บทที่ 4915 – สวรรค์ยังต้องอิจฉา ผู้แปล: Silavin & Tia ผู้ตรวจทานคำแปล: PewPewLazerGun บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys “ผลวิญญาณหยินลึกล้ำ…” หยางไค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น หากชายชราไม่เอ่ยขึ้นมา เขาย่อมไม่อาจล่วงรู้เกี่ยวกับผลวิญญาณนี้ได้เลย สิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้ก็คือ ผลวิญญาณนี้เป็นสิ่งที่สามารถพบได้ในสมรภูมิหมึกดำเท่านั้น เพราะหยางไค่ไม่เคยได้ยินชื่อผลวิญญาณเช่นนี้ในสามพันโลกมาก่อน ชายชราหยิบกล่องไม้ออกมา เปิดมันออกก่อนจะเอ่ยอธิบาย “ผลวิญญาณชนิดนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งยวดในการฟื้นฟูจักรวาลน้อยที่เสียหาย” หยางไค่พลันเข้าใจในทันที “วิถีแห่งสวรรค์นั้นช่างยุติธรรมในทุกสรรพสิ่งโดยแท้!” ชายชราพยักหน้า “ถูกต้อง จักรวาลน้อยของผู้ฝึกตนเปรียบเสมือนโลกอิสระ และผลวิญญาณนี้ก็มีความสามารถในการฟื้นฟูจักรวาลน้อยที่แตกสลาย เหล่าบรรพชนตั้งชื่อให้มันว่า ‘ผลวิญญาณหยินลึกล้ำ’ เพราะมันเป็นสัญลักษณ์แห่งการฟื้นคืนและกำเนิดใหม่” ผลวิญญาณนี้ไร้ประโยชน์ต่อยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์โดยทั่วไป ทว่ามันกลับเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับผู้ที่มีจักรวาลน้อยเสียหายเช่นชายชราผู้นี้ ต้องกล่าวว่าเมื่อจักรวาลน้อยของใครบางคนไม่สมบูรณ์อีกต่อไป วิถียุทธ์ของพวกเขาย่อมไม่มีวันรุดหน้าได้อีกในอนาคต ยิ่งไปกว่านั้น พลังของพวกเขาก็จะลดลงอย่างมหาศาล เฉกเช่นชายชราผู้อยู่เบื้องหน้าหยางไค่ หากจักรวาลน้อยของเขาไม่ได้รับความเสียหาย หยางไค่ย่อมไม่อาจเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ แต่หากเขาฟื้นคืนด้วยความช่วยเหลือของผลวิญญาณหยินลึกล้ำ เขาก็จะกลับคืนสู่ความแข็งแกร่งในจุดสูงสุดของตนได้อีกครั้ง เป็นความจริงที่ชายชราสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเมื่อครั้งที่หยางไค่ปรากฏตัวออกมาจากระเบียงมิติ ทว่าความสนใจทั้งหมดของเขากลับถูกดึงดูดไปยังผลวิญญาณหยินลึกล้ำอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่คิดจะใส่ใจไล่ตามเรื่องนั้นอีกต่อไป เดิมทีเขาปรากฏตัวขึ้น ณ จุดนั้นก็เพราะถูกดึงดูดโดยความผันผวนอันละเอียดอ่อนของหลักแห่งห้วงมิติที่แผ่ออกมา เมื่อทางเข้าของระเบียงมิติเปิดออกเพียงชั่วขณะหนึ่ง “แม้แต่ในสมรภูมิหมึกดำ ผลวิญญาณชนิดนี้ก็น่าจะเป็นสมบัติหายากใช่หรือไม่?” หยางไค่เอ่ยถาม ชายชราพยักหน้ารับ “แม้ว่าจะมีโลกที่ถูกผนึกอยู่มากมายในสมรภูมิหมึกดำ แต่ใช่ว่าทุกโลกที่ถูกผนึกจะมีต้นผลวิญญาณหยินลึกล้ำ ผลวิญญาณนี้หายากอย่างไม่ต้องสงสัย” กล่าวจบ เขาก็ยิ้มอย่างสดใส “หากไม่เป็นเช่นนั้น ผู้เฒ่าผู้นี้คงไม่พยายามปิดปากพยานเพื่อฆ่าคนปิดปาก เผื่อว่าเจ้าจะเปิดโปงการมีอยู่ของผลวิญญาณให้ผู้อื่นรู้ ใครเลยจะล่วงรู้…” ใครเลยจะล่วงรู้ว่าตนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย? ความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกได้ ทำให้เขารู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ในขณะเดียวกัน ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดเหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีจึงมอบหมายความรับผิดชอบอันหนักอึ้งในการผนึกระเบียงมิติให้กับรุ่นเยาว์ระดับหกเพียงผู้เดียว เด็กหนุ่มระดับหกผู้นี้จะนำไปเปรียบกับยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกทั่วไปได้อย่างไร? แม้จะมีชีวิตอยู่มานานหลายปี ชายชราก็ไม่เคยพบเจอยอดฝีมือระดับหกที่ดุร้ายปานนี้มาก่อนในชีวิต ไม่ต้องพูดถึงแสงชำระล้างอันลึกลับที่หยางไค่แสดงออกมานั้นยังสามารถปัดเป่าพลังหมึกดำที่กัดกร่อนจักรวาลน้อยของเขามานานหลายปีได้อีกด้วย มันช่างน่าเหลือเชื่ออย่างที่สุด เช่นเดียวกัน หยางไค่แอบลิงโลดใจที่ชายชราเป็นฝ่ายลงมือก่อน มิเช่นนั้นแล้วเขาย่อมไม่อาจล่วงรู้ถึงตัวตนของชายชราผู้นี้ได้ ท้ายที่สุดแล้ว สาวกหมึกดำก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาในสถานการณ์ปกติ ไม่สามารถสังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ จากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียวได้เลย “แสงสีขาวบริสุทธิ์นั่น… มันคือสิ่งใดกัน?” ชายชราไม่อาจสะกดกลั้นความสงสัยของตนไว้ได้ “ตอนนี้เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีมีเคล็ดวิชาเช่นนี้แล้วหรือ?” หากเป็นเช่นนั้นจริง นี่นับเป็นข่าวอันเป็นมงคลอย่างยิ่งสำหรับทุกคนที่ข้ามผ่านด่านไร้คืนมา เคล็ดวิชานี้เห็นได้ชัดว่ามีผลในการข่มพลังหมึกดำอย่างรุนแรง ดังนั้นไม่ว่าใครจะถูกกัดกร่อนโดยเผ่าหมึกดำในอนาคต พวกเขาก็ยังสามารถได้รับความช่วยเหลือได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีได้ส่งคนจำนวนมากเข้ามาในสมรภูมิหมึกดำ ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องตายในสนามรบ แต่ก็มีอีกหลายคนที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสาวกหมึกดำและกลายเป็นศัตรูแทน นั่นคือเหตุผลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ทำให้เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีไม่เคยได้รับชัยชนะในสมรภูมิหมึกดำได้เลย หากไม่เป็นเช่นนั้น การทุ่มกำลังคนอย่างต่อเนื่องของพวกเขาย่อมต้องกัดกร่อนกองกำลังของเผ่าหมึกดำจนไม่เหลือซากในที่สุด หยางไค่ส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่เคล็ดวิชาของถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดี มันเป็นสิ่งที่ผู้น้อยได้รับมาโดยบังเอิญ และมีเพียงผู้น้อยเท่านั้นที่สามารถใช้มันได้” เขาไม่ได้กล่าวถึงการมีอยู่ของแสงสุริยันแผดเผาและแสงจันทรานวลใย เพราะไม่มีความจำเป็น เพียงพอแล้วที่จะอธิบายว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถใช้เคล็ดวิชานี้ได้ ชายชราผิดหวังเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจ หากเคล็ดวิชานี้ถูกพัฒนาขึ้นโดยถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดี มันก็คงจะถูกส่งมายังสมรภูมิหมึกดำนานแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องปิดบังมันไว้จนถึงวันนี้ เขามองไปยังหยางไค่แล้วถอนหายใจยาว “สวรรค์ยังต้องอิจฉา!” หยางไค่พลันหัวเราะออกมาในทันที ไม่ทราบด้วยเหตุใด คำพูดเหล่านั้นฟังราวกับว่าเขากำลังจะตายในไม่ช้า ชายชรายังคงกล่าวต่อ “ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเจ้าที่ต้องเสียสละเพื่อสามพันโลกถึงเพียงนี้ เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีต้องขอบคุณเจ้าอย่างมาก” “ผู้น้อยเพียงทำตามมโนธรรมของตนเองเท่านั้น อาวุโสกล่าวชมเกินไปแล้ว” หยางไค่ตอบอย่างถ่อมตน ชายชราถอนหายใจอีกครั้ง “แต่ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ก็หมายความว่าเจ้าไม่สามารถกลับไปได้อีก เจ้ามีสิ่งใดอยากจะพูดก่อนที่เราจะเริ่มหรือไม่?” หยางไค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อาวุโส ท่านหมายความว่าอย่างไร…” บางอย่างในคำพูดของชายชราส่งสัญญาณเตือนภัยในหัวของเขา ชายชรากล่าวว่า “เจ้าคือวีรบุรุษของสามพันโลก จากมุมมองทางอารมณ์แล้ว เจ้าไม่ควรต้องแบกรับชะตากรรมอันหนักอึ้งเช่นนี้ น่าเสียดายที่การมีอยู่ของระเบียงมิตินั้นสำคัญเกินไป ข้อมูลนี้จะต้องไม่รั่วไหลไปยังผู้อื่นเป็นอันขาด” จากนั้น สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นและน้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึม “มีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะไม่ปริปากแพร่งพรายความลับใดๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าหมายถึง” เมื่อเขาได้ความเงียบของหยางไค่เป็นคำตอบ เขาก็เข้าใจสถานการณ์ผิดไปอย่างชัดเจนและเปิดปากพูดอีกครั้ง “ข้าเชื่อว่าเจ้าก็คงไม่ต้องการให้ความพยายามของเจ้าสูญเปล่าเช่นกัน ข้ายังเชื่ออีกว่าเจ้าได้เตรียมใจสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแล้วเมื่อเจ้าเลือกที่จะผนึกระเบียงมิติเพียงลำพัง” หยางไค่รีบยกมือขึ้นขัดจังหวะชายชรา “ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านหมายถึง อาวุโส” ชายชราพอใจ “เจ้าช่างเป็นคนที่เข้าใจภาพรวมอย่างแท้จริง” “แต่ว่า อาวุโส ผู้น้อยอาจไม่จำเป็นต้องตายก็ได้” ชายชราขมวดคิ้วและตำหนิหยางไค่ “โง่เขลา! ข้ารู้ว่าเจ้ามีวิธีการปัดเป่าและชำระล้างพลังหมึกดำ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เจ้าจะถูกกัดกร่อนโดยมัน ทว่าเจ้าเป็นเพียงยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหก! ทันทีที่เจ้าออกจากโลกที่ถูกผนึกนี้ เจ้าจะเข้าสู่สมรภูมิหมึกดำที่แท้จริง ข้างนอกนั่นมีสาวกหมึกดำนับไม่ถ้วน ไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีจ้าวอาณาเขตคอยดูแลสถานที่แห่งนี้อยู่ เจ้าจะต่อต้านพวกเขาได้อย่างไรหากเจ้าพลาดพลั้ง? มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่เจ้าจะถูกกัดกร่อนโดยพลังหมึกดำและกลายเป็นสาวกหมึกดำ แล้วการมีอยู่ของระเบียงมิติจะยังคงเป็นความลับได้อย่างไรเมื่อเจ้าถูกกัดกร่อนไปแล้ว!? หากเจ้ามีวิธีการผนึกระเบียงมิติ ข้าก็สันนิษฐานได้ว่าเจ้าก็มีวิธีการเปิดมันอีกครั้งเช่นกัน! หากเจ้ากลายเป็นสาวกหมึกดำ สิ่งแรกที่เจ้าจะทำก็คือการเปิดระเบียงมิตินั่นและนำความโกลาหลเข้าสู่สามพันโลก! ด้วยเหตุผลนั้น เจ้าต้องตาย! ไม่เพียงเท่านั้น ผู้เฒ่าผู้นี้ก็ต้องตายเช่นกัน! นี่เป็นหนทางเดียวที่จะรับประกันได้ว่าความลับนี้จะยังคงถูกซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์! หากเจ้าทำด้วยตนเองไม่ได้ ผู้เฒ่าผู้นี้จะช่วยเจ้าเอง มิต้องกังวล เจ้าเพียงแค่รออยู่บนเส้นทางสู่ปรโลกเพียงชั่วครู่ ผู้เฒ่าผูนี้จะติดตามเจ้าไปในไม่ช้า!” แม้ว่าชายชราผู้นี้จะบอกให้เขาตายอยู่ตลอดเวลา แต่หยางไค่ก็ไม่อาจเกลียดเขาลงได้ ภายใต้สถานการณ์ปกติ ข้อเสนอของชายชราย่อมเป็นทางเลือกที่ถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย มีเพียงคนตายเท่านั้นที่เก็บความลับได้ เมื่อพวกเขาถูกกัดกร่อนโดยพลังหมึกดำและกลายเป็นสาวกหมึกดำ การมีอยู่ของระเบียงมิติจะถูกเปิดโปงในทันที พวกเขาจะอุทิศตนอย่างสุดหัวใจให้กับเผ่าหมึกดำหลังจากกลายเป็นสาวกหมึกดำแล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้จะปราศจากคำสั่งของเผ่าหมึกดำ หยางไค่ก็จะเปิดเผยการมีอยู่ของระเบียงมิติอย่างเต็มใจและเป็นฝ่ายริเริ่มเปิดมันให้พวกเขาเอง ยิ่งไปกว่านั้น ชายชรายังกล่าวอีกว่าหยางไค่เพียงแค่ต้องรออยู่บนเส้นทางสู่ปรโลกชั่วครู่แล้วเขาจะตามไปในไม่ช้า ถึงเวลานั้น พวกเขาก็สามารถเดินทางไปด้วยกันเพื่อไม่ให้การเดินทางนั้นเปล่าเปลี่ยว ชายชรากำลังจ้องมองหยางไค่ราวกับว่าเขาจะช่วยส่งหยางไค่ไปสู่ปรโลกหากหยางไค่ปฏิเสธที่จะตาย ด้วยเหตุนี้ หยางไค่จึงรีบกล่าวว่า “อาวุโส ข้าไม่สามารถถูกกัดกร่อนโดยพลังหมึกดำได้ ผู้น้อยเคยอยู่ในสนามรบกับจ้าวราชันย์หมึกดำ และในระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้น จ้าวราชันย์หมึกดำได้ใช้เคล็ดวิชาราชันย์ของนางเพื่อกัดกร่อนบรรพชนระดับแปดถึงห้าคนในทันที ทว่าผู้น้อยยังคงปลอดภัยดี หนึ่งในนั้นถึงกับยืนอยู่ข้างๆ ผู้น้อยเมื่อเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น” ชายชราส่ายหน้า “วิธีการปัดเป่าและชำระล้างพลังหมึกดำนั้นยอดเยี่ยมนัก แต่ในสมรภูมิหมึกดำ การใช้วิธีการนี้เพื่อต่อต้านพลังหมึกดำมีแต่จะดึงดูดความสนใจของเผ่าหมึกดำเท่านั้น!” การอธิบายนั้นไร้ประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด ณ จุดนี้ มีเพียงหลักฐานที่จับต้องได้เท่านั้นที่จะได้ผล ดังนั้นหยางไค่จึงกล่าวอย่างเรียบง่าย “ได้โปรดดูด้วยตาของท่านเองเถิด อาวุโส!” ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากของเขา ไอสีดำสนิทก็ซึมซาบออกมาจากผิวของเขาทั่วร่าง แม้แต่ดวงตาของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดอย่างรวดเร็ว ชายชราพลันหน้าซีดเผือดด้วยความตกตะลึง เขากระตุ้นพลังโลกของตนหมายจะซัดฝ่ามือเข้าใส่หยางไค่ ทว่าฝ่ามือของเขากลับหยุดชะงักลงเบื้องหน้าอีกฝ่ายพอดิบพอดี เหตุผลก็คือความมืดมิดได้จางหายไปจากดวงตาของหยางไค่แล้ว หยางไค่อธิบายว่า “ข้าจะไม่ปิดบังความจริงจากท่าน อาวุโส ผู้น้อยโชคดีที่ได้รับน้ำพุแห่งโลกมาโดยบังเอิญเมื่อนานมาแล้ว ดังนั้นจักรวาลน้อยของข้าจึงไม่อาจถูกรุกรานจากพลังภายนอกได้ ข้าถึงกับมีแก่นแท้แห่งหมึกดำจำนวนมากที่ถูกสะกดและผนึกไว้ภายในจักรวาลน้อยของข้า แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อผู้น้อยเลยแม้แต่น้อย” “น้ำพุแห่งโลก!?” ชายชราทั้งประหลาดใจและยินดีกับคำพูดเหล่านั้น แต่เขาก็ตวาดกลับไปว่า “วาจานั้นไร้ค่าหากปราศจากหลักฐาน!” เช่นเดียวกับที่หยางไค่ได้ตรวจสอบจักรวาลน้อยของเขาอย่างรอบคอบก่อนหน้านี้ เขาก็มีความคิดเช่นเดียวกันในขณะนี้ เพียงแค่สถานการณ์ของพวกเขาสลับกันเท่านั้น หยางไค่ยิ้มอย่างขมขื่น เมื่อรู้ว่าชายชราจะไม่วางใจหากเขาไม่อนุญาตให้อีกฝ่ายตรวจสอบด้วยตนเอง เขาจึงเปิดประตูสู่จักรวาลน้อยของตนในทันที ชายชราส่งจิตสัมผัสของเขาเข้าไปในจักรวาลน้อยของหยางไค่เพื่อสำรวจโดยไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย ในชั่วขณะต่อมา เขาก็มีสีหน้าตะลึงงัน “เจ้าเป็นเพียงยอดฝีมือระดับหกจริงๆ หรือ?” ภายใต้การสำรวจของเขา เขาพบว่าจักรวาลน้อยของหยางไค่ได้เปลี่ยนจากสภาวะนามธรรมเป็นรูปธรรมแล้ว! นั่นคือต้นทุนที่มีเพียงยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงเท่านั้นที่จะมีได้! เป็นไปไม่ได้ที่จักรวาลน้อยของยอดฝีมือระดับหกจะบรรลุถึงขั้นนั้นได้ ชายชราผู้นี้ไม่ใช่คนแรกที่ต้องตกตะลึงกับเรื่องนี้ เมื่อครั้งที่อวี้เซียงเตี๋ยและคนอื่นๆ ได้สำรวจจักรวาลน้อยของหยางไค่ในตอนนั้น พวกเขาก็มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน เหตุผลหลักก็คือไม่เคยมีใครเคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน มันจึงแปลกประหลาดและน่าทึ่งอย่างยิ่ง “ท่านได้ตรวจสอบจักรวาลน้อยของข้าแล้ว อาวุโส ผู้น้อยจะซ่อนสิ่งใดจากท่านได้อย่างไร?” ชายชราพยักหน้า ภายใต้การสำรวจของเขา เขาพบว่าหยางไค่เป็นเพียงยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกจริงๆ นั่นไม่ใช่คำโกหก ในขณะเดียวกัน ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดรุ่นเยาว์ระดับหกจึงมีพลังต่อสู้ที่น่าประทับใจถึงขนาดที่แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดเช่นเขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ หยางไค่มีจักรวาลน้อยที่เป็นรูปธรรมอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ยอดฝีมือระดับหกทั่วไปจะเทียบกับเขาไม่ได้ ภายในจักรวาลน้อยของหยางไค่ พลังหมึกดำกำลังถูกสะกดและผนึกไว้ และยังมีน้ำพุเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะไหลรินไม่สิ้นสุด แผ่รัศมีการป้องกันชนิดหนึ่งไปยังส่วนที่เหลือของโลก ชายชราไม่เคยเห็นน้ำพุแห่งโลกมาก่อน แต่เขาก็เห็นบริเวณที่พลังหมึกดำถูกสะกดและผนึกไว้อย่างชัดเจน เมื่อเขาถอนจิตสัมผัสกลับมา เขาก็พยักหน้าเบาๆ “ไม่น่าแปลกใจที่เจ้ากล้าเสี่ยงเช่นนี้ ที่แท้ก็เพราะเจ้ามีสิ่งที่ให้พึ่งพิง! ดี! ดีมาก!” ด้วยหนึ่งในสี่เสาหลักแห่งจักรวาลอย่างน้ำพุแห่งโลกค้ำจุนจักรวาลน้อยของหยางไค่ ย่อมไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกกัดกร่อนโดยพลังหมึกดำ นั่นคือการรับประกันความปลอดภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับตัวเขาเอง เมื่อพินิจพิจารณาหยางไค่อย่างละเอียด ดวงตาของชายชราก็เริ่มสว่างขึ้นอย่างช้าๆ หยางไค่ไม่จำเป็นต้องตายหรือกังวลว่าจะถูกกัดกร่อนโดยพลังหมึกดำจนกลายเป็นสาวกหมึกดำ ในกรณีนี้ การมีอยู่ของเขานับเป็นพรที่ยิ่งใหญ่สำหรับสมรภูมิหมึกดำ หากไม่นับระดับบ่มเพาะของเขา เพียงแค่ความสามารถในการปัดเป่าและชำระล้างพลังหมึกดำเพียงอย่างเดียวก็จะเป็นการส่งเสริมครั้งใหญ่ให้กับแนวหน้าแล้ว กงล้อแห่งความคิดหมุนวนในหัวของชายชรา ความคิดต่างๆ นานาพาดผ่านในใจของเขาในขณะนั้น ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็แน่วแน่และกล่าวว่า “ผู้เฒ่าผู้นี้คือเมิ่งฉี ข้ามาจากแดนสวรรค์วิจิตร! เมื่อสี่พันปีก่อน ข้าได้ติดตามเหล่าอาวุโสจากสำนักผ่านด่านไร้คืนและมายังสมรภูมิหมึกดำแห่งนี้” ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจที่จะแนะนำตัวเองกับหยางไค่ เพราะเขาเชื่อว่าทั้งคู่จำเป็นต้องตายเพื่อปกป้องความลับที่นี่ ดังนั้นการแนะนำตัวจึงไม่จำเป็น แต่บัดนี้เมื่อหยางไค่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป อย่างน้อยที่สุด หากเขาบอกที่มาของตนกับหยางไค่ สักวันหนึ่งหยางไค่อาจนำข่าวสารกลับไปยังสำนักของเขาได้ หยางไค่รีบประสานหมัด “ที่แท้ก็คืออาวุโสเมิ่ง”