# บทที่ 4896 – ข้ามีข้อสันนิษฐานหนึ่ง **ผู้แปล: ศิลามณี และ อารยะ** --- จอมราชันย์มหมึกดำต้องทุ่มเรี่ยวแรงแทบทั้งหมดเพื่อพยุงร่างมหึมาของนางด้วยขาสามข้างที่เหลืออยู่ นางเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง แอ่นอกอย่างดื้อรั้นเพื่อรักษาไว้ซึ่งศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจสุดท้าย แววตาหยิ่งผยองของนางฉายชัดถึงความดูแคลนขณะจับจ้องไปยังทุกคน "เอาเลยสิ ยังจะรออะไรกันอีก?" ทุกสายตาพลันจับจ้องไปยังหยางไค่ จอมราชันย์มหมึกดำเปรียบดั่งตะขาบที่แม้ตายก็ยังไม่ล้ม การที่ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นสูงมากมายถึงเพียงนี้ยังไม่อาจจบชีวิตนางลงได้ คือเครื่องพิสูจน์ถึงพลังชีวิตอันเหนียวแน่นของนาง และเพื่อทำลายนางให้สิ้นซากอย่างสมบูรณ์ แสงชำระล้างคือทางเลือกที่ดีที่สุด หยางไค่ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฝ่ามือซ้ายและขวาของเขาส่องประกายด้วยแสงคนละสี เมื่อเขาประกบฝ่ามือเข้าด้วยกัน แสงสองสีก็หลอมรวมและให้กำเนิดแสงสีขาวบริสุทธิ์ หยางไค่ก้าวเข้าไปใกล้จอมมหมึกดำ เอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจเขามาตลอด "เหตุใดเจ้าถึงไม่หนีไป?" แม้ว่านางจะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงเพียงนี้ แต่นางกลับไม่ขยับไปจากจุดเดิมแม้แต่น้อย ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ มุมปากของจอมราชันย์มหมึกดำยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน แต่นางยังคงนิ่งเงียบ แววตาดูแคลนยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น หยางไค่ขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าเขาก็ไม่มีเวลามาครุ่นคิดให้ลึกซึ้งไปกว่านี้ จอมราชันย์มหมึกดำในยามนี้ก็เปรียบดั่งเกาทัณฑ์ที่หมดแรงส่ง ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่สังหารนางในตอนนี้ ภัยพิบัติในอนาคตก็จะไม่มีวันสิ้นสุด ในชั่วพริบตาถัดมา แสงสีขาวเจิดจ้าพลันสว่างวาบขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีศักดิ์สิทธิ์ที่โอบล้อมร่างของจอมมหมึกดำไว้ทั้งร่าง สีหน้าของจอมมหมึกดำบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังคงกัดฟันแน่นและไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว เสียงเปรี๊ยะๆ ดังระรัวขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีดำหนาทึบที่พวยพุ่งออกมาจากบาดแผลของนาง ก่อนจะสลายไปในความว่างเปล่า ส่งผลให้รัศมีปราณที่อ่อนแออยู่แล้วของนางยิ่งอ่อนแอลงไปอีก กระนั้น จอมราชันย์กลับดูราวกับได้รับการปลดเปลื้องจากภาระอันใหญ่หลวง นางแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของนางเริ่มพร่ามัว รัศมีแห่งแสงยังคงชะล้างร่างแมงมุมยักษ์อย่างต่อเนื่อง ชำระล้างพลังมหมึกดำอย่างไม่หยุดยั้ง ร่างของจอมมหมึกดำโปร่งแสงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อพลังมหมึกดำถูกทำให้บริสุทธิ์ หลังจากเวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ร่างของจอมราชันย์มหมึกดำก็เหลือเพียงเงามายาที่เลือนลาง ทันใดนั้น นางยิ้มให้หยางไค่และเปล่งวาจา "มหมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์!" ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของนางก็แตกสลายราวกับฟองสบู่และหายวับไปอย่างสมบูรณ์ เมื่อแสงสว่างจางลง หยางไค่จ้องมองไปยังจุดที่ร่างของนางสลายไป พลางขมวดคิ้วแน่น แม้ว่านางจะอยู่ในสภาพร่อแร่ แต่จอมราชันย์มหมึกดำก็น่าจะยังมีพลังเหลือพอที่จะต่อสู้ขัดขืน แต่เมื่อครู่ตอนที่เขาชำระล้างนาง นางกลับไม่ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย หยางไค่พบว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดอย่างยิ่ง คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจของหยางไค่มาตลอด แต่ก็ยังคงไร้คำตอบ ความเงียบเข้าปกคลุมห้วงมิติ ทุกคนต่างจ้องมองไปยังที่ที่จอมมหมึกดำหายตัวไป ไม่มีทั้งเสียงโห่ร้องยินดีหรือการเฉลิมฉลองใดๆ แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีอาจได้รับชัยชนะ แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นมันใหญ่หลวงเกินไปนัก พวกเขาสูญเสียยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่เจ็ดไปราว 300 คน รวมถึงปรมาจารย์ขั้นที่แปดอีกห้าคน ร่างไร้วิญญาณของแต่ละคนล้วนแหลกเหลวจนแทบจำไม่ได้ ไม่เพียงเท่านั้น ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นสูงที่รอดชีวิตมาได้หลายคนยังต้องสละทิ้งจักรวาลน้อยของตนเองส่วนหนึ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการแปดเปื้อนจากพลังมหมึกดำ นี่สร้างความเสียหายต่อรากฐานของพวกเขาและจะทำให้พวกเขาไม่สามารถยกระดับการบ่มเพาะได้อีกต่อไป ความสูญเสียหนักหนาสาหัสเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทุกคนต่างเก็บกวาดสนามรบอย่างเงียบๆ เก็บกู้ซากศพของศิษย์พี่น้องร่วมสำนัก มีเศษเสี้ยวของมณฑลวิญญาณที่ถูกทำลายล้อมรอบด้วยพลังมหมึกดำกระจัดกระจายอยู่ในความว่างเปล่า บางส่วนถูกตัดขาดออกไปโดยสมัครใจ บางส่วนหลงเหลืออยู่หลังจากการระเบิดของจักรวาลน้อยก่อนตายของยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิด หลันโยว่รั่วเหินกายมาอยู่ข้างหยางไค่และถามด้วยเสียงแผ่วเบา "มีอะไรหรือ?" นางมองออกว่าหยางไค่กำลังใจลอยอยู่บ้าง หยางไค่ส่ายหน้า "ข้าไม่เข้าใจ" หลันโยว่รั่วพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของหยางไค่ เพราะหยางไค่ได้ตะโกนถามข้อสงสัยของเขาต่อจอมมหมึกดำไปแล้ว นางรู้ว่าเขากำลังครุ่นคิดว่าเหตุใดจอมมหมึกดำจึงไม่พยายามหลบหนีเลยแม้แต่ครั้งเดียว พยักหน้า นางกล่าวเสริม "ข้าเองก็สงสัยอยู่บ้าง แต่นางตายไปแล้ว ถึงนางจะมีแผนการอะไรอยู่ ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว" "ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" หยางไค่พึมพำเบาๆ หลิ่วมู่เดินเข้ามาพยักหน้าให้หยางไค่เล็กน้อย "เจ้าคงต้องลำบากไปอีกสักพัก ที่นี่ยังมีพลังมหมึกดำตกค้างอยู่มาก เราต้องกำจัดมันให้เร็วที่สุด" หยางไค่ตอบ "ท่านอาวุโสอย่าได้กังวล ผู้น้อยจะจัดกา..." ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบ ประกายบางอย่างก็วาบขึ้นในแววตาเขา หยางไค่ขมวดคิ้วมุ่นและหันขวับไปมองในทิศทางหนึ่ง มันคือทิศทางที่จอมมหมึกดำสิ้นใจ หลิ่วมู่และหลันโยว่รั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันไปมองตาม แต่พวกเขากลับไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ อย่างไรก็ตาม หยางไค่กลับสังเกตเห็นบางอย่าง ร่างของเขาสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะปรากฏกายขึ้น ณ จุดที่จอมมหมึกดำตาย จากนั้นเขาก็หลับตาลงและใช้สัมผัสรับรู้รอบๆ อย่างเงียบงัน เหล่าบรรพชนขั้นที่แปดสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเขาและสีหน้าของพวกเขาก็พลันเคร่งขรึมขึ้นขณะค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ มีคนถามหลิ่วมู่ "เกิดอะไรขึ้น?" หลิ่วมู่หันไปถามหลันโยว่รั่ว "เจ้ารู้หรือไม่?" หลันโยว่รั่วส่ายหน้าเป็นเชิงว่านางไม่รู้ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่การกระทำของหยางไค่ได้กระตุกเส้นประสาทที่ตึงเครียดของทุกคน เพราะพวกเขาเพิ่งผ่านศึกใหญ่กับจอมราชันย์มหมึกดำมาหมาดๆ และแม้ว่าจะได้รับชัยชนะด้วยราคาที่แสนแพง แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่านางได้ทิ้งกลไกบางอย่างเอาไว้เบื้องหลังหรือไม่ คำสั่งถูกส่งต่อกันไปเป็นทอดๆ ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นสูงที่กำลังเก็บกวาดสนามรบรีบมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ผู้คนหลายร้อยคนล้อมรอบหยางไค่เป็นวงกลมขนาดใหญ่ จ้องมองเขาราวกับว่ามีจอมราชันย์อีกคนยืนอยู่ตรงนั้น ครู่ต่อมา หยางไค่ก็ลืมตาขึ้นในที่สุด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม หลิ่วมู่ลดเสียงลง พูดราวกับหัวขโมย "เจ้าหนูหยาง เจ้าเจออะไร?" หยางไค่หันกลับมา กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ที่นี่...ดูเหมือนว่าจะมีระเบียงห้วงมิติอยู่!" สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วมู่ถึงกับพุ่งเข้าไปอยู่ข้างๆ หยางไค่และเพ่งสัมผัสของตน ครู่ต่อมา เขาก็พยักหน้า "มีบางอย่างอยู่ที่นี่จริงๆ" แม้ว่าระดับการบ่มเพาะของเขาจะสูงกว่าหยางไค่มาก แต่เขาก็ไม่ได้เชี่ยวชาญในวิถีแห่งมิติ แม้หยางไค่จะสัมผัสได้ แต่เขาอาจจะทำไม่ได้ ทว่าเมื่อหยางไค่ชี้แนะ เขาก็สำรวจพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียดและในที่สุดก็พบสิ่งผิดปกติ บรรพชนขั้นที่แปดคนอื่นๆ ก็ตรวจสอบเช่นกัน บางคนสังเกตเห็นบางอย่าง ในขณะที่บางคนก็ไม่พบอะไร อย่างไรก็ตาม พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าหยางไค่เชี่ยวชาญในวิถีแห่งมิติ และในเมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขาก็ต้องสังเกตเห็นบางอย่างแน่นอน "มันนำไปที่ไหน?" บรรพชนขั้นที่แปดคนหนึ่งถาม หยางไค่ส่ายหน้า "ข้าไม่รู้! ยิ่งไปกว่านั้น ระเบียงห้วงมิตินี้ยังมีร่องรอยของการถูกผนึกอยู่ด้วย ดูจากวิธีการผนึกแล้ว มันน่าจะเก่าแก่มาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างผนึกกลับคลายตัวลง ส่วนมันจะนำไปที่ไหนนั้น...ข้ามีข้อสันนิษฐานหนึ่ง" ใบหน้าของหลิ่วมู่ซีดเผือดลงทันที เขากล่าวเสียงเข้ม "อย่าเพิ่งด่วนสรุปไปเอง!" เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าหยางไค่กำลังคิดอะไรอยู่ หากข้อสันนิษฐานของเขาเป็นจริง สามพันโลกจะต้องเผชิญกับมหันตภัยครั้งใหญ่อย่างแน่นอน หยางไค่ยังคงนิ่งเงียบ แต่มีคนตอบแทนเขา "สมรภูมิมหมึกดำ!" หัวใจของทุกคนหล่นวูบ สมรภูมิมหมึกดำคือสถานที่ที่เหล่าปรมาจารย์จากแดนสวรรค์และแดนสุขาวดีนับไม่ถ้วนต่อสู้กับเผ่ามหมึกดำ เป็นสถานที่ที่เข้าถึงได้ผ่านด่านไร้คืนเท่านั้น และเป็นเพราะมีทางเข้าไปยังสมรภูมิมหมึกดำเพียงทางเดียว สามพันโลกจึงสามารถคงความปลอดภัยมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่หากมีระเบียงห้วงมิติที่นำไปสู่สมรภูมิมหมึกดำโดยตรง ด่านไร้คืนก็จะไร้ความหมาย และการเสียสละที่แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีทำมาตลอดหลายปีก็จะสูญเปล่า เสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงดังออกมาจากใครคนหนึ่ง "ดูเหมือนว่าพวกเราทุกคนจะเข้าใจผิดมาตลอด มหาค่ายกลในคุกทมิฬนั้นหาได้มีไว้เพื่อกักขังจอมราชันย์มหมึกดำ...หากแต่มีไว้เพื่อผนึกระเบียงห้วงมิตินี้ต่างหาก" บางที จอมราชันย์เองอาจเป็นส่วนหนึ่งของมหาค่ายกลแห่งคุกทมิฬด้วยซ้ำ! คำพูดเย้ยหยันของจอมมหมึกดำก่อนตายนั่นดังก้องอยู่ในหูของทุกคน 'เจ้าคิดว่าพวกเจ้าชนะแล้วหรือ? ถ้าอยากจะฆ่าข้า ก็รีบลงมือสิ! มาดูกันว่าหลังจากข้าตายไปแล้ว พวกเจ้าจะยังหัวเราะออกอยู่หรือไม่!' ทุกคนคิดว่านางแค่ระบายอารมณ์ก่อนตาย จึงไม่มีใครเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของนาง นางย่อมไม่เปิดเผยความลับนี้ให้ทุกคนรู้อยู่แล้ว เพราะความตายของนางหมายความว่ามหาค่ายกลในแดนทมิฬได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ และระเบียงห้วงมิติที่ถูกผนึกไว้ก็จะปรากฏออกมาในไม่ช้า เชื่อมต่อสามพันโลกเข้ากับสมรภูมิมหมึกดำ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เผ่ามหมึกดำสามารถเดินทางผ่านระเบียงห้วงมิตินี้มาได้ทุกเมื่อ บรรยากาศที่เงียบงันและหนักอึ้งเข้าปกคลุมฝูงชน ทำให้สีหน้าของทุกคนกลายเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง พวกเขาเคยคิดว่าหลังจากผ่านความยากลำบากมามากมาย ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับชัยชนะ แต่ใครจะไปคิดว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะ? "พอได้แล้วเรื่องไร้สาระ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าระเบียงห้วงมิตินี้เชื่อมต่อกับสมรภูมิมหมึกดำจริงหรือไม่?" หลิ่วมู่ตำหนิ "แล้วถ้ามันเชื่อมต่อกันจริงๆ ล่ะ?" มีคนถามขึ้น หลิ่วมู่อับจนคำพูด พวกเขาไม่อาจเสี่ยงได้ และก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อสถานการณ์ได้เช่นกัน แม้ว่าจะมีโอกาสเพียงหนึ่งในล้าน แต่มันก็เกี่ยวข้องกับชีวิตของทุกคนในสามพันโลก หลิ่วมู่หันไปหาหยางไค่และถาม "เจ้าสามารถระบุได้หรือไม่ว่ามันนำไปที่ใด?" หยางไค่ส่ายหน้า "ระเบียงห้วงมิตินี้เคยถูกผนึกไว้ครั้งหนึ่ง จอมราชันย์มหมึกดำนั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งของผนึก แต่ผนึกนี้จะไม่คลายตัวในเร็วๆ นี้เพียงเพราะนางตายไป ข้าต้องการเวลาอีกสองสามวันจนกว่าผนึกจะคลายตัวลงมากกว่านี้ ถึงจะสามารถยืนยันสถานการณ์อีกด้านหนึ่งได้" "ถ้างั้น พวกเรารอ!" บรรพชนขั้นที่แปดคนหนึ่งรีบกล่าวเสริม "หยางไค่ พวกเราต้องการให้เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่และสังเกตการณ์ระเบียงห้วงมิตินี้ตลอดเวลา ทันทีที่เจ้ามีโอกาส ให้ตรวจสอบสถานการณ์อีกด้านหนึ่งทันที" "ขอรับ!" หยางไค่ประสานหมัดรับคำ พูดจบ หยางไค่ก็นั่งขัดสมาธิลง ณ จุดนั้นเพื่อฟื้นฟูพลังและเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงของระเบียงห้วงมิติ เหล่าปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นสูงปรึกษาหารือกันก่อนจะจัดเวรยามเฝ้าที่นี่ ขณะที่คนอื่นๆ จัดการกับปัญหาส่วนที่เหลือของสนามรบ หลันโยว่รั่วยืนอยู่ข้างหยางไค่ จ้องมองเข้าไปในความว่างเปล่าอย่างเงียบๆ แม้กระทั่งตอนนี้ นางก็ยังไม่สามารถสัมผัสได้ถึงร่องรอยของระเบียงห้วงมิติเลยแม้แต่น้อย นางเพิ่งจะทะลวงขึ้นสู่ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่เจ็ด ดังนั้นระดับการบ่มเพาะของนางจึงไม่ลึกซึ้งเท่าบรรพชนขั้นที่แปดเหล่านั้น อีกทั้งนางยังไม่เชี่ยวชาญในวิถีแห่งมิติ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่นางจะตรวจจับอะไรไม่พบ หลังจากเงียบไปนาน นางก็ถามขึ้นทันที "ระเบียงห้วงมิตินี้...เชื่อมต่อกับสมรภูมิมหมึกดำจริงๆ หรือ?" หยางไค่ส่ายหน้า "ข้ายังบอกไม่ได้แน่ชัด แต่นั่นเป็นสถานการณ์ที่เป็นไปได้มากที่สุด" นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับสมรภูมิมหมึกดำ แต่เขาก็เข้าใจดีว่ามันเป็นสถานที่แบบไหน หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ "ข้าไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในยุคโบราณ แต่จากที่เห็น เป็นไปได้สูงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นจะเป็นเช่นนี้" "จอมราชันย์มหมึกดำอาจจะกำลังต่อสู้อยู่ในสมรภูมิมหมึกดำ แต่ด้วยความบังเอิญบางอย่าง นางอาจจะค้นพบหรือสร้างระเบียงห้วงมิตินี้ขึ้นมา และหาทางมายังสามพันโลกได้สำเร็จ"