Chapter 1430 การรอคอย “ไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไป เขาหมดโอกาสไปแล้ว... พลังแห่งคาออสสามารถเป็นของเจ้าได้” “ไม่ ฉันจะรอการกลับมาของเขา ไม่ว่าจะต้องรอนานแค่ไหนก็ตาม” “เฮอะ!! ยัยเด็กโง่! เจ้ามันยิ่งกว่าเขาเสียอีก!” เกือบหนึ่งปีเต็มที่มอร์กาน่าเริ่มฝึกฝนวิถีแห่งจอมเวทจากมังกรคิลการ์ก้าห์ นับตั้งแต่ที่นางสามารถบรรลุถึงระดับ 9 ได้สำเร็จ มังกรตนนั้นก็หยิบยื่นพลังแห่งคาออสและชักชวนให้นางขึ้นเป็นผู้สืบทอดคนใหม่ของมัน อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามังกรจะพยายามหว่านล้อมอย่างไร นางก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่น พลังนั้นเป็นสิ่งที่เย้ายวนใจอย่างยิ่ง แต่ทว่า... นางไม่อยากครอบครองสิ่งที่ควรเป็นของเขา หลังจากการโจมตีของชาวโรมัน นางได้นำตัวคนนอกที่ทรงพลังสามคนเข้ามาในมิติแห่งคาออส หลังจากเค้นสอบสวนจนเสร็จสิ้น ในที่สุดนางก็ยืนยันคำพูดของมังกรได้ว่าจักรวาลจอมเวทนั้นมีอยู่จริง จักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล เมื่อเปรียบเทียบกับมันแล้ว โลกที่นางอาศัยอยู่ในปัจจุบันก็ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นผงเล็กๆ ที่ไร้ค่า “ยอมรับมรดกแห่งคาออส แล้วจักรวาลอันไร้ขีดจำกัดเหล่านั้นก็จะอยู่ในกำมือของเจ้า” มังกรยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรดูแคลน ข้อเสนอของมังกรอาจถูกตอบรับในทันทีหากเป็นคนอื่น แต่โชคร้ายสำหรับมันที่มอร์กาน่าไม่มีความสนใจในเรื่องเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย จักรวาลเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง และนางก็ไม่คิดจะเอาตัวเข้าไปพัวพันด้วย ถึงอย่างนั้น... หาก “เขา” เต็มใจจะไปกับนาง บางทีนางอาจจะลองพิจารณามันดูก็ได้ “เฮอะ!! พวกเลือดผสมกับพันธสัญญาทางสายเลือดของพวกมัน!!” มังกรพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดอยู่กับตัวเอง ทว่ามอร์กาน่าก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ คำว่า “พันธสัญญา” เคยเป็นสิ่งที่รบกวนจิตใจนางอย่างหนักหนา แต่ตั้งแต่วันที่ทำสงครามแห่งคาเมล็อต นางก็ไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าตนเองจะยังติดพันธสัญญาอยู่หรือไม่ นางยอมรับไปแล้วว่าชีวิตของนางเป็นของเขา และนางเต็มใจจะทำตามทุกสิ่งที่เขาปรารถนา หนึ่งปี นั่นคือระยะเวลาที่ผ่านไปก่อนที่นางจะได้รับข่าวจากเหล่าพี่น้องและกษัตริย์อาเธอร์ เขาจะกลับมาในหนึ่งปี จนกว่าเขาจะกลับมา นางจะคอยปกป้องสิ่งที่เขาเป็นเจ้าของไว้เอง ... วันเวลาผ่านไปนับไม่ถ้วน แต่กลับไร้วี่แววของเขาโดยสิ้นเชิง นางรอคอยอย่างเงียบเหงาอยู่ในมิติแห่งคาออสอีกวันหนึ่ง จนกระทั่งจู่ๆ มอร์กาน่าก็สัมผัสได้ถึงพลังจางๆ ที่มาจากฟากฟ้า ประกายแห่งความหวังเล็กๆ จุดขึ้นในใจนาง นางรีบออกจากมิติแห่งคาออสเพื่อตามหาเขา จากเวนตาไปยังคาเมล็อต และลงไปยังโอลด์ไลโอเนส นางสำรวจทั่วผืนดินและไต่ถามผู้คนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนกระทั่งในที่สุดนางก็มาถึงค่ายทหารโรมัน ที่พระราชวังคันเทียซีหลังเก่า นางได้รู้ว่าแม่ทัพที่หายตัวไปนานนับปีได้กลับมาแล้ว แต่น่าเสียดายที่นางมาคลาดกัน เพราะบุคคลผู้นั้นข้ามทะเลกลับไปยังโรมเรียบร้อยแล้ว นางใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ ตามข้อมูลที่ได้รับจากกษัตริย์อาเธอร์และเกวน พวกเขาเชื่อว่าแม่ทัพคนนั้น จูเลียน คีซาร์ ได้เดินทางไปยังที่ที่เอเมอรี่ไป เขาโชคดีพอที่จะกลับมาได้ทันเวลา ในขณะที่เอเมอรี่ทำไม่ได้ ความวิตกกังวลคืบคลานเข้าสู่หัวใจของมอร์กาน่า เมื่อคิดว่าแม่ทัพโรมันผู้นั้นน่าจะมีข้อมูลที่นางต้องการ นางจึงพร้อมที่จะข้ามทะเลไปหาคำตอบจากชายผู้นั้น ทว่าในตอนที่นางกำลังจะออกเดินทาง จู่ๆ หัวใจของนางก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ ดวงตาของนางพร่าเลือนไปครู่หนึ่ง และนางรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลอาบลงมาตามแก้ม เมื่อนางแตะใบหน้าเพื่อเช็กดู ก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ปลายนิ้ว “...เอ๊ะ? ทำไมฉันถึง...” เสียงของนางติดขัด ความโศกเศร้าที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ถาโถมเข้ามาจนนางแทบหายใจไม่ออก ราวกับว่าชิ้นส่วนสำคัญในร่างกายเพิ่งถูกควักออกไป สิ่งที่เคยอยู่ที่นั่นได้สูญสิ้นไปแล้ว หัวใจของนางรู้สึกเบาหวิว นางรู้สึกว่าตนควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่กลับรู้สึก... เคว้งคว้าง “เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่... เกิดอะไรขึ้น? ฉันต้องรู้ ฉันต้อง...” ลมหายใจของมอร์กาน่าเริ่มติดขัด ความเจ็บปวดที่เหมือนถูกแทงและบีบคั้นในหน้าอกนั้นไม่อาจมองข้ามได้ และนางเริ่มสูญเสียการควบคุมเมื่อสัญชาตญาณเข้าครอบงำ โฮก——! ภาพนิมิตของหมาป่าสีดำและสีขาวพุ่งเข้าสู่จิตใจของนาง ภาพเหล่านั้นบีบบังคับให้นางตกอยู่ในภวังค์อย่างต่อเนื่อง ทำให้ร่างของนางกลายร่างสลับไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ นางขัดขืนสัญชาตญาณนั้นอย่างดื้อรั้น ลากตัวเองไปหลบซ่อนลึกเข้าไปในป่า จนกว่าจะควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ นางจะไม่กลับไปยังหมู่บ้านเด็ดขาด เกรงว่าจะเผลอทำร้ายใครเข้า ป่าจึงกลายเป็นที่พักพิงของนาง นางอยู่ที่นั่นคอยระงับสัญชาตญาณอันรุนแรงอยู่หลายสัปดาห์ จนกระทั่งจู่ๆ นางก็สัมผัสได้ถึงมันอีกครั้ง พลังอันแข็งแกร่งของคนนอก หลังจากลังเลอยู่เพียงครู่เดียว นางก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้แหล่งที่มาของพลังนั้น เมื่อเข้าใกล้มากพอ นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นที่คุ้นเคย แต่ทว่ากลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย “เขากลับมาแล้วหรือ? แต่นี่มัน... อะไรกัน? เขาคือ... ไม่ มันไม่จริง!!” ความสงสัยกลายเป็นความปฏิเสธ เมื่อความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว สติสัมปชัญญะของนางก็พร่าเลือนไปอย่างรวดเร็ว โฮก——! นางพุ่งตัวตามกลิ่นนั้นไปทันที นางไม่สนใจสิ่งใดหรือใครก็ตามที่ขวางทางอยู่ สิ่งเดียวที่นางคิดได้คือเขา และนางก็พบเขาที่นั่น นอนแน่น