Chapter 46 ความแตกต่าง สิ่งที่ควินน์คาดเดาเกี่ยวกับโมโม่นั้นเกือบจะถูกต้องทั้งหมด โมโมสามารถมองเห็นอนาคตล่วงหน้าได้สองวินาที แม้ว่ามันจะไม่ชัดเจนอย่างที่คนอื่นคิดก็ตาม ความสามารถของเขาจะถูกกระตุ้นผ่านทางดวงตา เมื่อเขาเปิดใช้งานความสามารถ วิสัยทัศน์รูปแบบใหม่ก็จะปรากฏขึ้น ทุกที่ที่โมโมมองไปจะมีโครงร่างจางๆ ของสิ่งที่ผู้คนหรือวัตถุจะทำในลำดับถัดไป เมื่อครั้งที่โมโมหันหลังให้และลูกบอลสีดำพุ่งเข้ามาหาเขา เขาสามารถสัมผัสได้ถึงโครงร่างของลูกบอลที่กำลังสัมผัสตัวเขา ทำให้เขาสามารถขยับหัวหลบได้ทันเวลาพอดี เพียงสองวินาทีก่อนที่ควินน์จะเริ่มขยับตัวเข้ามาหาโมโม โครงร่างของควินน์ก็ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขากำลังวางแผนจะทำอะไรและที่ไหน มันเป็นความสามารถที่ทรงพลังซึ่งโมโมต้องใช้เวลาฝึกฝนหลายปีกว่าจะจับจุดได้ การที่คนเราสามารถมองเห็นอนาคตไม่ได้ช่วยให้ด้านอื่นๆ ดีขึ้นตามไปด้วย พละกำลัง ความเร็ว และปฏิกิริยาตอบสนองของโมโมล้วนต้องผ่านการฝึกฝนควบคู่ไปกับความสามารถของเขา แม้ว่าความสามารถของโมโมจะเป็นของหายากที่มีขายในตลาด แต่ก็มีไม่กี่คนที่เลือกใช้มันด้วยเหตุผลเหล่านี้ ทว่าควินน์ไม่ใช่คนเดียวที่ล่วงรู้ถึงความสามารถของโมโม ราเทนเองก็รู้เช่นกัน "ใครจะสนกันล่ะว่าแกจะรู้ว่าฉันกำลังจะทำอะไร!" ราเทนตะโกน "สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่ทำในสิ่งที่แกป้องกันไม่ได้ก็พอ" จากนั้นราเทนก็เริ่มวิ่งตรงเข้าไปหาเขา โมโมเหวี่ยงแส้ในมือ ในขณะที่ราเทนยื่นมือออกไปเพื่อหน่วงความเร็วของแส้ด้วยความสามารถพลังจิต แส้นั้นชะลอความเร็วลงมากพอที่จะทำให้เขาโดดข้ามการโจมตีนั้นไปได้ จากนั้นด้วยมืออีกข้างของเขา บางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้น ดูเหมือนว่าน้ำกำลังเริ่มหมุนวนอยู่รอบมือของเขา ด้วยการเหวี่ยงอีกครั้ง ใบมีดวารีก็ตามมา โมโมรีบขยับตัวไปด้านข้างเพื่อหลบการโจมตีหนึ่งครั้ง แต่สิ่งที่ตามมาอย่างรวดเร็วคือชุดการโจมตีด้วยน้ำที่ถาโถมเข้ามา ในขณะเดียวกันจากทางด้านหลัง ลูกบอลสีดำอีกสองลูกถูกยกขึ้นและกำลังพุ่งตรงมาที่เขา โมโมมองเห็นลูกบอลสีดำที่กำลังพุ่งเข้ามาและเขารู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องรับการโจมตี เขาเลือกที่จะหลบการโจมตีด้วยน้ำซึ่งรุนแรงกว่า และขยับตัวเพื่อให้ลูกบอลเหล่านั้นกระแทกเข้าที่หลังของเขาแทน หลังจากโดนลูกบอลสีดำเข้าเต็มเปา โมโมก็ถอยห่างจากวอร์เดนเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างทั้งสอง "ต้องยอมรับเลยว่า ฉันไม่คิดว่าแกจะสามารถใช้ความสามารถได้ถึงสองอย่าง ครั้งที่แล้วแกไม่ได้ทำแบบนี้ ดูเหมือนว่าแกจะซ่อนไพ่ตายเอาไว้สินะ" โมโมกล่าว "แต่แกไม่ใช่คนเดียวที่ออมมือไว้ในการต่อสู้ครั้งก่อนหรอกนะ" ในขณะที่มือขวาของเขาถือแส้อยู่ บางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นที่มือซ้ายของเขา ในตอนแรกมันดูเหมือนแค่กลุ่มอนุภาคแสงที่มารวมตัวกัน แต่ในที่สุดแส้อีกเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เพียงแต่แส้เส้นนี้ให้ความรู้สึกและดูแตกต่างออกไป ราวกับว่ามันมีชีวิต เพียงแค่ถือไว้ แส้นั้นก็ขยับไปมาอย่างต่อเนื่องเหมือนกับงู "ให้ฉันได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างรุ่นพี่ปีสองกับรุ่นน้องปีหนึ่งให้ดู" โมโมกล่าว แม้ว่าเอรินจะยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับนักเรียนปีสองคนอื่นๆ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาในห้องนี้ "งั้นเขาก็มีมันจริงๆ สินะ อาวุธวิญญาณ" ในขณะที่ระยะห่างระหว่างโมโมและคนอื่นๆ ค่อนข้างไกล ไลล่าก็สามารถอาศัยจังหวะชุลมุนหลบออกมาจากกลุ่มนักเรียนปีสองคนอื่นๆ ได้ อันที่จริงเอรินจัดการพวกเขาได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว และตัวเธอก็ไม่ได้มีส่วนช่วยอะไรมากนักตั้งแต่แรก เธอรีบตรงไปที่ข้างกายของควินน์และเห็นว่าเขาบาดเจ็บสาหัส ไม่ถึงกับขยับตัวไม่ได้ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าเขาคงต้องออกจากการต่อสู้ไปก่อนในตอนนี้อย่างน้อยที่สุด "ต้องการเลือดบ้างไหม?" ไลล่ากระซิบ "ไม่ล่ะ ฉันสบายดี ฉันไม่ได้อยู่ในอันตราย ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ฉันแค่ไม่อยากเปิดเผยอะไรต่อหน้าคนพวกนี้ทั้งหมด" "เข้าใจแล้ว" ไลล่ากล่าวพลางมองไปที่วอร์เดน "เพื่อนของเธอน่ะ ฉันเกลียดที่ต้องยอมรับนะ แต่นั่นเขาแข็งแกร่งจริงๆ" "อืม" หลังจากมองวอร์เดนในตอนนี้และเห็นว่าเขาต่อสู้อย่างชำนาญราวกับว่าเคยทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง แถมยังใช้ความสามารถสองอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว ควินน์ก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเขายังรู้อะไรเกี่ยวกับวอร์เดนน้อยมาก และบางทีวอร์เดนอาจจะมีความลับของตัวเองที่ปิดบังทุกคนไว้เช่นเดียวกับตัวเขาเอง แต่ถึงอย่างนั้น แทนที่จะหนีไปตอนที่ได้รับอิสระ เขากลับตัดสินใจกลับมาช่วย แม้ว่าควินน์จะไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะช่วยอะไรได้ในตอนนี้ แต่อนาคตเขาจะตอบแทนน้ำใจนี้อย่างแน่นอน คราวนี้ด้วยอาวุธวิญญาณของโมโม ความมั่นใจในตัวเขาก็เพิ่มมากขึ้น เขาเหวี่ยงแส้วิญญาณและมันเริ่มเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานสายฟ้า เพื่อเป็นการตอบโต้ ราเทนสร้างกำแพงน้ำขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งและเริ่มหน่วงความเร็วของแส้ด้วยมืออีกข้าง แต่ความสามารถพลังจิตกลับไร้ผลและดูเหมือนจะทำอะไรแส้นั้นไม่ได้เลย จากนั้นเมื่อแส้ไปถึงกำแพงน้ำ มันก็ยืดความยาวขึ้นกะทันหันและพันรอบแขนของราเทน โมโมกระชากแส้ลากราเทนลงกับพื้นแล้วเหวี่ยงแส้อีกเส้นฟาดเข้าที่หลังของเขา ราเทนพยายามกลิ้งตัวเพื่อหลบการฟาดฟัน แต่ดูเหมือนแส้นั้นจะติดตามเขาไปพร้อมกับคาดการณ์ตำแหน่งที่เขาจะกลิ้งไป ราเทนถูกฟาดหลายครั้งจนตอนนี้หลังของเขาอาบไปด้วยเลือด จากนั้นราเทนใช้มืออีกข้างสร้างใบมีดวารีขนาดเล็กขึ้นมา เขารู้ดีว่าแส้นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะตัดขาดได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจตัดแขนของตัวเองทิ้งไปเสียเลย แส้นั้นไม่ได้ติดอยู่กับร่างกายเขาอีกต่อไป ในเวลาเดียวกันกับที่แขนของเขาก็หลุดออกไปด้วย แม้ว่าจะไม่เหมือนกับที่ใครหลายคนคาดว่าเลือดจะต้องสาดกระเซ็นไปทั่ว แต่ราเทนกำลังใช้พลังงานมหาศาลจดจ่ออยู่กับการหยุดเลือดไม่ให้พุ่งออกมาจากบาดแผลด้วยความสามารถพลังจิต และพูดตามตรงเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะยื้อไปได้นานแค่ไหน "ไอ้สารเลว!" ราเทนตะโกน "ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายนี้ยังบาดเจ็บมาจากตอนก่อนหน้านี้ แกทำแบบนี้เข้าให้แล้วสินะ แกคิดว่าแค่อาวุธวิญญาณจะชนะพวกเราได้งั้นเหรอ? หึ คิดใหม่ซะเถอะ เจ้าหนู ตาแกแล้ว ออกมาจัดการไอ้หมอนี่ให้เข็ด!" ทว่าในตอนนั้นเอง ประตูหอประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หญิงสาวผมสีเงินร่างสูงก็เดินเข้ามา โดยมีปีเตอร์ยืนอยู่เบื้องหลัง "ข้าสั่งให้ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้" เธอกล่าว "หากใครไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนี้ ก็จงเตรียมตัวรับโทษได้เลย"