บทที่ 717 การต่อต้านของเหล่าขุนนาง 2 “ฝ่าบาท...” “ฝ่าบาท...” “ฝ่าบาท...” (-_-) ทีละคน หลายคนก็เริ่มพูดถึงปัญหาเรื่องทาส ตอนแรกพวกเขายังกลัวอยู่บ้างที่จะพูดความเห็นของตัวเองออกมา แต่พอเห็นแลนดอนพยักหน้าอย่างครุ่นคิดขณะฟังไวเคานต์ฟาเบียน ทุกคนก็นึกว่าแลนดอนกำลังเห็นด้วยกับข้อเสนอของฟาเบียนเสียอีก ดังนั้นพวกเขาจึงฮึกเหิมขึ้นมาราวกับถูกฉีดยากระตุ้นเข้าเส้น ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ถ้ารู้ว่ามันง่ายขนาดนี้ พวกเขาคงเก็บเงินและทรัพยากรเอาไว้ดีกว่า แทนที่จะคอยเล่นงานแลนดอนลับหลัง คนที่เชื่อคนง่ายแบบนี้ ต่อไปอาจกลายเป็นหุ่นเชิดของพวกเขาได้เลย บางคนถึงกับเชื่อว่าผู้คนของเบย์มาร์ดก็คงเชื่อคนง่ายแบบนี้เหมือนกัน เพราะเอาเข้าจริง ขุนนางในเบย์มาร์ดก็มีแค่ราชวงศ์เท่านั้น ผู้คนที่นี่เดิมทีล้วนเป็นทาสหรือไพร่ และแม้แต่ราชวงศ์เบย์มาร์ดทั้งหมดเองก็เคยถูกดูหมิ่นมาก่อน ตอนที่พวกเขายังอยู่ในอาร์คาดินา แล้วพวกนั้นจะรู้อะไร เด็กดี แค่ฟังพวกเขาแล้วทำตามที่สั่งก็พอ ทุกคนมองแลนดอนราวกับกำลังมองแกะอ้วนตัวใหญ่ ท่าทางสบายๆ ของแลนดอนเองก็ยิ่งทำให้พวกเขามองว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ แต่พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าแลนดอนแค่เล่นกับพวกเขาอยู่เท่านั้น กลุ่มชายที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ตื่นเต้นกันใหญ่บ่นเรื่องทาสกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่แลนดอนจะสั่งให้เงียบในที่สุด -- “เอาล่ะ... ผมได้ฟังพวกคุณทุกคนแล้ว และต้องบอกว่า บางประเด็นของพวกคุณก็มีเหตุผลอยู่บ้าง” แลนดอนพูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฝ่าบาททรงเป็นดั่งเทพเหนือมนุษย์อย่างไม่ต้องสงสัย” “แน่อยู่แล้ว! ฉันไม่ได้บอกไปแล้วหรือ? ฝ่าบาททรงสูงส่งที่สุด!” “ใช่แล้ว! ฝ่าบาททรงรู้ทุกข์สุขของพวกเรา และจะทรงเข้าใจพวกเราเสมอ นี่ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าฝ่าบาททรงปรีชาจริงๆ แท้จริงแล้ว พระองค์คือบุรุษที่ฉลาดที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่!” (^_^) แลนดอนยิ้มมองพวกที่กำลังประจบประแจงอยู่ตรงหน้าเขา “อย่างที่ผมบอก บางข้อของพวกคุณก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่กฎก็คือกฎ!” --เงียบ-- ในทันที รอยยิ้มของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นหน้าบึ้ง ฝ่าบาทหมายความว่ายังไง? บ้าเอ๊ย! ทั้งที่ได้รับคำสรรเสริญของพวกเขาไปหมดแล้ว ยังจะหันกลับมาปฏิเสธข้อเสนอของพวกเขาอีกหรือ? นี่มันคนหน้าด้านแบบไหนกัน ร่างกายของพวกเขาสั่นด้วยความโกรธเมื่อมองไปที่แลนดอน พวกเขารู้สึกราวกับว่าเขาแค่เล่นกับพวกเขามาตลอด ไอ้สารเลวนั่นจงใจให้ความหวังพวกเขา แล้วค่อยชักมันกลับไป แค่นี้ก็ทำให้พวกเขากัดฟันแน่นและกำหมัดด้วยความเดือดดาลแล้ว ฝ่าบาทแลนดอน บาร์น ท่านจะมากไปหน่อยแล้วนะ ไวเคานต์ฟาเบียนรู้สึกอับอายที่สุดในบรรดาคนอื่นๆ ราวกับว่าที่ผ่านมาเขากำลังพูดกับตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว เพราะฝ่าบาทไม่ได้รับรู้สิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย ถ้าทำได้ เขาอยากบีบคอเจ้าตัวแสบจิ๋วนี้ให้ตายคามือเดี๋ยวนั้นจริงๆ แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่ออีกฝ่ายมีศักดิ์สูงกว่าเขา ฟาเบียนสูดหายใจลึกแล้วข่มอารมณ์ของตัวเองลง บางทีไอ้เด็กนั่นอาจไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อทั้งหมดก็ได้... แลนดอนไม่เคยมีทาสคอยรับใช้ตัวเอง ดังนั้นเขาอาจไม่รู้ว่าพวกทาสสำคัญแค่ไหน? ใช่! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่! เมื่อความคิดกลับมาเข้าที่ ฟาเบียนก็ยิ้มกว้างให้เจ้าตัวแสบอีกครั้ง . “ฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมพูดตรงๆ แต่ฝ่าบาททรงไม่เข้าใจบทบาทของทาสพวกนี้หรือครับ” “ผมเข้าใจ!” “ถ้าอย่างนั้นทำไมล่ะ” ฟาเบียนถาม แท้จริงแล้วความโกรธของเขาปะทุขึ้นมาอีกครั้งทันทีที่ได้ยินคำตอบของแลนดอน ถ้าไอ้ตัวแสบรู้ว่าพวกนี้มีประโยชน์ แล้วทำไมถึงไม่เห็นด้วย? ดูเหมือนแลนดอนจะตั้งใจขัดกับเขาในเรื่องนี้แบบหัวชนฝา และเขาจะไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ไปแน่! “ฝ่าบาท ถ้าเราปล่อยพวกเขาไป... แล้วใครจะมาดูแลบ้านและกิจการของพวกเราล่ะ” “ไวเคานต์ฟาเบียน ถ้าผมจำไม่ผิด ในกฎหมายฉบับที่ยกเลิกระบบทาสนั้นก็มีข้อกำหนดหลายข้อระบุไว้เช่นกันใช่ไหม” “ใช่ ฝ่าบาท แต่...” “ไม่มีข้อแก้ตัว ไวเคานต์ ผมสั่งไว้ชัดเจนแล้วว่าทาสทุกคนต้องได้รับค่าแรงตามงานที่ทำ งั้นปัญหาก็ถูกแก้ไปแล้วไม่ใช่หรือ” “แต่ถ้าทำแบบนั้น พวกเขาก็จะไม่กลายเป็นลูกจ้างไปแล้วหรือ? มีแต่ลูกจ้างเท่านั้นที่ได้รับค่าจ้าง แต่พวกเขาเป็นทาสนะ!!!” “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมจะพูด ไวเคานต์! ระบบทาสจะไม่มีอีกต่อไป ดังนั้นถ้าพวกคุณยังอยากให้พวกเขาทำงานต่อ ก็จ่ายค่าแรงให้พวกเขาตามข้อกำหนดค่าแรงขั้นต่ำของเบย์มาร์ด นั่นแหละคือประเด็นทั้งหมด และขอเตือนทุกคนอีกครั้งว่า ห้ามมีการทารุณกรรมเกิดขึ้นกับคนพวกนี้ไม่ว่าในรูปแบบใด ไม่อย่างนั้น พวกคุณและทั้งบ้านของพวกคุณก็มีแต่ต้องโทษตัวเอง ส่วนเรื่องเงินที่พวกคุณส่งไปซื้อพวกเขา ผมต้องขออภัยจริงๆ สำหรับความสะเพร่าของผม ดังนั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกคุณทุกคนต้องนำสัญญาทาสมาที่นี่ แล้วรับเงินคืนตามอายุสัญญาที่เหลืออยู่ของพวกเขา แต่ในความเห็นของผม ไม่ควรมีเงินคืนเลยแม้แต่น้อย! อย่างแรก ราคาทาสหนึ่งคนถูกเกินไป ตามมาตรฐาน เงินทองแดง 1,000 เหรียญก็ซื้อทาสไม่รู้หนังสือได้ 3 หรือ 4 คน... ส่วนทาสที่รู้หนังสือก็ได้แค่ 1 หรือ 2 คนในราคาเดียวกัน และถึงในสัญญาทาสจะระบุว่าพวกเขาต้องรับใช้พวกคุณ 10 ปี 20 ปี หรือแม้แต่ 50 ปี... แต���แค่ภายใน 2 เดือน งานที่พวกเขาทำก็พอคืนทุนค่าซื้อเดิมแล้ว ตั้งแต่เย็บซ่อมเสื้อผ้า ซักผ้า ทำอาหาร ล้างส้วม ขัดพื้น ไปจนถึงสับฟืน... คนพวกนี้ทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พวกคุณตื่นเมื่อไร พวกเขาก็ต้องตื่นเมื่อนั้นด้วย และไม่ว่าพวกคุณจะต้องการพวกเขาเมื่อไร พวกเขาก็ต้องพร้อมรับใช้ทันที บางคนยังต้องรับใช้ลูกสาวของพวกคุณในฐานะสาวใช้ และนอนบนพื้นอยู่นอกห้องบรรทม เผื่อคุณหนูจะต้องการอะไรตอนกลางคืน งานของพวกเขาคือรับใช้พวกคุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ดังนั้น ไม่ว่าพวกคุณจะให้อาหารหรือเสื้อผ้ากับทาสพวกนี้มากแค่ไหน ในสายตาผม... พวกเขาก็ชดใช้สิ่งที่ติดค้างพวกคุณครบแล้ว ถึงอย่างนั้น ก็เป็นความบกพร่องของผมเองที่ไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ให้พวกคุณฟังให้ชัดเจน เอาล่ะ ผมขอพูดให้ชัดเจน... ผมคาดหวังว่าพวกคุณทุกคนจะนำสัญญาทาสมาคืนทันที แล้วก็ลืมเรื่องเงินคืนไปได้เลย เพราะจะไม่มีให้ ถ้าพวกคุณยังอยากให้พวกเขาทำงานต่อจริงๆ หลังจากคืนสัญญาทาสแล้ว ก็จ่ายค่าแรงให้พวกเขาตามที่ร้องขอได้เลย เพราะจากนี้พวกเขาจะเป็นพลเมืองอิสระ ที่นี่คือเบย์มาร์ด ไม่ใช่อาร์คาดินาอีกต่อไป เพราะฉะนั้นผมหวังว่าพวกคุณจะเอาเรื่องนี้ยัดเข้าหัวทึบๆ ของตัวเองให้ได้เสียที!!!” แลนดอนพูดเสียงเย็นชา . คำพูดของแลนดอนยิ่งทำให้ทุกคนเดือดพล่าน เพราะหลายคนรับกฎพวกนี้ไม่ได้ บางคนเป็นพ่อค้าทาส ขณะที่บางคนก็ยังไม่พร้อมจะเสียเงินก้อนโตเพื่อจ่ายค่าจ้างให้ทาสของตัวเอง พวกเขาก็ต้องเสียเงินมหาศาลเพื่อเลี้ยงดูเหล่าอัศวินของตัวเองอยู่แล้ว แล้วทำไมต้องเอาเงินไปทิ้งกับทาสพวกนี้อีก บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!!!! สิทธิมนุษยชนบ้าอะไรนั่น? แล้วสิทธิบ้าๆ นั่นเคยช่วยใครได้บ้าง? ช่างหัวมันเถอะ! พวกเขาจะยอมเสียเงินมหาศาลขนาดนั้นได้ยังไง ไม่! พวกเขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด ต่อให้ต้องเหยียบข้ามศพพวกเขาไปก่อนก็เถอะ!