บทที่ 674: อสูรทะเล ทันทีที่ย่างกรายเข้าสู่เขตธรณีสำนัก ผู้บำเพ็ญเพียรผู้นำทางกลับทิ้งพวกเขาไว้ ณ พื้นที่อันวิเวกห่างไกล ก่อนจะเหินทะยานสู่ห้วงเวหาหายวับไปโดยไร้ซึ่งวาจาใดๆ อีกสักคำเดียว ในขณะที่หยวนและคนอื่นๆ กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความฉงน ชายชราผู้อวบอัดคนหนึ่งก็เยื้องกรายเข้ามาหาพร้อมเอ่ยทักทาย “ยินดีต้อนรับสู่ ‘สวนไผ่’ สถานที่แห่งนี้จะเป็นรวงรังที่พวกเจ้าต้องใช้ชีวิตไปอีกสี่ปีนับจากนี้ ในระหว่างที่พำนักอยู่ที่นี่ พวกเจ้ามีหน้าที่ต้องรับใช้สำนักด้วยแรงกาย เป็นต้นว่าการตัดฟืนหรือหาบน้ำ แน่นอนว่าหากใครสามารถบรรลุเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรได้ก่อนกำหนด เจ้าก็ย่อมมีสิทธิ์ออกไปจากที่นี่ได้เร็วขึ้น” “ตารางชีวิตของพวกเจ้านั้นเรียบง่ายยิ่งนัก ในแต่ละสัปดาห์จะมีการกำหนด ‘โควตา’ งานที่ต้องทำให้ลุล่วง หากผู้ใดละเลยย่อมต้องถูกลงโทษตามระเบียบ ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเร่งทำให้เสร็จตั้งแต่วันแรกหรือจะไปหามรุ่งหามค่ำเอาในวันสุดท้าย ตราบใดที่งานครบถ้วนตามกำหนด เวลาที่เหลือเจ้าจะใช้ไปกับการบำเพ็ญตบะนานเพียงใดก็สุดแท้แต่เจ้า มีคำถามอันใดหรือไม่? อ้อ... พวกเจ้าเรียกข้าว่า ‘ผู้อาวุโสโค่ว’ ก็แล้วกัน” “ดีมาก ตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าไปดูศาสนสถานที่สำคัญ ก่อนจะพาไปรับเครื่องแบบและคัมภีร์วิชาบำเพ็ญเพียร” หยวนและพรรคพวกก้าวเท้าเดินตามชายชราเจ้าเนื้อผู้นี้ลัดเลาะไปตามเส้นทางของสวนไผ่ “บริเวณนี้คือหอโภชนาการ มันจะเปิดเพียงวันละสองเวลาคือมื้อเช้าและมื้อค่ำ หากเจ้าทำงานไม่เสร็จตามเป้าหมาย กระเพาะของเจ้าก็จะว่างเปล่าเพราะจะถูกตัดสิทธิ์จากการเข้าใช้ที่นี่จนกว่างานจะเรียบร้อย” “ส่วนนี่คือลำธารไผ่ พวกเจ้าสามารถใช้ซักล้างอาภรณ์ได้ที่นี่ หากเดินลงไปตามสายน้ำอีกสักนิด เจ้าอาจจะตกปลามาเป็นอาหารเสริมได้ แต่อย่าได้ริอ่านตักน้ำที่นี่ไปส่งงานเชียวล่ะ เพราะมีพื้นที่แยกไว้ต่างหากสำหรับเรื่องนั้น” “อาคารหลังนั้นคือโถงฝึกยุทธ์ เจ้าสามารถไปฝึกฝนขัดเกลาร่างกายได้ตามใจชอบ ทว่าอย่าได้หวังว่าจะมีครูฝึกคนใดมาคอยชี้แนะ เพราะสิทธิพิเศษนั้นมีไว้สำหรับ ‘ศิษย์อย่างเป็นทางการ’ เท่านั้น” “และอาณาบริเวณกว้างใหญ่ที่เห็นอยู่นี้คือทุ่งไผ่ มันคือแหล่งวัตถุดิบหลักที่พวกเจ้าต้องมาลงแรงเมื่อได้รับมอบหมายให้ตัดไผ่” หลังจากตรากตรำเดินสำรวจสวนไผ่อยู่เกือบทั้งวัน ผู้อาวุโสโค่วก็นำพวกเขามายังจุดหมายสุดท้ายของวัน “นี่คืออาคารธุรการ หากมีปัญหาติดขัดสิ่งใดจงมาที่นี่เพื่อรับการแก้ไข รวมไปถึงการขอรับเครื่องแบบใหม่หากเจ้าทำชุดเดิมขาดวิ่นจนดูไม่ได้ แน่นอนว่ามันไม่ได้มาเปล่าๆ เจ้าต้องจ่ายด้วยเงินทอง...” “ส่วนเรื่องที่ว่าพวกเจ้าจะหาเงินจากที่นี่ได้อย่างไร... ทุกครั้งที่ทำโควตาสำเร็จ เจ้าจะได้รับค่าตอบแทนเล็กน้อย และหากเจ้าขยันหมั่นเพียรทำเกินกว่าที่สั่ง เจ้าก็จะได้รางวัลพิเศษเพิ่มขึ้นไปอีก” “ผู้อาวุโสโค่วครับ ข้ามีคำถาม” ใครบางคนในกลุ่มชูมือขึ้นโพล่งถาม “ว่ามา” “มีสิ่งใดที่ต้องใช้เงินอีกหรือไม่? เราต้องจ่ายค่าอาหารด้วยหรือเปล่า?” “อาหารและที่พักนั้นฟรี ทว่าสิ่งอื่นนอกจากนั้นเจ้าต้องควักกระเป๋าเองทั้งหมด หากเจ้าบาดเจ็บและต้องการยารักษา เจ้าต้องมีเงิน หากเสื้อผ้าเจ้าพังพินาศ เจ้าก็ต้องใช้เงินซื้อใหม่” “พับผ่าสิ... หากเจ้าโชคดีสะสมเงินทองได้มากพอ เจ้ายังสามารถขอซื้อสมบัติวิเศษเพื่อเพิ่มโอกาสในการเป็นผู้บำเพ็ญเพียรได้ด้วยนะ ทว่านั่นอาจต้องใช้เวลาออมเงินเป็นปีๆ หรืออาจจะถึงสิบปีเลยทีเดียว และถ้าถึงตอนนั้นเจ้ายังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ข้าว่าเจ้าถอดใจเสียจะดีกว่า” ชั่วครู่ต่อมา หยวนและคนอื่นๆ ก็ได้รับเครื่องแบบคนละสองชุดพร้อมกับคัมภีร์วิชาบำเพ็ญเพียรหนึ่งม้วน “เคล็ดวิชารวบรวมลมปราณพื้นฐาน...” หยวนพึมพำชื่อที่สลักอยู่บนม้วนคัมภีร์ในหัตถ์ของตน “มีใครที่ยังได้เครื่องแบบไม่ครบสองชุด หรือยังไม่ได้รับคัมภีร์บ้างหรือไม่?” ผู้อาวุโสโค่วกวาดสายตาถาม เมื่อไร้เสียงคัดค้าน ชายชราก็พยักหน้าอย่างพึงใจ “ดีมาก เช่นนั้นก็ตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังที่พำนักใหม่” ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ผู้อาวุโสโค่วก็หยุดลงตรงจุดที่เป็นทางแยกสองสาย “เรือนนอนสตรีอยู่ทางซ้าย ส่วนบุรุษอยู่ทางขวา ห้ามมิให้ผู้ใดรุกล้ำเขตแดนของกันและกันโดยไม่ได้รับอนุญาต หากถูกจับได้ บทลงโทษนั้นแสนสาหัสจำใส่หัวพวกเจ้าไว้ให้ดี” “แยกย้ายได้ เมื่อไปถึงจะมีคนจัดสรรห้องหับให้พวกเจ้าเอง” ทุกคนต่างกล่าวขอบคุณผู้อาวุโสโค่วสำหรับความเมตตา ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตน “โชคดีนะ เถียนหยาง” เมิ่งลี่ลี่เอ่ยกับหยวนก่อนจะแยกตัวไปทางซ้าย “แล้วพบกันใหม่” หยวนพยักหน้ารับ ตึง! แรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปานปฐพีพิโรธฉุดกระชากหยวนให้ออกจากห้วงคำนึงแห่งอดีต ‘อะไรกัน? ทำไมถึงมีแผ่นดินไหว? เราอยู่กลางผืนน้ำไม่ใช่หรือ!’ หยวนร้องตะโกนในใจ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าสับสน ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศกึกก้องก็ดังระงมไปทั่วทั้งลำเรือ “เราเผชิญหน้ากับ ‘อสูรทะเล’ แต่ขอทุกท่านอย่าได้ตระหนกไป ยอดฝีมือของเรากำลังเข้าจัดการมันอยู่ในขณะนี้!” “อสูรทะเลคือสิ่งใดหรือ?” หยวนหันไปถามฉินไค่ “อ้อ พวกมันคือสัตว์ร้ายในคราบอสูรที่อาศัยอยู่ในห้วงน้ำ พบเจอได้ทั่วไปในน่านน้ำแถบนี้ และจะอันตรายอย่างยิ่งหากไม่รีบปลิดชีพมันเสีย เราคงต้องเผชิญหน้ากับพวกมันอีกนับไม่ถ้วนกว่าจะถึงจุดหมาย” “พวกมันแข็งแกร่งเพียงใด?” หยวนถามด้วยแววตาเป็นประกายใคร่รู้ เพราะเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีมอนสเตอร์อาศัยอยู่ในทะเลด้วย “พวกที่วนเวียนอยู่บนผิวน้ำนั้นไม่นับเป็นกระไรได้ เพียงระดับ ‘ราชันวิญญาณ’ คนเดียวก็เอาอยู่ ทว่าพวกที่กบดานอยู่ใต้สมุทรลึกนั้นต่างหากที่น่าหวั่นเกรง เพราะบางครั้งพวกมันก็โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งอสูรเหล่านั้นอาจต้องใช้ระดับ ‘จักรพรรดิวิญญาณ’ หลายคนถึงจะรับมือไหว” “ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเราเข้าใกล้ ‘ทวีปยักษ์’ มากเท่าไหร่ สัตว์ร้ายในท้องทะเลก็จะยิ่งทวีความดุร้ายและน่าสะพรึงกลัว โดยเฉพาะเหล่า ‘เลเวียธาน’ ขอให้สวรรค์เมตตาอย่าให้เราได้เจอพวกมันเลย พวกมันได้ชื่อว่าเป็นจ้าวแห่งสมุทรที่แท้จริง การเผชิญหน้ากับพวกมันแม้เพียงตัวเดียว อาจหมายถึงหายนะพินาศสิ้นหรือความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง!”