บทที่ 1306 ยอดฝีมือในคราบมือใหม่ "เจ้าเริ่มได้แล้ว" หม่าชิงอวิ๋นเอ่ยขึ้นกับหยวน หลังจากที่ปรมาจารย์โอสถเจ้าเดินทางมาถึงยังที่เกิดเหตุเพียงไม่นาน หยวนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเรียกเพลิงโอสถของเขาออกมาในทันที 'นี่มันอะไรกัน?!' ปรมาจารย์โอสถเจ้าแทบจะเสียหลักถอยหลังด้วยความตื่นตะลึงเมื่อได้ยลโฉมเพลิงสีทองอร่ามของหยวน ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อและตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ทว่าสิ่งที่ทำให้นางอัศจรรย์ใจไม่ใช่เพียงแค่สีสันที่แปลกตา แต่มันคือความบริสุทธิ์อันหาที่เปรียบไม่ได้ของเปลวเพลิงนั้นต่างหาก 'ข้าไม่เคยพบเห็นเพลิงโอสถที่บริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อนเลย! หรือว่าร่างกายของเขาจะไม่มีสิ่งสกปรกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย? แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรสำหรับคนในวัยและระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงเท่านี้!' รอยยิ้มพึงใจพาดผ่านใบหน้าของหม่าชิงอวิ๋นเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของอาจารย์ที่มีต่อเพลิงโอสถของหยวน 'ข้าคิดถูกจริง ๆ ที่เรียกท่านมา' นางหัวเราะเยาะในใจ 'หืม?' ทว่า ทันใดนั้นคิ้วของหม่าชิงอวิ๋นก็ขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสิ่งที่หยวนกำลังทำในเตาหลอม 'เจ้าเด็กนี่... ข้าเพิ่งเตือนไปหยก ๆ ว่าการเร่งกระบวนการหลอมจะทำให้โอสถเสียหาย แต่นี่เขายังดึงดันจะทำมันอีก!' นางอดสงสัยไม่ได้ว่าการปรากฏตัวของปรมาจารย์โอสถเจ้านั้นมีส่วนทำให้เขาประหม่าจนทำพลาดหรือไม่ เพราะใครเล่าจะไม่สั่นสะท้านเมื่อถูกจับจ้องโดยนักหลอมโอสถที่เก่งกาจที่สุดในสวรรค์ชั้นที่สาม ในขณะที่ปรมาจารย์โอสถเจ้านั้น กลับไม่ได้ใส่ใจกระบวนการหลอมโอสถเลยแม้แต่น้อย สายตาของนางตรึงแน่นอยู่ที่เพลิงโอสถของหยวน ราวกับถูกมนต์สะกดด้วยความงดงามอันทรงอำนาจนั้น 'ความบริสุทธิ์ช่างสมบูรณ์แบบนัก แต่พิจารณาดูให้ดี... เพลิงโอสถนี้เหมือนเพิ่งจะถูกก่อตัวขึ้นได้ไม่นาน...' ปรมาจารย์โอสถเจ้าไม่คิดแม้เพียงเสี้ยววินาทีว่าหยวนจะเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาเอง แต่นางกลับคิดว่าเขาคงโชคดีมหาศาลที่ได้ครอบครองเพลิงโอสถที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่ ขณะเดียวกัน หยวนกำลังจดจ่ออยู่กับการหลอมรวมสมุนไพรอย่างเต็มที่ ตรงข้ามกับสิ่งที่หม่าชิงอวิ๋นคิด เขาไม่ได้รู้สึกกดดันจากการปรากฏตัวของปรมาจารย์โอสถเจ้าเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว นางก็ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ในห้องนี้ และแม้ดูเหมือนว่าเขาจะเร่งรีบในการหลอมสมุนไพร แต่ความจริงแล้วหยวนกลับใช้เวลาอย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าเดิม ในที่สุด แทนที่จะใช้เวลาเพียงสิบนาทีเหมือนครั้งก่อน เขากลับใช้เวลาไปถึงยี่สิบนาที—นานกว่าเดิมถึงสองเท่า! หยวนเปิดฝาเตาออก เผยให้เห็นกลุ่มควันสีดำจาง ๆ พวยพุ่งออกมา 'อะไรนะ? เสร็จแล้วงั้นหรือ?' ปรมาจารย์โอสถเจ้าผงะไปเล็กน้อยเมื่อเขาดับเพลิงสีทองนั้นลงอย่างกะทันหัน 'เป็นไปไม่ได้... เขาเพิ่งจะเป็นมือใหม่ไม่ใช่หรือ?' ครู่ต่อมา หยวนก็หยิบโอสถออกมาจากเตา [โอสถฟื้นฟูวิญญาณไร้ที่ติ] [ระดับ 1] [ความบริสุทธิ์: 100%] [ผลลัพธ์: ฟื้นฟูพลังวิญญาณ ประสิทธิภาพจะลดลงอย่างมากสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่เหนือระดับจอมยุทธ์วิญญาณ เพิ่มผลลัพธ์ 50%] [คำอธิบาย: โอสถวิญญาณที่กลั่นโดยผู้เล่นหยวน] รอยยิ้มพึงใจปรากฏบนใบหน้าของหยวนเมื่อเห็นสภาพของโอสถเม็ดนั้น มันไม่มีรอยร้าวแม้แต่จุดเดียว และพื้นผิวของมันก็เรียบเนียนละเอียดราวกับไข่มุกเม็ดงาม "ขะ... ข้าขอดูโอสถนั่นหน่อย!" หม่าชิงอวิ๋นโพล่งออกมาอย่างลืมตัว นางรีบคว้าโอสถมาจากมือหยวนอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัวเสียด้วยซ้ำ หลังจากตรวจสอบโอสถ หม่าชิงอวิ๋นก็ลอบกลืนน้ำลายด้วยความตระหนกพร้อมกับคิดในใจ 'โอสถไร้ที่ติงั้นหรือ? เขาสามารถกลั่นมันออกมาได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง? ต่อให้เป็นเพียงโอสถระดับหนึ่ง แต่นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะทำได้โดยง่ายเลย!' นางหันไปมองหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแคลงใจในตัวตนของเขา 'เขาเป็นมือใหม่จริงหรือ? ไม่มีทาง! เขาต้องเป็นยอดฝีมือที่ปลอมตัวมาแน่ ๆ! หากลองย้อนคิดดู มีมือใหม่ที่ไหนกันที่จะครอบครองเพลิงโอสถที่มีชื่อเรียกเฉพาะตัวเช่นนี้!' โทสะเริ่มแผ่ซ่านในใจของหม่าชิงอวิ๋นเมื่อนางตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ 'ข้าถูกปั่นหัวเสียแล้ว! เจ้าคนสารเลว! กล้าดียังไงมาทำให้ข้าต้องเสียหน้าต่อหน้าท่านอาจารย์!' ก่อนที่หม่าชิงอวิ๋นจะทันได้ระเบิดอารมณ์ด่าทอหยวน ปรมาจารย์โอสถเจ้าก็หยิบโอสถไปจากมือนางโดยไม่เอ่ยคำใด และเริ่มตรวจสอบมันอย่างละเอียด ชั่วครู่หนึ่ง นางก็เหลือบมองหยวนแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าเด็กน้อย เจ้าเป็นมือใหม่จริง ๆ หรือ? หรือว่าเจ้าตั้งใจมาที่นี่เพื่อโอ้อวดฝีมือกันแน่?" หยวนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับแสดงสีหน้าใสซื่อ "ผมเป็นมือใหม่ครับ ความจริงแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเริ่มกลั่นโอสถ" "ค... ครั้งแรกงั้นหรือ...?" หม่าชิงอวิ๋นแทบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อได้ยินคำกล่าวอ้างอันเหลวไหลนั้น หากใครสักคนสามารถบรรลุผลลัพธ์ดั่งเทพเจ้าได้ตั้งแต่วันแรกที่ฝึกฝน เช่นนั้นทุกคนในโลกไม่กลายเป็นเทพแห่งโอสถกันหมดแล้วหรืออย่างไร! "อย่างนั้นรึ?" ทว่า สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนคือ ปรมาจารย์โอสถเจ้ากลับดูเหมือนจะเชื่อในคำพูดของหยวน แม้ว่ามันจะฟังดูไร้สาระเพียงใดก็ตาม "เจ้าชื่ออะไร?" นางถามขึ้นกะทันหัน "หยวนครับ" "ถ้าอย่างนั้น หยวน... เจ้าอยากมาเป็นศิษย์ของข้าไหม? ข้าจะเคี่ยวกรำเจ้าให้เป็นนักหลอมโอสถที่เก่งที่สุดในโลกใบนี้ภายในเวลาไม่ถึงปี— ไม่สิ ข้ารับรองว่าเจ้าจะก้าวข้ามข้าไปได้ภายในเวลาเพียงครึ่งปีเท่านั้น!" "ท่านอาจารย์?!" หม่าชิงอวิ๋นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจเมื่อได้ยินประโยคนั้น "อย่าบอกนะว่าท่านเชื่อคำโกหกของมันจริง ๆ?! ไม่มีทางที่มือใหม่จะกลั่นโอสถไร้ที่ติได้ตั้งแต่วันแรก โดยเฉพาะในเวลาที่สั้นขนาดนี้!" ปรมาจารย์โอสถเจ้าแค่นเสียง "แม้ข้าจะไม่ได้เฝ้าดูกระบวนการกลั่นทั้งหมดเพราะมัวแต่ลุ่มหลงในเพลิงโอสถของเขา แต่ข้าก็เห็นมากพอที่จะตัดสินได้อย่างแม่นยำ... ยอดฝีมืออาจจะพรางฝีมือได้ด้วยการแกล้งทำโอสถให้พัง แต่พวกเขาจะปิดบังพฤติกรรมและความเคยชินของตนเองได้ยากยิ่ง" "แม้เด็กหนุ่มผู้นี้จะแสดงให้เห็นถึงการควบคุมเพลิงที่ยอดเยี่ยม—จนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ—แต่วิธีการประยุกต์ใช้นั้นกลับดูเงอะงะและไร้ประสบการณ์โดยสิ้นเชิง และถึงแม้โอสถจะออกมาไร้ที่ติ แต่การจัดการสมุนไพรและการดูแลโอสถหลังการกลั่นของเขานั้น... เข้าขั้นขยะเลยทีเดียว" "ที่สำคัญที่สุด... ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงออร่าของยอดฝีมือจากตัวเขาเลยแม้แต่น้อย หากเขาเป็นยอดฝีมือที่ปลอมตัวมาจริง ๆ ข้าจะขอวางมือจากการเป็นนักหลอมโอสถไปตลอดกาล!" "เป็นไปไม่ได้..." หม่าชิงอวิ๋นกลืนน้ำลายด้วยความตื่นตะลึง "ไม่ต้องกังวลครับ ผมเป็นมือใหม่จริง ๆ" หยวนเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน "เหตุผลเดียวที่ผมมีเตาหลอมก็เพราะผมใช้มันเพื่อขัดเกลาร่างกายเท่านั้น" เขากล่าวต่อไปว่า "ส่วนเรื่องข้อเสนอของท่าน ผมคงต้องขอปฏิเสธ" เมื่อได้ยินคำตอบ ปรมาจารย์โอสถเจ้าก็หรี่ตาลงมองเขา ซึ่งอาจดูคุกคามในสายตาของผู้อื่น ทว่าหยวนกลับไม่ได้สัมผัสถึงเจตนาร้ายใด ๆ จากนางเลยแม้แต่น้อย