## บทที่ 1679: รองเท้าแห่งการทำลายล้างฉับพลัน เมื่อหวนคืนสู่ลานประลองนิรันดร์ หยวนก็มิได้รั้งรอ เขาเริ่มลงมือทดสอบอุปกรณ์ชิ้นใหม่และเคล็ดวิชาที่เพิ่งได้รับมาในทันที ‘อันดับแรก ลองทดสอบอุปกรณ์ใหม่พวกนี้ดูหน่อยแล้วกัน’ หยวนเหลือบมองหลงเย่จุนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ลองซัดการโจมตีใส่ข้าที” “มากน้อยเพียงใด?” “เท่าที่เจ้าต้องการเลย” หลงเย่จุนพยักหน้ารับคำ จากนั้นจึงเริ่มปลดปล่อยวิชาโจมตีเข้าใส่หยวน ซึ่งอานุภาพของมันยังอ่อนด้อยกว่า ‘ลมหายใจมังกร’ อยู่ขุมหนึ่ง เนื่องจากสัมผัสได้ว่าการโจมตีเหล่านี้ยังมิอาจสั่นคลอนตนได้ หยวนจึงเลือกที่จะยืนหยัดรับพลังเหล่านั้นด้วยร่างกายโดยตรง ‘ชุดคลุมแห่งการทำลายล้าง’ (Robes of Destruction) ช่วยพุ่งทะยานพลังป้องกันทางกายภาพขึ้นถึงหนึ่งแสนเท่า! การโจมตีที่เคยสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่เขาในอดีต บัดนี้กลับมิอาจระคายผิวเขาได้แม้เพียงนิด “ข้าจะโจมตีกลับแล้วนะ” หยวนเอ่ยเตือนขึ้นกะทันหัน เมื่อหยวนสะสมความเสียหายจนถึงขีดสุด เขาก็พรักพร้อมที่จะกระตุ้นใช้งาน ‘ความโกลาหลสูงสุดของมังกรแห่งการทำลายล้าง’ (Dragon of Destruction's Ultimate Chaos) ปลดปล่อยมวลพลังเข้มข้นที่อัดแน่นไปด้วยอำนาจทำลายล้างพุ่งทะยานเข้าใส่หลงเย่จุน ดวงตาของหลงเย่จุนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นบอลพลังแห่งการทำลายล้างที่มีอานุภาพรุนแรงกว่าการโจมตีทั้งหมดของเขารวมกันถึงสิบเท่าพุ่งตรงมาที่ตน! แน่นอนว่า แม้ความโกลาหลสูงสุดของมังกรแห่งการทำลายล้างจะสามารถทวีความรุนแรงของการโจมตีได้ถึงพันเท่า แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะระคายเส้นขนของหลงเย่จุนได้ เพราะในขณะที่เขาส่งการโจมตีระดับ ‘เจ้าแห่งเทพ’ (Divine Lord) ใส่หยวน แต่พลังอำนาจที่แท้จริงของเขานั้นเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับ ‘เทพสถิต’ (God Ascension) เลยทีเดียว “นั่นคือความสามารถของชุดคลุมงั้นหรือ?” หลงเย่จุนเอ่ยถามหลังจากนั้น “การโจมตีเมื่อครู่ช่างคล้ายคลึงกับหนึ่งในวิชาของมังกรแห่งการทำลายล้างยิ่งนัก” หยวนพยักหน้ายืนยันข้อสงสัยนั้น “เจ้าสามารถดึงเอาพลังของมังกรแห่งการทำลายล้างออกมาใช้ในรูปแบบนี้ได้... น่าสนใจจริงๆ...” หลงเย่จุนพึมพำกับตนเองเมื่อได้รับรู้สิ่งใหม่ “เอาละ คราวนี้จงโจมตีข้าด้วยเจตนาฆ่า” หยวนเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม “จงใช้ ‘ลมหายใจมังกร’ ใส่ข้า และจงทำให้มันรุนแรงกว่าครั้งก่อนด้วย!” “เจ้าเอาจริงหรือ?” หลงเย่จุนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ตายหรอก” “หากเจ้าว่าอย่างนั้นก็ย่อมได้ แต่อย่ามาโทษข้าหากเกิดอะไรขึ้นละ!” หลงเย่จุนเริ่มควบแน่นพลังเพื่อเตรียมใช้ลมหายใจมังกรในทันที เพียงชั่วอึดใจ เขาก็ปลดปล่อยมันออกมา! ลมหายใจมังกรที่มีอานุภาพรุนแรงกว่าครั้งก่อนถึงสองเท่าพุ่งทะยานเข้าใส่หยวน ผู้ซึ่งยืนสงบนิ่งพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า <ชุดคลุมแห่งการทำลายล้างตรวจพบการโจมตีที่เป็นอันตรายต่อชีวิต> <เกล็ดมังกรแห่งการทำลายล้างทำงาน!> ม่านพลังสีดำทมิฬพลันแผ่ซ่านโอบล้อมทั่วร่างของหยวน เมื่อลมหายใจมังกรปะทะเข้ากับบาเรีย มันก็ถูกกลืนกินหายเข้าไปราวกับตกลงสู่หลุมดำอันไร้ก้นบึ้ง เมื่อเห็นดังนั้น หลงเย่จุนก็ยิ่งเร่งเร้าพลังปล่อยลมหายใจมังกรออกมาอย่างต่อเนื่องยาวนานถึงเจ็ดวินาทีเต็มก่อนจะหยุดลง “ยอดเยี่ยม... เจ้าสามารถรอดพ้นมาได้โดยไร้รอยขีดข่วนจริงๆ นี่ก็เป็นความสามารถของชุดคลุมด้วยใช่ไหม?” หยวนพยักหน้า “แต่มันใช้ได้เพียงเดือนละครั้งเท่านั้น” “นั่นก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้ว เท่ากับว่าเจ้ามีชีวิตสำรองเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิตในทุกๆ เดือนเลยนะ!” ต่อมาหยวนจึงเริ่มทดสอบ ‘รองเท้าแห่งการทำลายล้างฉับพลัน’ (Boots of Swift Destruction) เขาเริ่มจากการใช้เคล็ดวิชา ‘ย่างก้าวทลายสวรรค์’ (Sky Sundering Steps) ทันทีที่กระตุ้นใช้งาน หยวนก็แปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายอสนีบาตสีทอง พุ่งทะยานไปทั่วลานประลองด้วยความเร็วแสง! ทว่าในขณะเดียวกัน พลังวิญญาณของเขาก็ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบเช่นกัน แม้ว่าเขาจะสามารถฟื้นฟูพลังวิญญาณได้รวดเร็วเพียงใด แต่หยวนก็สามารถคงสภาพย่างก้าวทลายสวรรค์ไว้ได้เพียงหนึ่งนาทีเต็มก่อนที่เรี่ยวแรงจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ‘ถึงแม้ตอนนี้จะใช้ได้เพียงนาทีเดียว แต่มันก็ช่วยให้ข้าเดินทางได้ไกลมหาศาล และหากข้าใช้มันอย่างชาญฉลาด ข้าจะสามารถคงสภาพมันไว้ได้นานกว่านี้มาก’ หลังจากพักฟื้นพลังวิญญาณจนเพียงพอ หยวนก็เริ่มทดสอบ ‘ก้าวนำอสนีบาต’ (Lightning Strides) ทุกครั้งที่เขาเรียกใช้วิชานี้ ร่างของเขาจะเคลื่อนย้ายข้ามผ่านห้วงมิตินับหมื่นไปจนถึงแสนเมตรในชั่วพริบตา ‘มันแทบจะไม่ต่างจากการเคลื่อนย้ายพริบตาในระยะสั้นเลย แถมยังไม่สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากนักด้วย’ เขาหันไปถามหลงเย่จุนว่า “เจ้าพอจะมีวิชาที่ใช้พันธนาการการเคลื่อนไหวบ้างไหม?” “มีสิ อยากให้ข้าลองใช้กับเจ้าดูไหมละ?” หยวนพยักหน้าแทนคำตอบ “ย่อมได้” หลงเย่จุนวาดมือออกไปเบื้องหน้าหยวนในทันที “คุกวารี! (Water Prison)” ม่านวารีพลันก่อตัวขึ้นโอบล้อมร่างของหยวนเอาไว้ มันมิได้พันธนาการร่างกายโดยตรง ดังนั้นสถานะป้องกันการเคลื่อนไหวของรองเท้าจึงมิได้ทำงาน แต่มันกลับกักขังเขาไว้ภายในอย่างแน่นหนา เมื่อถูกคุมขังโดยสมบูรณ์ หยวนก็กระตุ้นใช้งานก้าวนำอสนีบาตอีกครั้ง *ซู่ว!* เขากลายเป็นเส้นสายฟ้าพุ่งทะลุฝ่าม่านน้ำออกมา ปรากฏกายภายนอกคุกวารีได้โดยไร้อุปสรรค “มันมิใช่การเคลื่อนย้ายพริบตาโดยสมบูรณ์ แต่มันก็ใกล้เคียงยิ่งนัก” หลงเย่จุนพึมพำหลังจากเห็นภาพนั้น ครู่ต่อมา หยวนก็เอ่ยกับหลงเย่จุนว่า “เอาละ ต่อไปข้าจะโจมตีเจ้าด้วยวิชาสายฟ้าแล้วนะ” “จัดมาให้เต็มที่เลย” หลงเย่จุนตอบกลับด้วยท่าทางและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ หยวนชูสองนิ้วขึ้นชี้ไปยังเป้าหมายพลางกระตุ้นใช้งาน— [การพิพากษาสุดท้ายแห่งสวรรค์!] (Heaven's Final Judgement) ท้องฟ้าเหนือศีรษะหลงเย่จุนพลันมืดมิดลงอย่างกะทันหัน ก่อนจะฟาดอสนีบาตยักษ์หนาหนักลงมาปะทะร่างเขาทันที ในวินาทีนั้นเอง หยวนสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างของเขาถูกสูบหายไปในชั่วพริบตา ขณะเดียวกัน หลงเย่จุนกลับสะบัดมือปัดสายฟ้านั้นทิ้งไปได้อย่างง่ายดายราวกับปัดแมลง “มันทรงพลังอย่างไม่ต้องสงสัย—ถึงขั้นรุนแรงกว่าความสามารถของชุดคลุมเสียอีก แต่มันยังสำแดงฤทธิ์เดชออกมาได้ไม่เต็มที่” หลงเย่จุนให้ความเห็นพลางจ้องมองมาที่หยวน “นั่นก็เพราะระดับพลังฝึกตนของเจ้ายังไม่เพียงพอที่จะกระตุ้นมันได้อย่างสมบูรณ์” หยวนพยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ ระดับของข้ายังไม่ถึงขั้นที่จะใช้มันได้ แต่ข้าอยากลองอีกสักครั้ง” เขานั่งลงโคจรพลังจนกระทั่งฟื้นฟูพลังฝึกตนกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง “ข้าจะลองอีกรอบเดี๋ยวนี้แหละ” เมื่อพรักพร้อม หยวนก็เริ่มกระตุ้นใช้งานเคล็ดวิชานั้นอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้ เขาไม่เพียงใช้แค่พลังวิญญาณ แต่ยังดึงเอา ‘เจตจำนงโกลาหล’ (Chaotic Essence) จากภายใน ‘หัวใจโกลาหล’ (Chaotic Heart) ออกมาใช้ร่วมด้วย ท้องฟ้าเหนือหลงเย่จุนมืดครึ้มลงอีกครา แต่ครั้งนี้บรรยากาศกลับดูน่าสะพรึงกลัวและกดดันยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า หยวนรู้สึกได้ว่าทั้งพลังวิญญาณและเจตจำนงโกลาหลเหือดหายไปในพริบตา แต่ปาฏิหาริย์ยังเกิดขึ้นเมื่อเขาสามารถรักษาเศษเสี้ยวของเจตจำนงโกลาหลเอาไว้ได้เพียงเล็กน้อย [การพิพากษาสุดท้ายแห่งสวรรค์!] *เปรี้ยงงงง!* อสนีบาตสีทองขนาดมหึมาแผดคำรามพุ่งทะลวงลงมาจากหมู่เมฆสีดำทมิฬ ฟาดเข้าใส่หลงเย่จุนอย่างจัง หลงเย่จุนพยายามจะสะบัดมันทิ้งเหมือนคราวก่อน ทว่าเมื่อสายฟ้านั้นปะทะเข้ากับท่อนแขนของเขา มันก็ระเบิดออกทันที ปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยจำนวนมหาศาลออกมาสั่นสะท้านไปทั่วบริเวณ เมื่อฝุ่นควันจากการระเบิดจางลง หลงเย่จุนก้มมองแขนของตน แม้จะไม่มีเลือดไหลออกมา แต่มันก็ไม่ได้ไร้รอยขีดข่วนเสียทีเดียว เพราะปรากฏรอยไหม้จางๆ ตรงจุดที่สายฟ้าฟาดลงมา “การที่เจ้าสามารถสร้างความเสียหายให้แก่ข้าได้ในขณะที่ข้ามิได้สะกดข่มระดับพลังฝึกตนเอาไว้ แม้จะเป็นเพียงรอยไหม้เล็กน้อยถึงเพียงนี้... แต่มันก็น่าประทับใจยิ่งนัก น้องหยวน!” หลงเย่จุนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกึกก้องด้วยความชอบใจ