่าขนาดมหึมาพวยพุ่งและยกตัวสูงขึ้นก่อนจะฟาดลงมา ส่งผลให้สายธารแมกม่ากระจายไปทั่วทุกทิศทางพร้อมเสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่บนแมกม่าท่ามกลางคลื่นอัคคีที่โหมกระหน่ำ ร่างกายของเขาเปลือยเปล่าและถูกฉาบไว้ด้วยของเหลวสีขาวหนืดหนา บนผิวหนังที่เปิดเผยออกมา ในเวลานี้ มือของเขากำลังถือไม้บรรทัดขนาดใหญ่และหนักอึ้งขณะร่ายรำไปมาอย่างรวดเร็ว เส้นโค้งอันลึกลับมากมายก่อตัวขึ้น ตามการร่ายรำของไม้บรรทัดหนักนั้น เงาของไม้บรรทัดก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็วและโอบล้อมทั่วร่างของเขา แมกม่าที่ตกลงมาด้วยแรงปะทะมหาศาลถูกสะท้อนออกไปอย่างฉับพลันเมื่อสัมผัสเข้ากับเงาของไม้บรรทัดที่ดูเหมือนร่างแห เงาของไม้บรรทัดหนาแน่นราวกับถูกซ้อนทับกันนับครั้งไม่ถ้วนในขณะที่เขาร่ายรำ มันสกัดกั้นสายธารแมกม่าที่ถาโถมเข้ามาไม่ให้เล็ดลอดผ่านเข้ามาได้แม้แต่น้อย การป้องกันที่หนาแน่นนี้ช่างน่าทึ่งจนยากจะบรรยาย คลื่นอัคคีแมกม่าลูกใหญ่ฟาดลงมาด้วยเสียงดังสนั่นและกระจายออก ก่อให้เกิดสายธารแมกม่าที่แทรกซึมไปทั่วอากาศ หลังจากนั้นมันก็ค่อยๆ สงบลง ชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนแมกม่าหอบหายใจหนักหน่วงและค่อยๆ หยุดการร่ายรำไม้บรรทัด เมื่อเงาไม้บรรทัดสุดท้ายจางหายไป เผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่ม ใบหน้านี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความเหนื่อยล้า เขาคือเซียวเหยียน ผู้ซึ่งเข้ามาฝึกฝนในโลกแมกม่าแห่งนี้ เซียวเหยียนหยุดการร่ายรำไม้บรรทัดหนักในมือ เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แรงปะทะระดับที่คลื่นแมกม่าสูงสิบฟุตฟาดลงมานั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง มันบีบให้เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มี มิฉะนั้น หากแมกม่าร้อนเหล่านั้นสัมผัสถูกตัว เกรงว่าเนื้อหนังของเขาคงกลายเป็นเนื้อย่างในทันที เซียวเหยียนหยุดพักการฝึกฝน เพียงชั่วครู่นั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงอาการชาที่แล่นพล่านมาจากมือ เขาก้มหน้าลงมองไม้บรรทัดหนักเสวียน (Heavy Xuan Ruler) ก็พบว่ามันถูกฉาบไปด้วยแมกม่า ความร้อนแรงแผ่ซ่านไปตามตัวไม้บรรทัดจนทำให้มือของเขาร้อนผ่าว โชคดีที่อุณหภูมิเพียงแค่นี้ไม่ถือว่าเป็นปัญหาสำหรับเซียวเหยียน สายตาของเขากลับมามองร่างกายตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ เขาเห็นว่าร่างกายของเซียวเหยียนที่ถูกเคลือบด้วยของเหลวเย็นเยียบนั้น ปัจจุบันมีจุดสีแดงสดอยู่หลายจุด เห็นได้ชัดว่าคลื่นแมกม่าบางส่วนได้เล็ดลอดเข้ามาในตอนแรก แต่โชคดีที่มีชั้นของเหลวเย็นคอยป้องกันไว้จึงไม่ทำให้เกิดอันตรายรุนแรงต่อร่างกาย แม้จะไม่มีอันตรายร้ายแรง แต่นั่นก็บ่งบอกว่า ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ (Six Joint Body Flowing Ruler) ของเขายังไม่ได้ถูกฝึกจนสำเร็จ ตามที่เขียนไว้ในม้วนคัมภีร์ ผู้ที่จะฝึกวิชานี้ให้สำเร็จอย่างน้อยต้องสามารถยืนอยู่ท่ามกลางคลื่นแมกม่าได้อย่างอิสระโดยที่แมกม่าไม่สัมผัสตัวเลยแม้แต่หยดเดียว เพราะเมื่อต้องต่อสู้กับผู้อื่นในอนาคต ช่องว่างในการป้องกันเพียงเล็กน้อยย่อมไม่เพียงแค่ปล่อยให้แมกม่าเล็ดลอดเข้ามา แต่มันหมายถึงจุดจบด้วยพลังปราณ (Dou Qi) อันตราย... “วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสานนี้ ไม่ได้ฝึกง่ายอย่างที่คิดไว้จริงๆ...” เซียวเหยียนส่ายหัวและถอนหายใจเบาๆ แน่นอนว่าเซียวเหยียนซึ่งรู้สึกไม่พอใจกับความเร็วในการฝึกฝนของตนเอง ไม่รู้เลยว่าการที่เขาสามารถฝึก ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ มาได้ถึงขนาดนี้ภายในเวลาเพียงสิบห้าวันนั้นเป็นสิ่งที่ยากจะบรรลุได้ ต่อให้เป็นพรสวรรค์ในการฝึกฝนของเซียวเหยียน หากไม่ได้เริ่มฝึกด้วยไม้บรรทัดหนัก พบสถานที่ฝึกที่สมบูรณ์แบบ และได้รับการสั่งสอนจากรอยประทับวิญญาณ ก็คงไม่มีทางเป็นไปได้ อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นวิชาการต่อสู้ระดับตี้ (Di Class Dou Skill) หากฝึกสำเร็จได้ง่ายดายปานนั้นก็คงดูตลกเกินไป แค่ลองนึกถึงความยากลำบากที่เซียวเหยียนต้องเผชิญเพื่อฝึกวิชา ‘คลื่นอัคคีแยกปฐพี’ ระดับตี้ขั้นต้น ก็พอจะเดาออกแล้ว เซียวเหยียนเก็บไม้บรรทัดหนักเข้าแหวนเก็บของ ปลายนิ้วเท้าแตะลงบนแมกม่าก่อนจะกางปีกกระดูกสีขาวใสออกมา เขาขยับปีกแล้วร่างก็พุ่งขึ้นจากแมกม่า บินตรงไปยังถ้ำบนผนังภูเขา ครึ่งเดือนผ่านไปแล้วนับตั้งแต่เซียวเหยียนเข้าสู่โลกแมกม่าแห่งนี้ ตลอดครึ่งเดือนนี้เขาไม่ได้ก้าวเท้าออกไปไหนเลย จะมีเพียงบางครั้งที่ออกไปรายงานตัวกับผู้อาวุโสที่คอยเฝ้าอยู่หน้าทางเข้า เพื่อป้องกันไม่ให้คนเหล่านั้นคิดว่าเขาเกิดเรื่องร้ายแรงข้างล่างนั่น การฝึกฝนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยตลอดครึ่งเดือนโดยลืมกินลืมนอนอาจจะขมขื่นและโดดเดี่ยว แต่มันก็เห็นผลชัดเจนยิ่งนัก ในปัจจุบัน พลังปราณในร่างของเซียวเหยียนเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากความรู้สึกของเขา เขาค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ระดับโต้วหวง (Dou Huang) หกดาวเข้าไปทุกที ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะพลังงานธาตุไฟที่บริสุทธิ์เป็นพิเศษหรืออย่างไร แต่เซียวเหยียนพบว่าพลังปราณในร่างของเขาร้อนแรงขึ้นมาก แน่นอนว่าเขายังได้รับรางวัลเป็นการคุ้นเคยกับ ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ มากขึ้น แม้ปัจจุบันจะยังไม่ถือว่าสำเร็จวิชา แต่ก็นับว่าดีกว่าตอนเริ่มต้นฝึกมากนัก เซียวเหยียนทนต่อความปวดเมื่อยไปทั่วร่างขณะก้าวเข้าสู่ถ้ำ เขานั่งขัดสมาธิและเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาการฝึกนี้ เขาค้นพบว่าทุกครั้งที่ฝึก ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ อัตราการดูดซับพลังของร่างกายจะสูงเป็นพิเศษ เขาสามารถได้ยินเสียงเซลล์ กระดูก เส้นชีพจร กล้ามเนื้อ และอวัยวะภายในของเขาร้องหาพลังงานธาตุไฟอันทรงพลังที่ไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างแผ่วเบา การก้าวหน้าของพลังทำให้เซียวเหยียนต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวที่ยากจะอดทน ปัจจุบันเขากำลังจะมุ่งหน้าไปยังทวีปจงโจว (Central Plains) สถานที่ที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือ แหล่งซ่อนเร้นของมังกรและเสือ มันไม่ใช่ 'เขตแดนมุมมืด' (Black-Corner Region) และไม่ใช่จักรวรรดิเจียหม่า ในสองที่นั้นเซียวเหยียนอาจจะอาศัยพลังปัจจุบันเอาตัวรอดได้ แต่ในสถานที่แห่งนั้น เขาคงไม่อาจเอาตัวรอดได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น การจะคว้าอันดับหนึ่งในสิบของงาน ‘ชุมนุมโอสถ’ (Pill Gathering) ที่จัดโดยหอคอยโอสถ (Pill Tower) ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนี่คือสนามประลองของเหล่าปรุงยาอัจฉริยะจากทั่วทั้งทวีปโต้วชี่ การจะโดดเด่นท่ามกลางผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านการปรุงยาอันน่าตกตะลึงนั้นเป็นไปไม่ได้เลยหากปราศจากความสามารถที่แท้จริง แม้ว่าพรสวรรค์ในการปรุงยาของเซียวเหยียนจะยอดเยี่ยม แต่เขาก็ไม่กล้าประมาทงาน ‘ชุมนุมโอสถ’ ที่แม้แต่เหยาเหล่า (Yao Lao) ก็เคยเข้าร่วม นี่คือแรงกระตุ้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเซียวเหยียนในการอดทนต่อความโดดเดี่ยวและทุ่มเทสุดกำลังเพื่อยกระดับพลังของตน เพราะมีเพียงการครอบครอง ‘เปลวอัคคีสามพันดารา’ (Three Thousand Burning Flame) เท่านั้นที่เขาจะสามารถล้างพิษปีศาจ (Demon Poison Spot) ในร่าง และช่วยเหลือเหยาเหล่ารวมถึงท่านพ่อของเขาได้... ดวงตาของเซียวเหยียนที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้ากลับมามุ่งมั่นอีกครั้งเมื่อความคิดเหล่านี้วาบขึ้นในใจ เขาสั่งปิดเปลือกตาช้าๆ และเดินหน้าฝึกฝนอย่างหนักต่อไป! ในโลกแมกม่าอันเงียบสงบไม่มีแนวคิดเรื่องเวลา อย่างไรก็ตาม เซียวเหยียนสามารถสัมผัสได้ถึงการเติบโตของพลังตนเองอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น การฝึกฝน ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ ก็ค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบตามขั้นตอน ด้วยความเร็วนี้ เซียวเหยียนน่าจะสามารถทะลวงสู่ระดับโต้วหวงหกดาวได้ภายในเวลาอีกสองเดือน! ในช่วงเวลานี้ ความรู้สึกถูกเรียกหาที่ไร้ที่มายังคงปรากฏบ่อยครั้งขึ้น ทำให้เซียวเหยียนรู้สึกสงสัย ขณะนี้เขามั่นใจแล้วว่ามีวัตถุลึกลับบางอย่างอยู่ลึกลงไปในแมกม่าที่กำลังเรียกร้องหาเปลวอัคคีใจอสูร (Fallen Heart Flame) ในร่างของเขา แม้จะมั่นใจแต่เซียวเหยียนก็ไม่กล้าผลีผลาม โลกแมกม่าแห่งนี้อาจดูเงียบสงัดสนิท แต่เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากเบื้องลึก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาจึงเอาแต่ฝึกฝนอยู่แค่บริเวณนี้ เพราะกลัวว่าจะหนีไม่ทันหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน “ตู้ม!” คลื่นอัคคีแมกม่าขนาดมหึมาฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงจนเกิดเสียงดังสนั่นก้องไปทั่วพื้นที่ เซียวเหยียนในสภาพเปลือยเปล่ายืนอยู่ท่ามกลางคลื่นเพลิงนั้น ไม้บรรทัดหนักในมือร่ายรำขณะที่ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม ภายใต้การร่ายรำอันลึกล้ำ เงาของไม้บรรทัดต่อเนื่องกันปรากฏขึ้นรอบกาย ดูเหมือนร่างแหที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้อย่างมิดชิด แมกม่าที่ถาโถมเข้ามาถูกผลักออกไปอย่างนุ่มนวลด้วยแรงที่แฝงอยู่ในเงาไม้บรรทัด หากมองจากระยะไกลจะดูราวกับว่ามีวังวนถูกสร้างขึ้นโดยเงาไม้บรรทัดท่ามกลางคลื่นเพลิง แมกม่าที่กระเซ็นลงมาจะถูกดีดออกไปเมื่อสัมผัสเข้ากับวังวนเงาไม้บรรทัด การป้องกันที่หนาแน่นชนิดที่แม้แต่ลมก็ยังแทรกผ่านไม่ได้นี้ช่างน่ายกย่องจริงๆ... เซียวเหยียนผู้ร่ายรำไม้บรรทัดอยู่ในคลื่นเพลิงจู่ๆ ก็หรี่ตาลง เสียงตะโกนเบาๆ หลุดออกมาจากปลายลิ้นและมือของเขาก็หยุดไม้บรรทัดหนักลงกะทันหัน ไม้บรรทัดสั่นไหวอย่างรวดเร็วในทันทีที่การป้องกันแบบเงาไม้บรรทัดหายไป ภาพติดตาปรากฏขึ้นซ้อนทับกันครั้งแล้วครั้งเล่า! “เปลวเพลิงเดือดพล่าน!” (Raging Flames) เสียงคำรามก้องไปทั่วโลกแมกม่า แสงเพลิงสูงสี่ร้อยฟุตสองสายไขว้กันพุ่งออกจากไม้บรรทัดหนัก มันดูเหมือนร่างแหไม้บรรทัดที่ดูหยาบกระด้างแต่ทรงพลัง แรงปะทะที่ระเบิดออกมาในชั่วพริบตานั้นฉีกกระชากคลื่นแมกม่ามหาศาลที่อยู่เบื้องหน้าจนขาดกระจุย “ตู้ม!” แมกม่าที่กระจายไปทั่วทุกทิศทางร่วงหล่นลงมา ก่อให้เกิดสายธารแมกม่าขนาดใหญ่ เปลวไฟสีเขียวหยกจางๆ แผ่ออกมาจากร่างกายของเซียวเหยียน สกัดกั้นสายธารแมกม่าเอาไว้ ความปิติเอ่อล้นในดวงตาของเซียวเหยียนขณะเผชิญหน้ากับแมกม่าที่เดือดพล่าน การที่เขาสามารถปลดปล่อยท่า ‘เปลวเพลิงเดือดพล่าน’ ของ ‘วิชาฝ่ามือสะบัดดรรชนีหกประสาน’ ได้ หมายความว่าเขาสำเร็จวิชาในขั้นต้นแล้ว ความสำเร็จนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ความเร็วเช่นนี้ถือว่ารวดเร็วอย่างยิ่ง น่าจะเป็นสิ่งที่แม้แต่เซียวเหยียนเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เซียวเหยียนสูดอากาศร้อนลึกๆ เข้าไป ก่อนจะเผยยิ้มที่มุมปาก เขากำลังจะกลับไปพักผ่อนในถ้ำแต่แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาแทบจะก้มหน้าลงมองไปยังทะเลแมกม่าที่ไร้ก้นบึ้งในทันที เมื่อครู่นี้ พื้นที่ส่วนลึกของแมกม่าได้ส่งเสียงเรียกหาอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น ความรุนแรงในการเรียกร้องครั้งนี้ยังรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ “ข้างล่างนั่น... มีอะไรกันแน่? ทำไมมันถึงทำให้เปลวอัคคีใจอสูรในร่างข้าตอบสนองได้มากถึงเพียงนี้?” ดวงตาของเซียวเหยียนวูบไหว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นของเขาถูกกระตุ้นด้วยการเรียกร้องลึกลับในช่วงเวลานี้ ทว่าเขาก็ยังลังเลที่จะลงไปสำรวจแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเนื่องจากความระมัดระวังตัว แต่ทว่าในวันนี้ เขากลับรู้สึกสนใจขึ้นมา บางทีอาจจะมีบางสิ่งที่คาดไม่ถึงอยู่เบื้องล่างนั่น... ครั้งนี้... เขาจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง!