บทที่ 129: เครื่องเทศ (อัปเดตครั้งที่สาม)_1 ผลของค่ายกลธรณีเพลิงเกินความคาดหมายไปมาก อวี้เฉิงอี้ไม่ได้มองผิด เพียงมีค่ายกลธรณีเพลิงอยู่ ก็แค่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับหกไม่กี่คนก็สามารถล่าอสูรระดับหนึ่งช่วงกลางได้แล้ว และตราบใดที่ระมัดระวังหน่อย ก็จะไม่มีความสูญเสียร้ายแรงอะไร ก่อนหน้านี้ ทีมล่าอสูรจะเป็นพวกรุ่นพี่นำรุ่นน้อง ผู้มีประสบการณ์หลายคนพาพวกรุ่นใหม่ออกไปด้วยกัน วิธีนี้ไม่เพียงปกป้องพวกรุ่นใหม่ แต่ยังทำให้พวกเขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ขัดเกลาวิชาของตนเอง และยังแบ่งหินวิญญาณกลับไปช่วยค่าใช้จ่ายในครอบครัวได้อีกด้วย ทว่าวิธีรวมทีมแบบนี้กลับลดประสิทธิภาพการล่าของนักล่าอสูรรุ่นเก๋าไปมาก ตอนนี้เมื่อมีค่ายกลอยู่ เพียงสอนพวกมือใหม่ให้รู้วิธีพื้นฐาน พวกเขาก็สามารถล่าด้วยตัวเองได้ เพราะค่ายกลธรณีเพลิงจะโจมตีอสูรจนบาดเจ็บสาหัสโดยตรง เส้นลมปราณของมันถูกทำลาย พลังปีศาจไหลเวียนเชื่องช้า ท่วงท่าพลิกแพลงมากมายก็ใช้ไม่ได้ ดังนั้นพวกมือใหม่จึงปลอดภัยขึ้นไม่น้อย ด้วยค่ายกลธรณีเพลิง พวกมือใหม่ก็หาเงินจากหินวิญญาณได้ ส่วนพวกรุ่นเก่าก็ล่าได้ง่ายขึ้น ทำให้ชีวิตของนักล่าอสูรทุกคนสบายขึ้นมาก ทว่าม่อฮว่ามีอยู่คนเดียว แม้เขาจะวาดค่ายกลได้รวดเร็ว แต่ก็ยังมีขีดจำกัดว่าในหนึ่งวันจะสร้างค่ายกลธรณีเพลิงได้กี่ชุด อวี้เฉิงอี้คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ตัดสินใจเก็บค่ายกลธรณีเพลิงไว้บางส่วน แล้วเพิ่มกำลังคนแทน เดิมทีใช้ค่ายกลธรณีเพลิงห้าชุด ต้องใช้นักล่าอสูรสามถึงสี่คนจึงจะปิดฉากอสูรได้ ตอนนี้เหลือสามค่ายกล แต่ใช้นักล่าอสูรหกถึงเจ็ดคนลงมือปิดฉาก ผลลัพธ์ก็แทบไม่ต่างกัน ม่อฮว่าเชี่ยวชาญค่ายกลธรณีเพลิงมากขึ้นทุกวัน วาดได้เร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จำนวนคนที่ใช้งานค่ายกลธรณีเพลิงที่เขาวาดเพื่อล่าก็เพิ่มตามไปด้วย เมื่อเวลาผ่านไป ผู้บำเพ็ญแทบทั้งหมดที่อยู่ช่วงกลางของขั้นหลอมปราณก็รู้จักม่อฮว่า บางคนสวมเกราะหวายที่วาดค่ายกลเกราะเหล็กโดยม่อฮว่า บางคนใช้ค่ายกลธรณีเพลิงที่ม่อฮวาวาดไว้ล่าอสูร บางคนก็มีค่ายกลบนประตูหน้าต่างบ้านที่ม่อฮว่าเป็นคนวาด แม้แต่ผู้บำเพ็ญช่วงปลายของขั้นหลอมปราณ ส่วนใหญ่ก็จำม่อฮว่าได้ บางคนเคยรับบุญคุณช่วยชีวิตจากม่อซาน จึงย่อมคุ้นเคยกับม่อฮว่าเป็นอย่างดี บางคนเคยไปขอให้ม่อซานให้ม่อฮว่าช่วยวาดค่ายกลให้ ต่อให้บางคนไม่ได้เกี่ยวข้องกับม่อฮว่าโดยตรง ก็ยังเคยได้ยินเรื่องจอมค่ายกลรุ่นเยาว์คนนี้จากญาติหรือสหายเต๋า และยังมีบางคนที่ถูกอวี้เฉิงอี้กำชับด้วยตัวเองให้คอยดูแลม่อฮว่าให้ดีเป็นพิเศษในเขาดำใหญ่ ด้วยเหตุนี้ ม่อฮว่าจึงปะปนอยู่ในภูเขามากว่าหนึ่งเดือนแล้ว และพบว่าคนแทบทั้งหมดในเขตนอกของภูเขากลายเป็นคนรู้จักของเขาไปหมด บ่อยครั้งที่เขาเดินไปมา ก็มีผู้บำเพ็ญที่รู้จักกันทักทายเขาก่อน ยังมีผู้บำเพ็ญที่ยื่นผลไม้ป่าซึ่งเก็บจากเชิงเขาให้เขาด้วย เปรี้ยวอมหวาน กรอบอร่อย นอกจากผลไม้ป่าแล้ว ยังมีคนเอาเสบียงแห้ง เนื้อแห้ง เม็ดสน และเหล้าข้าวมาให้ ต่อให้เขาไม่ได้เอาอะไรมาด้วย ม่อฮว่าก็ยังอิ่มหนำสำราญได้เต็มที่ แล้วกลับบ้านไปอย่างพึงพอใจ... เพราะเอาแต่รับของจากคนอื่นโดยไม่ตอบแทนก็ดูไม่งาม ม่อฮว่าจึงเริ่มขอให้แม่ช่วยหั่นเนื้อวัวหลายรสหลายชั่ง แพ็กใส่ถุงเก็บของให้ทุกครั้งที่ออกเขา ใครเลี้ยงอะไรเขา เขาก็เอาเนื้อวัวไปเลี้ยงตอบ เป็นอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ก็เริ่มมีบางคนหวังว่าจะได้เจอม่อฮวาบนภูเขา โดยเฉพาะพวกนักล่าอสูรรุ่นเก๋าที่อยากดื่มเหล้าแต่ไม่มีเนื้อกับแกล้ม เมื่อก่อนพอไม่ต้องล่าอสูร พวกเขาก็ไม่อยากอยู่บนภูเขาแม้แต่ลมหายใจเดียว แต่ตอนนี้พอมีเวลาว่าง พวกเขาถึงกับจงใจไปยืนรอบนทางเขตนอกของภูเขา คอยการมาถึงของม่อฮวาอย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นก็ยื่นขนมอบกับผลไม้ป่าให้ม่อฮว่า ส่วนม่อฮว่าก็เอาเนื้อไปให้กินกับเหล้า นักล่าอสูรเหล่านี้ถูกอวี้เฉิงอี้ฝากฝังให้คอยดูแลม่อฮว่า บางครั้งตอนม่อฮว่าพบเรื่องลำบากบนภูเขา พวกเขาก็ยื่นมือช่วย ม่อฮว่าจำความมีน้ำใจของพวกเขาได้ ดังนั้นบางครั้ง แม้ไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ ม่อฮว่าก็ยังหอบเนื้อขึ้นเขาไป นั่งกับพวกเขาบนก้อนหินใหญ่ท่ามกลางทิวทัศน์ภูผา กินเนื้อพลางฟังเรื่องราวการล่าอสูรของพวกเขา เป็นบางคราว พวกเขาก็วิจารณ์รสชาติเนื้อ เช่น เผ็ดไม่พอ ตุ๋นเปื่อยเกินจนไม่เหลือความหนึบ หรือกลิ่นคาวป่าจางเกินไป ไม่ถูกปาก... ระหว่างวิจารณ์ก็ยังยัดเนื้อเข้าปากไปเอาๆ ราวกับเป็นของอร่อยที่สุดในโลก นักล่าอสูรบางคนยังเสนอแนะว่า สมุนไพรหลายอย่างบนภูเขานี้ดีมาก ถ้าเอาใส่ลงไปตอนปรุงเนื้อ รสชาติจะยิ่งดีขึ้น ตาของม่อฮวาเป็นประกาย เขารีบถามทันทีว่าสมุนไพรพวกนี้หาได้ที่ไหน “ในภูเขามีเยอะ เจ้าต้องไปหาเอาเอง” นักล่าอสูรคนนั้นพูดพลางหยิบสมุดเล่มบางออกมา ในสมุดมีภาพดอกไม้ พืช และต้นไม้หลากชนิด พร้อมบอกด้วยว่าส่วนไหนของพืชเหล่านี้ใช้เป็นเครื่องเทศได้บ้าง บางชนิดเป็นดอกไม้ บางชนิดเป็นใบ บางชนิดเป็นลำต้นและกิ่งก้าน ยังมีทั้งน้ำค้าง ผงดอกไม้ ยางไม้ และอื่นๆ อีก รวมๆ แล้วมีนับสิบชนิด นักล่าอสูรคนนั้นมอบสมุดเล่มนั้นให้ม่อฮว่า เพียงมีเงื่อนไขเดียวคือ เมื่อปรุงเนื้อเสร็จแล้ว เขาต้องได้ชิม ม่อฮว่ามองมันราวกับสมบัติล้ำค่า จึงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น หลังจากนั้น ทุกครั้งที่ม่อฮว่าเดินข้ามภูเขา เขาก็คอยสอดส่องหาเครื่องเทศที่ระบุไว้ในสมุด ถ้าเจอเมื่อไร เขาก็จะเก็บกลับไปให้แม่ หลิวหรูฮว่าก็ดีใจมาก นางหมกมุ่นกับการค้นคว้าอาหารตำรับเต๋ามาโดยตลอด พอได้เครื่องเทศพวกนี้ ฝีมือทำอาหารย่อมยกระดับขึ้นได้อีก หลิวหรูฮว่าใช้เครื่องเทศเหล่านี้ทำอาหารเนื้อ ม่อฮว่าชิมแล้วก็พบว่ารสชาติดีขึ้นจริง รสติดปลายลิ้นก็ซับซ้อนกว่าเดิม ม่อฮว่าทำตามสัญญา เอาเนื้อบางส่วนไปให้กับนักล่าอสูรคนนั้นชิม พอกินเข้าไป สีหน้าของนักล่าอสูรกลับสงบนิ่งและปล่อยวาง ราวกับในชาตินี้เขาได้ลิ้มรสความตายแบบตายไปก็ไม่เสียดายแล้ว... สีหน้าของเขาเว่อร์เกินไป จนม่อฮว่าไม่รู้จะพูดอะไร ม่อฮวายังเอาไปส่งให้เรือนลืมเลือนด้วย ไป๋จื้อเซิงชิมแล้วพบว่ารสชาติดีขึ้น ก็พูดด้วยความอิจฉาว่า “ม่อฮว่า แม่ของเจ้าเก่งจริงๆ!” พูดจบเขาก็เกิดความคิดวาบขึ้นมา แล้วเสนอว่า “เจ้าไปถามแม่เจ้าหน่อยสิ รับข้าเป็นลูกบุญธรรมไหม?” ม่อฮว่ากลอกตาใส่เขา ไป๋จื่อซีก็อดไม่ได้เช่นกัน จึงเอากระดาษปั้นเป็นก้อนปาใส่หน้าผากไป๋จื้อเซิง เนื้อวัวที่ม่อฮว่าเอาไปให้ท่านจวงนั้นเป็นของดีที่สุด จัดวางอย่างประณีต มีห้าถึงหกจาน แต่ละจานโรยด้วยต้นหอมเขียวสดหรือราดซอสพริกแดงฉาน รสชาติแต่ละอย่างต่างกันไป พอชิมไปคำหนึ่ง ท่านจวงก็ขมวดคิ้ว ไม่กี่อึดใจต่อมาก็อดถอนใจไม่ได้ว่า “ความอยากลิ้นนี่ทำให้ความมุ่งมั่นของคนแปรเปลี่ยนได้จริง!” แต่สุดท้ายก็อดไม่ไหว คีบเข้าไปอีกคำ เครื่องเทศดีเยี่ยม กิจการอาหารก็ยิ่งรุ่งเรือง ม่อฮว่าดีใจมาก จึงคิดว่าไหนๆ ก็หาเครื่องเทศอยู่แล้ว งั้นเก็บสมุนไพรยาและของอย่างอื่นไปด้วยเสียเลย เพราะจริงๆ แล้ว การตั้งค่ายกลกับล่าอสูรไม่ได้จำเป็นต้องให้เขาออกแรงเอง เขาแค่วาดค่ายกล แล้วค่อยไปรีดเลือดตอนท้ายก็พอ เวลาที่เหลือ เขาก็เดินเล่นแถวภูเขาด้านนอกเป็นประจำ เก็บเครื่องเทศ เก็บสมุนไพร และขุดแร่ ล้วนเป็นงานเดียวกัน ม่อฮว่าไปหาเฒ่าเฟิง เอาสำเนา “คัมภีร์สมุนไพรแห่งการบำเพ็ญเต๋า” มาเล่มหนึ่ง จากนั้นก็ไปหาอาจารย์เฉิน ได้สำเนา “บันทึกแร่แห่งการบำเพ็ญเต๋า” มาอีกเล่ม เขาใช้คำบรรยายในหนังสือสองเล่มนั้นออกตามหาสมุนไพรและแร่ธาตุต่างๆ ทั้งช่วยเพิ่มพูนความรู้ด้านการบำเพ็ญเต๋า และยังได้เก็บสมุนไพรกับแร่ธาตุไปด้วย ไหนๆ ก็อาศัยความสะดวกได้แล้ว ก็ไม่ควรปล่อยโอกาสให้สูญเปล่า สมุนไพรที่เก็บมา ม่อฮวาเอาไปให้เฒ่าเฟิง ส่วนแร่ที่ขุดได้ เขาก็เอาไปให้อาจารย์เฉิน ทั้งสองคนไม่เกรงใจม่อฮว่า บอกว่า ถ้าวันไหนต้องการโอสถหรืออาวุธวิญญาณ ให้ไปหาพวกเขาได้ทุกเมื่อ ดังนั้นม่อฮวาจึงใช้ชีวิตอยู่นอกเขาดำใหญ่ วาดแผนที่ หาเครื่องเทศ เก็บสมุนไพร ขุดแร่ และรอให้นักล่าอสูรคนอื่นฆ่าอสูรเสร็จก่อน แล้วเขาค่อยไปรีดเลือด สะสมไว้ผสมหมึกวิญญาณ กระทั่งวันหนึ่ง เขาสังเกตว่ามีนักล่าอสูรใช้ค่ายกลธรณีเพลิงกันมากขึ้นเรื่อยๆ บ่อยครั้งกว่าที่เขาจะรีดเลือดอสูรตัวหนึ่งที่ตายทางทิศใต้เสร็จ อีกตัวทางทิศเหนือก็ล้มตายไปแล้ว กว่าจะรู้ข่าว อสูรทางเหนือก็มักเย็นชืดจนรีดเลือดไม่ได้แล้ว เลือดอสูรสิบขวดก็เลยสูญเปล่าไปอย่างนั้น... พอเกิดขึ้นหลายครั้ง ม่อฮว่าก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดว่า “ต้องหาทางแก้แล้ว ไม่งั้นสิ้นเปลืองเกินไป...”