**บทที่ 1670: เรื่องสนุกๆ สักอย่าง** “เมื่อครู่นี้เจ้าหายไปที่ใดมา?” หลงเย่จุนเอ่ยถามหยวนทันทีที่เขากลับมาปรากฏตัวในแดนรกร้างบรรพกาลในอีกไม่กี่นาทีต่อมา “เรื่องนั้นเป็นความลับครับ” หยวนตอบพลางคลี่ยิ้มบาง ในดินแดนรกร้างบรรพกาลแห่งนี้ การที่ผู้ทรงเข้มแข็งจะเข้าออกหรือหายตัวไปอย่างกะทันหันถือเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นคนอื่นๆ จึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับการหายตัวไปอย่างฉับพลันของหยวนมากนัก แน่นอนว่าพวกเขาย่อมมีความสอดรู้อยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าหยวนไม่ได้มีใจอยากจะปริปากบอก พวกเขาจึงไม่คิดจะซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ “เจ้าจะไปยังสนามฝึกซ้อมแห่งถัดไปเลยหรือไม่?” มังกรพิฆาตเอ่ยถามขึ้นมาในทันใด หยวนส่ายหน้าก่อนจะกล่าวว่า “ข้าตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่ มีสถานที่ใดที่พอจะให้ความเป็นส่วนตัวแก่ข้าสักสองสามวันบ้างไหมครับ?” “เจ้าไปพักที่ถ้ำพำนักของข้าก็ได้” หลงเย่จุนเสนอ “ขอบพระคุณมากครับ” หยวนพยักหน้ารับ “เดี๋ย-เดี๋ยวก่อน! ก่อนที่เจ้าจะไป ข้าขอหน้าด้านเอ่ยปากขอเนื้อเสียบไม้พวกนั้นเพิ่มอีกสักหน่อยได้หรือไม่?” หลงเม่ยหุ่ยโพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน หยวนยิ้มกว้าง “ได้สิครับ” พริบตาต่อมา เขาก็หยิบเนื้อเสียบไม้ออกมาสิบไม้แล้วส่งมอบให้แก่เธอ หลงเย่จุนและคนอื่นๆ ต่างจ้องมองเนื้อเสียบไม้ในมือของเธอตาไม่กะพริบ ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “กลิ่นอายช่างเป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก! เจ้าคิดว่าข้าจะขอรับมาบ้างได้หรือไม่?” หลงเย่จุนเอ่ยถามพลางน้ำลายสอ “แน่นอนครับ” หลังจากมอบเนื้อเสียบไม้หนึ่งกำมือให้หลงเย่จุน หยวนก็หันไปถามคนอื่นๆ “พวกท่านต้องการด้วยหรือไม่?” “ได้โปรด!” มังกรพิฆาตและมังกรทลายฟ้าพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ขอบใจเจ้ามาก!” “อ้อ ข้าเกือบลืมแนะนำตัว ข้าคือผู้สร้างสถานที่แห่งนี้ มังกรทลายฟ้า” มังกรทลายฟ้ากล่าวแนะนำตนเองหลังจากได้รับเนื้อเสียบไม้ไป “ยินดีที่ได้รู้จักครับ สถานที่แห่งนี้เป็นสนามฝึกซ้อมที่ยอดเยี่ยมมาก” หยวนกล่าวชม “เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันทำลายศักดิ์ศรีของข้าเพียงใดที่เห็นเจ้าพิชิตมันได้รวดเร็วถึงเพียงนี้” มังกรทลายฟ้าถอนหายใจยาว “หากเจ้าจะไปยังสนามฝึกซ้อมแห่งถัดไปเมื่อไหร่ บอกพวกเราด้วยนะ ข้าอยากจะไปเห็นกับตาตอนที่เจ้าพิชิตสนามฝึกอื่นอีก” หลงเม่ยหุ่ยเสริมขึ้นมา “ตกลงครับ” หยวนพยักหน้ารับคำ ครู่ต่อมา หลงเย่จุนก็ได้ทำลายหินเคลื่อนย้าย ส่งตัวหยวนและอิงจื่อไปยังที่พำนักของเขาในทันที “พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อนได้เลย ข้าเพิ่งได้รับแจ้งว่าห้องหัตถศิลป์ของเจ้าจัดเตรียมเสร็จสิ้นตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว ข้าจะไปตรวจสอบด้วยตนเองก่อน ไม่ต้องกังวลไป ไม่ต้องรีบร้อน เจ้าใช้เวลาได้ตามสบายเลย” หลงเย่จุนกล่าวกับพวกเขาก่อนจะจากไป “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับ” “ไม่หรอก ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้าที่ทำให้ข้าได้สนุกสนานถึงเพียงนี้” หลงเย่จุนหัวเราะร่าก่อนจะสลายร่างหายไป เมื่อเข้ามาอยู่ภายในบ้านของหลงเย่จุน หยวนก็ส่งเนื้อเสียบไม้ที่เหลือทั้งหมดให้แก่อิงจื่อพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าจะไม่อยู่ที่นี่ประมาณหนึ่งถึงสองสัปดาห์นะ” “รับทราบค่ะ” อิงจื่อตอบรับคำ หยวนทำรายการออกจากระบบ (Log off) หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเขากลับคืนสู่ร่างเนื้อในโลกความจริง เม่ยซิ่วและฉู่หลิวเซียงก็ตื่นอยู่ก่อนแล้วและกำลังรอคอยเขาอยู่ “ยินดีต้อนรับกลับค่ะ” เม่ยซิ่วเอ่ยทักทาย “ผมขอโทษจริงๆ ครับ!” หยวนไม่รอช้า รีบก้มศีรษะขอโทษเธอในทันที “ผมมัวแต่จดจ่อกับการฝึกซ้อมจนลืมดูเวลาไปเสียสนิทเลย!” “ฉันทราบแล้วค่ะ ลูลู่เล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว” “ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังอยากจะขอโทษคุณด้วยตัวเองอยู่ดี” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้รู้สึกว่านานขนาดนั้น ฉันว่ายิ่งระดับการบ่มเพาะของเราสูงขึ้นเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะสูญเสียประสาทสัมผัสเรื่องเวลาไปมากขึ้นเท่านั้น” เม่ยซิ่วหัวเราะเบาๆ “นั่นสิคะ ฉันเองก็เคยตกเป็นเหยื่อของเรื่องนี้เหมือนกัน” ฉู่หลิวเซียงเสริม หยวนจึงเอ่ยถามถึงท่านลอร์ด “ว่าแต่ ท่านลอร์ดเป็นอย่างไรบ้างครับ? ผมไม่ได้เติมพลังงานให้ท่านมาเป็นปีแล้ว” “ตอนนี้ท่านยังสบายดีอยู่ค่ะ ฉันเพิ่งไปเยี่ยมท่านมาเมื่อสัปดาห์ก่อน” ฉู่หลิวเซียงบอก “ดีแล้วครับ งั้นเดี๋ยวผมจะไปเติมพลังงานให้ท่านเดี๋ยวนี้เลย” หยวนทะยานร่างออกจากระเบียงบ้าน บินตรงไปยังยอดเขามังกรขดในทันที ท่านลอร์ดก้าวออกมาจากถ้ำหลังจากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหยวนที่กำลังใกล้เข้ามา “ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ” “ขออภัยด้วยครับ พอดีผมมัวแต่ฝึกซ้อมจนลืมเวลาไป หวังว่าท่านจะยังสบายดีนะครับ” “ข้าทนอยู่มาได้ตั้งหลายศตวรรษโดยไม่มีใครช่วย แค่ปีเดียวไม่ทำให้ข้าถึงตายหรอก” ท่านลอร์ดแผดหัวเราะลั่น “แต่อย่างไรเสีย... ข้าจะเรียกจื่อหรานออกมาเดี๋ยวนี้” หยวนเรียก ‘ดาราสุญตา’ ออกมาหลังจากนั้นไม่นาน ทว่า หลังจากถูกอัญเชิญออกมา จื่อหรานกลับกล่าวว่า “ขออภัยด้วยค่ะ ข้าแทบจะฟื้นฟูพลังวิญญาณไม่ได้เลย เพราะในแดนรกร้างบรรพกาลนั้นขาดแคลนพลังวิญญาณอย่างหนัก ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถช่วยอะไรได้ในตอนนี้” “จริงด้วยสิ...” หยวนคลึงขมับเมื่อตระหนักถึงความสะเพร่าของตนเอง “ผมขอโทษนะครับ ท่านคงต้องใช้พลังวิญญาณของผมไปก่อนจนกว่าผมจะออกจากแดนรกร้างบรรพกาล” หยวนกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ข้าไม่รังเกียจที่จะรอหรอก ต่อให้เจ้ามอบพลังวิญญาณทั้งหมดที่มีให้ข้า มันก็ช่วยให้ข้าผ่อนคลายได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น” ท่านลอร์ดกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น พลังวิญญาณที่ข้าได้รับมาจนถึงตอนนี้ก็เพียงพอที่จะอยู่ต่อไปได้อีกนับสิบปีแล้ว” “ตกลงครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะกลับมาอีกครั้งหลังจากออกจากแดนรกร้างบรรพกาล คงใช้เวลาไม่นานนักหรอกครับ อย่างมากก็น่าจะอีกสักปีหรือสองปี” หยวนเดินทางกลับมายังที่พักของเขาหลังจากนั้น “ช่วงนี้การฝึกซ้อมกับสำนักบัวนิรันดร์เป็นอย่างไรบ้างครับ? คงจะลำบากไม่น้อยเลยที่ไม่มีการแช่พลังวิญญาณจากผม” หยวนเอ่ยถาม “ใช่ค่ะ ช่วงแรกพวกผู้เข้ารับการฝึกลำบากกันมากเพราะการฟื้นฟูหยุดชะงักไปกะทันหัน แต่ตอนนี้พวกเขาปรับตัวได้แล้วค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกทุกคนในฝ่ายของพวกเขาก็มาร่วมฝึกซ้อมกับเราหมดแล้ว” เม่ยซิ่วรายงาน “ฟังแล้วค่อยเบาใจหน่อยครับ” “แล้วตอนนี้สำนักบัวนิรันดร์ก็เลื่อนอันดับกลับขึ้นไปอยู่ใน 10 อันดับแรกแล้วนะคะ” ฉู่หลิวเซียงกล่าวเสริม “แล้วพวกเราล่ะครับ? ตั้งแต่ครั้งก่อน พวกคุณได้เข้าร่วมสงครามสำนักบ้างหรือเปล่า?” “น่าเสียดายที่พวกเขายังคงหวาดกลัวที่จะท้าทายเราค่ะ และเนื่องจากเราไม่ได้ขยับเขยื้อนมาตลอดทั้งปี ตอนนี้เราเลยร่วงลงไปเป็นสำนักที่ไม่มีอันดับไปแล้ว” ฉู่หลิวเซียงถอนหายใจ “อันดับพวกนั้นก็ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเราอยู่แล้วนี่ครับ” หยวนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาเอ่ยถามต่อ “มีข่าวคราวจากทางรัฐบาลหรือสิบตระกูลใหญ่บ้างไหม?” “อืม... เท่าที่ทราบคือพวกเขายังคงเฝ้ามองเราอยู่จากภายนอกเขามังกรขดค่ะ แต่ก็มีเพียงเท่านั้น” เม่ยซิ่วตอบ “นั่นก็ดีแล้วครับ” “ว่าแต่ คุณจะกลับเข้าไปในคัลทิเวชันออนไลน์เมื่อไหร่คะ?” ฉู่หลิวเซียงเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน “ผมตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่สักหนึ่งหรือสองสัปดาห์ก่อนจะกลับไปครับ” “คุณมีธุระอะไรที่ต้องทำบนโลกนี้หรือเปล่าคะ?” เขาส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “เปล่าครับ ผมแค่อยากใช้เวลาร่วมกับพวกคุณบ้าง เพราะผมหายหน้าไปตั้งปีหนึ่งเต็มๆ” “หืม... ถ้าอย่างนั้น เราออกไปหาเรื่องสนุกๆ ทำกันข้างนอกดีไหมคะ? ไม่ได้ไปเที่ยวสนุกๆ ด้วยกันนานแล้วนะ” ฉู่หลิวเซียงเสนอแนะด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย หยวนพยักหน้าเห็นพ้อง “เอาแบบนั้นก็ได้ครับ”