บทที่ 1018 เมืองโซดิแอค เอเมอรี่และเคลียเดินผ่านประตูมิติก้าวเข้ามาในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเหล่าฮาล์ฟบลัด ภาพของเหล่ามนุษย์ฮาล์ฟบลัดจำนวนมากที่ต่างคนต่างมีลักษณะเด่นเฉพาะตัวปรากฏแก่สายตาของทั้งสองอีกครั้ง และสำหรับเอเมอรี่แล้ว มันยังคงเป็นสิ่งที่น่าหลงใหลอยู่เสมอ “ฉันมักจะพบว่าที่นี่น่าสนใจเสมอเลย” เคลียกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “อ่า เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?!” “แน่นอนสิ ก็มันเป็นเมืองที่สวยงามนี่นา…” เคลียขยับเข้ามาใกล้เอเมอรี่ คว้าแขนเขาไว้แน่นแล้วกระซิบว่า “อีกอย่าง เมืองนี้ก็เป็นที่ที่เราได้เจอกันครั้งแรก…” “อ้า ใช่ แน่นอน!” เอเมอรี่รีบพูดแทรกขึ้นมาทันทีเพื่อตัดบทก่อนที่เธอจะพูดจบ อันที่จริงมันเป็นประสบการณ์ที่ทั้งหวานและขมขื่นสำหรับเขา เพราะมันเป็นเหตุการณ์ตอนที่เขาทำร้ายหญิงสาวคนนี้และต้องวิ่งไล่ตามเธออยู่ตลอดทั้งคืน อีกทั้งนั่นยังเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้มาที่นี่ด้วย ดูเหมือนว่าเคลียจะตั้งใจมาสนุกสนานในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ในเมืองนี้ ในขณะที่เอเมอรี่กลับคอยระแวดระวังรอบข้างอย่างเงียบๆ อย่างไรก็ตาม อาจารย์ใหญ่เดลแบรนด์เคยเตือนไว้ว่าไม่ควรมาที่เมืองนี้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว และเอเมอรี่รอต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป เขาจำเป็นต้องละทิ้งคำเตือนของอาจารย์ใหญ่เพราะเขาต้องพบกับกลุ่มไวท์แฟง (White Fang) เพื่อหวังจะได้พูดคุยกับจอมเวทเฮโรการ์เรื่องกฎแห่งการกลืนกิน (Devour Law) นั่นคือเหตุผลที่ว่าเพื่อความปลอดภัย เอเมอรี่ควรจะมุ่งหน้าตรงไปยังโถงของกลุ่มหมาป่า แต่หญิงสาวกลับลากเขาไปทางตลาดแทน “เอเมอรี่ ที่นี่มีของน่าสนใจเยอะแยะเลย!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น “ใช่... ใช่... แต่เราขอเดินดูหลังจากนี้ได้ไหม?” เอเมอรี่ถามอย่างกังวลพลางมองไปรอบๆ “โธ่… นายมันน่าเบื่อจริงๆ…” เคลียหันมาเผชิญหน้ากับเขาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวลมากนักหรอกเอเมอรี่ ผ่อนคลายหน่อย… เราปลอดภัยดีในเมืองนี้” ทว่าราวกับเป็นการโต้ตอบความรู้สึกไม่สบายใจของเขาทันควัน ทหารยามแห่งเมืองโซดิแอคจำนวนหนึ่งโหลก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมพวกเขาจากทั้งสองฝั่งทันที พวกเขาคือทหารยามเสือ ซึ่งเป็นเหล่านักรบชั้นยอดของเมือง “เอเมอรี่ แอมโบรส… แกต้องไปกับเรา” หนึ่งในทหารยามกล่าวด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง และในเวลานี้เอง เอเมอรี่ก็สังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเคลียขณะที่เธอขอโทษและพูดว่า “อุ๊ย… โทษทีนะ” เอเมอรี่ทำได้เพียงถอนหายใจยาว เขาอดคิดไม่ได้ว่าคำพูดของเคลียนั้นเป็นคำสาป หรืออาจจะเป็นผลที่เขาต้องรับจากการไม่เชื่อฟังอาจารย์ใหญ่ หลังจากนั้น ทั้งสองถูกทหารยามควบคุมตัวไปยังพื้นที่ชั้นบนของเมือง ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่เต็มไปด้วยอาคารมากมายใกล้กับพระราชวัง “พวกคุณจะพาเราไปไหน?” ไร้ซึ่งคำตอบ ทหารยามเสือไม่ได้ตอบโต้คำถามของหญิงสาวแม้แต่น้อยและยังคงมีท่าทีดุดันเช่นเคย เคลียจึงกระซิบกับเอเมอรี่ว่า “พวกเขาจะเป็นพวก... นายก็รู้นะ... พวกกบฏฮาล์ฟบลัดหรือเปล่านะ…” เธอพูดพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะกล่าวต่อว่า “คราวที่แล้วฉันไม่ได้มีส่วนร่วม ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้มีส่วนร่วมสักที” “เคลีย ฉันคิดว่าเราไม่ควรพูดถึงเรื่องนั้นดีกว่า” เอเมอรี่คิดว่าการกบฏโดยหัวหน้าสถาบันสายเลือดไม่ใช่สิ่งที่ควรนำมาพูดลอยๆ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาอยู่ในเมืองโซดิแอค ไม่นานนัก พวกเขาก็ถูกนำตัวมายังบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนยอดเขา เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน จอมเวทหญิงคนหนึ่งกำลังยืนรออยู่ที่ระเบียงขณะทอดสายตามองลงไปยังเมืองอันงดงาม สตรีผู้นั้นเป็นจอมเวทระดับฟูลมูนขั้นสูงสุดที่มีพลังอำนาจ ด้วยลักษณะของเขาสองข้างที่ดูแข็งกร้าวและผิวที่มีเกล็ด ทำให้เอเมอรี่และเคลียรู้ได้ทันทีว่านางคือนักรบสายเลือดมังกร จอมเวทหญิงหันมาสนใจเอเมอรี่ด้วยความสงสัยแล้วกล่าวว่า “เจ้าคือเอเมอรี่ แอมโบรสสินะ?” แม้บรรยากาศจะดูตึงเครียดสำหรับเขา แต่เอเมอรี่กลับไม่ได้รู้สึกว่ากำลังถูกคุกคามแต่อย่างใด เขาจึงตอบกลับจอมเวทหญิงอย่างสุภาพพร้อมโค้งตัวเล็กน้อย “ใช่ครับท่านจอมเวท ผมคือเขา” “ดี ข้าต้องการให้เจ้าคอยอยู่ที่นี่สักพัก และได้โปรด อย่าคิดจะหนีไปไหน เพราะมันจะเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง” เอเมอรี่คิดว่าจอมเวทผู้นี้ดูเหมือนจะรับรู้เรื่องเวทมนตร์มิติของเขา จึงได้เตือนไว้เช่นนั้น อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมและปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม ในทางกลับกัน เคลียยังคงสงบนิ่งและพูดปลอบใจเขาเหมือนเช่นเคย “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมั่นใจว่าไม่มีอะไรแย่หรอก ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ปล่อยให้เรารอในที่สวยๆ แบบนี้หรอก” ราชินีแห่งอียิปต์ทำตัวตามสบายด้วยการหยิบผลไม้สดบนโต๊ะมาทานและนั่งเล่นที่ระเบียง หากเอเมอรี่สามารถมีทัศนคติที่มั่นใจและสบายๆ เหมือนเคลียได้บ้าง ทุกอย่างคงจะง่ายขึ้นกว่านี้ อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่เขาคิดในตอนนี้ โชคดีที่เอเมอรี่ไม่มีธุระเร่งด่วนอะไรในขณะนี้ สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงหวังว่าไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น เพราะลำพังแค่ตอนนี้ เขาก็มีปัญหามากเกินพออยู่แล้ว เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงดูเหมือนว่าไม่ว่าพวกเขาจะรอใครอยู่ บุคคลนั้นก็ไม่มีปัญหาในการปล่อยให้พวกเขารอ เอเมอรี่เริ่มสงสัยว่าเขาจะได้พบกับใครกันแน่ แต่ไม่นานหลังจากนั้น เอเมอรี่ก็สัมผัสได้ถึงกลุ่มคนจำนวนหลายสิบคนที่กำลังตรงมาที่นี่ “ทหาร!” เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้จนเห็นได้ชัด เอเมอรี่ก็ตระหนักได้ว่าพวกนั้นคือกลุ่มทหารยาม เป็นราชองครักษ์นั่นเอง ซึ่งนั่นทำให้ทั้งคู่เข้าใจทันทีว่าพวกเขาจะได้พบกับใคร จอมเวทหญิงสายเลือดมังกรคนเดิมยังคงอยู่ตรงนั้น แต่บุคคลที่มาพร้อมกับนางนั้นเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจมหาศาล แข็งแกร่งยิ่งกว่าทุกคนที่เอเมอรี่เคยพบมา นั่นคือจอมเวทระดับสูงสุด (Supreme Magus) ชายที่มีผมยาวสีขาวสะอาดตา สวมชุดเกราะสีดำสง่างาม มีเขาสองข้างเล็กๆ บนหน้าผาก และดวงตาสีแดงฉานที่กำลังจ้องมองมาที่เขา เขาคือเจ้าเมืองโซดิแอคด้วยตัวของเขาเอง ราชาอัลดวิน เอเมอรี่ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นร่างนั้นเดินตรงมาหาเขา เพียงแค่การปรากฏตัวของราชาผู้นี้ก็มากพอที่จะทำให้ทั้งเอเมอรี่และเคลียคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว ราชาเดินผ่านเขาไปยังระเบียง จากนั้นเขาก็หันกลับมา ส่วนจอมเวทหญิงก็ได้ไล่เหล่าทหารยามออกไปและตรงเข้ามาพาตัวเคลียออกไปจากบริเวณนั้น เมื่อเห็นท่าทีวิตกกังวลของเอเมอรี่ ราชาจึงกล่าวขึ้นว่า “ข้าอยากจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว”