บทที่ 109 - 107: เรือนลวงตา (ตอนที่ 2) “ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ!” “ข้าช่างน่าเวทนาเหลือเกิน…” “ข้าตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน…” เสียงร้องโหยหวนแหลมสูงของสตรีค่อยๆ ดังขึ้นจากเบาไปหาดัง จากไกลมาใกล้ ราวกับมีใครบางคนกำลังกระซิบอยู่ที่ข้างหูซ้ายของเขา พร้อมกับเป่าลมเย็นเยียบออกมา ทำให้ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วลำคอ ใบหู และจุดอื่นๆ บนร่างกายของเขาในทันที “ใคร?” หลูอี้สะบัดหน้าขวับไปมองรอบๆ แต่กลับไม่เห็นสิ่งใดเลย “เล่นลูกไม้อะไร!” เขาเปิดใช้งานเคล็ดลมปราณสุดขีดสีเหลืองในใจ เลือดลับภายในร่างกายไหลเวียนอย่างรวดเร็วราวกับฝูงปลา ความร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่แผ่ออกมาบนผิวหนังช่วยขจัดความเย็นออกไปจนหมดสิ้น “ข้าตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน!” “ทำไมเจ้าถึงไม่มาช่วยข้า?” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งที่ด้านขวาของเขา ทำให้หัวใจของหลูอี้กระตุกวูบ เลือดลับที่กำลังไหลเวียนรวดเร็วชะงักลงเล็กน้อย ที่เอวข้างขวา เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ ราวกับมีก้อนน้ำแข็งมาแปะติดอยู่ “หืม?” หลูอี้ปล่อยหมัดอันดุดันออกไปทางต้นตอของเสียง ‘เพียะ!’ ด้วยพละกำลังกว่าสี่ถึงห้าพันชั่ง มันทำให้เกิดเสียงฉีกขาดแหลมคม ราวกับประทัดยักษ์ถูกจุดระเบิดขึ้นภายในเรือนลวงตา “ข้าตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน!” เสียงนั้นไม่ได้อ่อนกำลังลงแม้แต่น้อย และความเย็นบนตัวเขาก็ยังคงอยู่ พลังโจมตีรุนแรงขนาดนี้กลับไม่ได้ผลอย่างนั้นหรือ? หรือว่ามันจะมีภูมิคุ้มกันต่อการโจมตีทางกายภาพ? ‘เพียะ!’ หลูอี้ปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง หมัดนี้ถูกเสริมพลังด้วยเลือดลับ พลังของมันเหนือกว่าหมัดก่อนหน้า ผิวหมัดของเขาเปล่งแสงสีแดงฉาน เห็นได้ชัดเจนในคืนที่มืดมิด “อ๊าก!!” วิญญาณสตรีหวีดร้องออกมาอย่างแหลมสูงจนน่าเหลือเชื่อ คลื่นพลังงานล่องหนแผ่ออกมาจากหลูอี้ราวกับระลอกน้ำ หัวของหลูอี้รู้สึกราวกับถูกค้อนหนักๆ ฟาดเข้าใส่ จนสายตาเริ่มพร่าเลือน ไอสีแดงจากเลือดลมบนผิวหนังค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว ภายในห้อง เชิงเทียนเก่าสีแดงบนโต๊ะบินเข้าหาด้านข้างของหลูอี้ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ปลายเหล็กที่ขึ้นสนิมส่องประกายสีดำวาวโรจน์ในความมืด มุ่งตรงไปยังหลอดเลือดแดงที่ลำคอของเขาอย่างหมายมั่น! หากมันแทงทะลุ ต่อให้เป็นร่างกายของยอดฝีมือวรยุทธ ผลลัพธ์ก็คงเลวร้ายไม่ต่างกัน ในจังหวะนี้ ไข่มุกสมบัติสีม่วงจากฉีเป่าในกระเป๋าของหลูอี้ก็เปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมาทันที! ดวงตาของหลูอี้กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายจากด้านหนึ่ง เขาก็พุ่งตัวหลบไปยังอีกด้านหนึ่งอย่างแรง ทำให้การจู่โจมด้วยเชิงเทียนสีแดงนั้นพลาดเป้าไป ‘นี่มันการโจมตีทางจิตงั้นหรือ?’ หลูอี้รู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย หากไม่ได้พกไข่มุกของฉีเป่าติดตัวมาด้วย วันนี้เขาคงสูญเสียครั้งใหญ่ไปแล้ว “คราวนี้ตาข้าบ้าง!” “ทลายภูผา!” หลูอี้เดือดดาลพร้อมปล่อยหมัดที่สามออกไป หน้าอกของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะ เคล็ดลมปราณสุดขีดสีเหลืองทำงานด้วยความเร็วสูง หมัดขวาทั้งหมัดกลายเป็นสีแดงเลือด แม้แต่ไอร้อนสีขาวก็ยังพวยพุ่งออกมาจากหมัด ‘ฮู!’ หมัดนี้มีพลังมากกว่าครั้งก่อน เสียงที่ดังออกมาทุ้มต่ำและหนักแน่น ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากยุคดึกดำบรรพ์ ในเวลาเดียวกัน พลังงานล่องหนสายหนึ่งพุ่งออกจากผิวหมัด ครอบคลุมพื้นที่ที่หลูอี้สัมผัสได้ถึงต้นตอของเสียง “อ๊าก!” เสียงหวีดร้องครั้งที่สองดังขึ้น ซึ่งเมื่อเทียบกับครั้งก่อนแล้ว มันมีน้ำเสียงของความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดปนอยู่อย่างเห็นได้ชัด ‘ปัง!’ หัวของหลูอี้ก็ได้รับผลกระทบจากคลื่นเสียงอย่างหนักเช่นกัน ทว่าคราวนี้ด้วยการเตรียมตัวและการมีอยู่ของไข่มุกสมบัติสีม่วง หลูอี้จึงไม่จมดิ่งลงสู่ความสับสนเหมือนครั้งก่อน ถึงกระนั้น เขายังรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด “ไปลงนรกซะ!” หลูอี้โกรธจัด เขาเปิดใช้งานเคล็ดทลายภูผาอีกครั้ง แขนของเขาเปลี่ยนเป็นเงาสีดำจนมองไม่ทัน หมัดกลายเป็นดั่งอาเกตสีแดง ในชั่วพริบตาเดียวเขาก็ปล่อยหมัดออกไปห้าครั้งต่อเนื่องที่ต้นตอของเสียง ทุกหมัดรีดเค้นพลังของเขาออกมาถึง 100%! “อ๊าก!” สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายหวีดร้องต่อเนื่อง เชิงเทียนที่ลอยค้างอยู่ในอากาศตกลงสู่พื้นด้วยเสียง ‘เคร้ง’ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถควบคุมวัตถุทางกายภาพได้อีกต่อไป แม้แต่ร่างของมันก็ไม่สามารถซ่อนเร้นได้อีก ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในอากาศเป็นเงาสีขาวเลือนราง เงาสีขาวหายวับไปในพริบตา พุ่งตรงไปยังทิศทางของบ่อน้ำแห้ง “คิดจะหนีงั้นหรือ?” หลูอี้แสยะยิ้ม เท้าขวากระทืบลงบนพื้นดินอย่างแรงจนเกิดเป็นหลุมลึกในดินโคลนในทันที ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็พุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ตามหลังเงาสีขาวนั้นไป จนถึงตัวมันในเวลาไม่นาน “ตายซะ!” กลางอากาศ กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของหลูอี้เกร็งเครียด หลังโค้งดั่งคันธนู เอวดั่งสายธนู และแขนขวาดั่งลูกศร ปล่อยหมัดฮุกเข้าใส่เงาสีขาวอย่างหนักหน่วง! “ทลายภูผา!” หลูอี้รู้สึกถึงรสชาติโลหะตีขึ้นมาที่ลำคอ นี่คือผลจากการใช้เคล็ดวิชาขั้นสูงเกินขีดจำกัด แต่เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายนี้ เขาจึงฝืนกดดันพลังออกมา “อ๊าก!” เง