บทที่ 231 มังกรสวรรค์ลำดับที่สาม “นับตั้งแต่มีประกาศิตกวาดล้างมาร ทุกหนแห่งที่กูซานทงเคยเหยียบย่างไปล้วนถูกเผาทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง! สถานการณ์เลวร้ายลงถึงขั้นที่ผู้คนทั้งชาย หญิง และเด็กต่างพากันสาปแช่งให้มันตายด้วยความหวาดกลัว มันถูกมองเป็นศัตรูของแผ่นดิน ไม่ว่ามันจะหนีไปที่ใด ทั่วทั้งจักรวรรดิล้วนยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมัน ทั้งโดดเดี่ยวและถูกเหยียดหยาม เจ้าเด็กน้อยเพียงลำพังเริ่มรู้สึกหดหู่ใจ มีข่าวลือหนาหูว่าในยามที่ผู้อาวุโสแห่งเจ็ดตระกูลใหญ่ไล่ล่า เด็กคนนั้นไม่มีแก่ใจจะต่อสู้และเลือกที่จะหนีไป ประกาศิตกวาดล้างมารสัมฤทธิ์ผลในที่สุด อย่างน้อยมันก็สยบจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อยลงได้” จัวฟานพยักหน้ารับช้าๆ เขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะผู้ฝึกตนวิถีมารมักต้องเผชิญกับชะตากรรมเช่นนี้บ่อยครั้ง เพียงเพราะพวกเขาสังหารคนฝ่ายธรรมะด้วยเหตุผลบางประการ คนเหล่านั้นก็ไม่สนใจความจริงและเรียกร้องให้พวกเขาต้องตาย เพียงเพราะถูกตีตราว่าเป็นคนของวิถีมาร ในสภาวะที่โดดเดี่ยวและไร้หนทางเช่นนั้น ใครเล่าจะไม่รู้สึกทุกข์ระทม ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่าผู้ฝึกตนวิถีมารต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง ต้องขัดเกลาจิตใจของตนให้แข็งแกร่ง ต่อให้ต้องอยู่ลำพัง ก็ต้องมีความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับโลกทั้งใบ เช่นเดียวกัน เขาในฐานะจักรพรรดิมาร ไม่เคยคิดตั้งสำนักหรือลัทธิใดๆ หลังจากที่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด กลายเป็นจักรพรรดิที่โดดเดี่ยวที่สุดในบรรดาสมเด็จจักรพรรดิทั้งแปด นี่คือธรรมชาติของผู้ฝึกตนวิถีมาร แม้ว่ายามประสบปัญหาจะไม่มีใครให้พึ่งพาก็ตาม กูซานทงอาจจะไร้เทียมทาน แต่เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ความโดดเดี่ยวและความเกลียดชังย่อมส่งผลรุนแรงยิ่งกว่า ทำให้เขามีปมในใจ [ถอนหายใจ... ประกาศิตกวาดล้างมารนี่มันคือสงครามจิตวิทยาชัดๆ!] จัวฟานถอนหายใจแล้วเอ่ยถามอสูรคลั่ง “แล้วเจ้าเด็กนั่นปลดเปลื้องมารร้ายในใจจนกลายเป็น ‘เจ้าหนูไร้เทียมทาน’ ในปัจจุบันได้อย่างไร?” “ฮี่ ฮี่ ฮี่ พ่อบ้านจัวฉลาดสมคำร่ำลือ ท่านดูออกทันทีเลยว่าแต่ก่อนมันยังไม่มีฉายานี้!” อสูรคลั่งหัวเราะร่า จัวฟานยิ้มเหี้ยม “การถูกโดดเดี่ยวเป็นภาระหนักอึ้งต่อจิตใจ ต่อให้ทรงพลังเพียงใด ก็ยังห่างไกลจากการเป็นผู้ไร้เทียมทาน!” “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถูกต้องแล้ว! ยามที่เหล่าผู้อาวุโสแห่งเจ็ดตระกูลใหญ่ไล่ล่าเด็กน้อย มันกำลังเข้าตาจนจวนเจียนจะถูกกำจัด แต่แล้วก็มีบางอย่างเกิดขึ้นและทำให้เด็กนั่นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หลังจากนั้นเพียงสามเดือน ในตอนที่ผู้คนคิดว่ามันใกล้ตายและกำลังออกตามหาศพ มันก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่หากแต่ก่อนมันยังคงมีความไร้เดียงสาเยี่ยงเด็ก ครั้งนี้มันกลับกลายเป็นดั่งมารร้ายจุติ พฤติกรรมของมันสร้างความหวาดกลัวไม่เพียงแค่เจ็ดตระกูลใหญ่ แต่ยังรวมถึงราชวงศ์ด้วย วิธีการของมันช่างคล้ายกับพวกเราในเส้นทางวิถีมารเสียนี่กระไร ฮี่ ฮี่ ฮี่...” “โอ้ แล้วมันทำอะไรลงไป?” จัวฟานเริ่มตื่นเต้น ส่วนหลี่จิงเทียนก็เฝ้ารอด้วยความสนใจ อสูรคลั่งหัวเราะร่าอีกครั้ง แววตาเต้นเร่า “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน! ทันทีที่มันปรากฏตัวอีกครั้ง มันขู่ว่าจะทำลายล้างจักรวรรดิให้สิ้น! ‘พวกเจ้าไม่ใช่หรือที่ออกประกาศิตกวาดล้างมาร เผาทำลายทุกที่ที่ข้าไปเพื่อโดดเดี่ยวข้า? ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่รอให้พวกเจ้าทำ