บทที่ 1009: การออกจากเขาวงกต นักแปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ที่ชายแดนระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับทะเลทรายสะฮารา ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังสัตว์ประหลาดที่บินได้ มองด้วยความสับสนไปยังแนวเขตของทะเลทรายที่ค่อย ๆ เข้าใกล้ “คุณเดวอน คุณไม่ได้ยินว่าฉันเพิ่งพูดไปหรือ?” แม่มดสาววัยสามสิบกว่าปีถาม “อื้ม คุณเพิ่งพูดว่าอะไร?” เดวอนสุดท้ายก็รวบรวมความคิดได้ “ตามข้อมูลที่เราได้รับมา บริเวณชายแดนของทะเลทรายสะฮาราได้เกิดพายุทรายแปลก ๆ ขึ้นบ่อยมากในช่วงนี้ พวกเราสรุปแล้วว่ามันไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ” แม่มดสวมแว่นกล่าว “ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์อะไรชัดเจน ทะเลทรายสะฮาราเป็นที่รู้จักในเรื่องปรากฏการณ์ที่อธิบายไม่ได้ จึงไม่น่าจะหาสาเหตุของเรื่องนี้พบได้ง่าย ๆ เราไปเข้าไปและช่วยคนที่สูญหายก่อนดีกว่า” แม่มดสวมผ้าขาวบนศีรษะเอ่ยขึ้น “พูดตามตรง ถ้าคุณเดวอนไม่ได้เป็นผู้นำ เราจะไม่มาย่างกรายเข้าไปในเขาวงกตของทะเลทรายนี้เลย ยิ่งไปกว่านั้น คุณเดวอนเคยเดินออกมาจากเขาวงกตของทะเลทรายนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง!” ชายที่ชื่อเดวอนนั่งนิ่ง ไม่พูดสักคำ ความจริงแล้ว เขาไม่อยากกลับมายังสถานที่นี้เลยแม้แต่น้อย! — “ดูนั่นสิ มีคนอยู่ข้างล่าง” สมาชิกคนหนึ่งในทีมพูดขึ้น ทุกคนทันทีเหลือบมองไปทางนั้น พวกเขาพบคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่บนทราย ดูจากรูปร่างแล้ว ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิง เดวอนกระซิบสั่งสัตว์ประหลาดที่เขานั่งอยู่ สัตว์ประหลาดนั้นหุบปีกและค่อย ๆ ลงจอดบนทรายอย่างช้า ๆ แม่มดสวมแว่นเดินเข้าไปหาคนที่หมดสติและช่วยพยุงเธอขึ้นมา เธอมองเธอด้วยความตั้งใจ “เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอ…เธอดูเหมือนเป็นคนเอเชีย บางทีเธออาจมาจากทีมจีนที่สมาคมเวทมนตร์ส่งมาที่นี่เพื่อค้นหาทีมชาติที่สูญหาย?” ซีเจียพูด ซีเจียตักน้ำมาเล็กน้อยป้อนให้ผู้หญิงที่หมดสติ หลังจากดื่มน้ำเข้าไป นานอวีเริ่มฟื้นตัวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอสังเกตรอบตัวทันที พอพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในจุดเดิมอีกต่อไป ใบหน้าของเธอก็ซีดเซียว เธอกังวลอย่างชัดเจนเกี่ยวกับโมฟานและคนอื่น ๆ เธอควรจะกำลังส่งสัญญาณไปยังทีมภายนอกเขาวงกตทะเลทราย แต่เธอกลับหมดสติอยู่ที่นี่ นั่นหมายความว่าทีมยังคงติดอยู่กลางทะเลทราย! “ฉันต้องไป!” นานอวีลุกขึ้นและรีบเดินหน้าไป แต่ร่างกายของเธอยังอ่อนแอเกินไป เธอเริ่มเดินโซเซหลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว “ใจเย็น ๆ ก่อน แล้วบอกเรามาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงหมดสติอยู่ที่นี่?” ซีเจียถาม “เป็นสัตว์ประหลาดที่หากินอยู่แถวชายแดนของทะเลทราย มันโจมตีฉัน… ยังไงก็ตาม คุณช่วยพาฉันไปที่นั่นได้ไหม? เพื่อนร่วมทีมของฉันยังอยู่ในนั้น และฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์ประหลาดตัวนั้น” นานอวีวิงวอน “อย่าเป็นห่วง คุณเดวอนผู้เป็นซูเปอร์แมจิคัลของที่นี่มีความชำนาญในเขาวงกตทะเลทรายนี้มากกว่าใคร ๆ ทั้งสิ้น มีเขาช่วยเหลือ เพื่อน ๆ ของคุณคงไม่ต้องตกอยู่ในอันตรายนานหรอก” แม่มดสวมผ้าขาวบนศีรษะกล่าว ซูเปอร์แมจิคัลที่ชื่อเดวอนยังคงนิ่ง เงียบอยู่ จากสีหน้าที่ดูหม่นหมองของเขา ก็ง่ายมากที่จะบอกได้ว่า เขาไม่ได้มั่นใจอย่างที่คนอื่น ๆ พร่ำพรรณนาไว้ — พลังริบเบิลแห่งจิตวิญญาณของเจียงเสี่ยววูทันทีทันใดก็เกิดผลขึ้น หลังจากเสียงคำรามอันดังของแรดยักษ์ที่เจียงอวี้เรียกมาสด ๆ ด้วยเวทมนตร์เรียกสัตว์ขั้นสูง พลังนี้ขยายความกลัวของจิ้งจอกทรายเกรงภัย และเนื่องจากพวกมันได้สูญเสียเพื่อนร่วมฝูงไปมากกว่าสองร้อยตัว จึงเริ่มมีแรงกระตุ้นที่จะถอยร่น แมงป่องเพลิงพิษได้รับผลกระทบจากเวทย์มนตร์พลังจิตของเจียงเสี่ยววูด้วย พวกมันถอยร่นไปยังเนินทรายที่อยู่ใต้อำนาจของพวกมัน และตั้งท่าทีรับมือกับจิ้งจอกทรายเกรงภัย “ตอนนี้จะทำยังไง? พักครึ่งเกมเหรอ?” โมฟันคร่ำครวญเมื่อเห็นเผ่าพันธุ์อสูรทั้งสองหยุดโจมตีกัน แต่ก็ไม่มีทีท่าจะถอยร่น “บางทีผู้นำของพวกมันอาจคิดว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะต่อสู้ต่อไป” เหล่าอสูรหยุดต่อสู้กัน แต่ยังคงยืนหยัดอยู่ คำคำรามอันทรงพลังของพวกมันยังคงดังต่อเนื่อง ทำให้โมฟันและพรรคพวกของเขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เมื่อกลุ่มกำลังรู้สึกสับสนอย่างหนัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงฉาบของพิณทันที พวกเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นสัญญาณเวทมนตร์ที่พวกเขารอคอยมาชี้ไปในทิศทางที่ชัดเจน เจ้าตัวและเจียงอวี้เกือบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นสัญญาณนั้น! พวกเขารอดแล้ว นานอวีสุดท้ายก็ปรากฏตัว! “มาเร็ว พวกเราต้องรีบหน่อย เผ่าพันธุ์ทั้งสองฝูงกำลังจะปะทะกันอีกแล้ว” เจียงเสี่ยววูพูดพล่อย ๆ ออกมาเมื่อเธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ กลุ่มทั้งห้าไม่จำเป็นต้องยึดตำแหน่งของตนอีกต่อไปเมื่อมีทิศทางที่ชัดเจนให้ไป พวกเขาไม่จำเป็นต้องแทรกแซงการสู้รบระหว่างเผ่าพันธุ์อสูรทั้งสองฝูงอีก กลุ่มทั้งห้ารีบหนีออกจากบริเวณที่เต็มไปด้วยปัญหา แต่เพิ่งจะวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร พวกเขาก็พบว่าทรายสั่นไหวขณะที่แมงป่องเพลิงพิษนับไม่ถ้วนคลานออกมาจากพื้นทรายใกล้เคียง สายฟ้าสีเทามืดกระพริบต่อเนื่องขณะที่จิ้งจอกทรายเกรงภัยกำลังเคลื่อนไหว ดูเหมือนพวกมันกำลังเปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่! “เอ๊ะ เจียงเสี่ยววู แกแน่ใจเหรอว่าเมื่อกี้แกพยายามจะทำให้พวกมันสงบลง? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนทั้งสองฝูงตกลงกันที่จะเลือกเราเป็นเป้าหมายแรก?” เจ้าฉานหมิงกรีดร้อง จิ้งจอกทรายเกรงภัยและแมงป่องเพลิงพิษได้ไล่ตามพวกเขาทั้งหมด มันช่างเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย! “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกมันถึงสามัคคีกันอย่างกะทันหันแบบนั้น วิ่งไปเถอะ!” เจียงเสี่ยววูตะโกน โมฟันคอยดูแลด้านหลังของกลุ่ม เขาใช้เวทมนตร์ฟ้าผ่าเพื่อทำให้จิ้งจอกทรายเกรงภัยที่กำลังไล่ตามพวกเขาชะลอตัว ก่อนจะใช้เวทย์มนตร์เสื้อคลุมขุนผู้สูงส่งยามราตรีเพื่อย่องผ่านมวลดอกเลว เพื่อตามให้ทันคนอื่น ๆ โชคดีที่เวทมนตร์เงาของเขาเพิ่งสะท้านขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ มิฉะนั้นแล้ว เขาคงไม่สามารถเคลื่อนที่อย่างอิสระท่ามกลางหมู่อสูรได้! “เราเกือบจะถึงแล้ว!” “ถอยร่นไป!” โมฟันมองเห็นประกายแวววาวในดวงตาของเขา และทันทีทันใดเขาก็เรียกใช้พลังจากอวกาศรอบข้าง โจมตีจิ้งจอกทรายเกรงภัยสี่ตัวใกล้เคียง และส่งพวกมันกระเด็นไปไกล! “ฉันคิดว่าฉันเห็นนานอวี!” “ขอบคุณฟ้าดิน นี่มันเวลาถอยร่นแล้วนะโมฟัน อย่าพยายามต่อสู้กับเหล่าอสูรอีก!” เจ้าฉานหมิงเรียก จิ้งจอกทรายเกรงภัยและแมงป่องเพลิงพิษกำลังพยายามล้อมกลุ่มให้หมด หากพวกเขาไม่ถึงชายแดนของเขาวงกตทะเลทรายเร็ว ๆ นี้ พวกเขาจะติดกับอยู่ระหว่างเหล่าอสูร สมาชิกในกลุ่มได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบแล้ว ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องถอยร่นทันที! — สีของทรายบริสุทธิ์เป็นสีเหลืองทอง แสดงว่าพวกเขาได้ออกจากเขาวงกตทะเลทรายแล้ว กลุ่มเห็นนานอวีและแม่มดอีกสองสามคนยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ พวกแม่มดจ้องมองโมฟันและพรรคพวกขณะที่พวกเขาเดินเข้ามา แต่สีหน้าของพวกเขาก็ซีดเซียวลงทันทีเมื่อเห็นเผ่าพันธุ์อสูรทั้งสองฝูงตามหลังมากับกลุ่มหนุ่มสาวแม่มดเหล่านี้! นานอวีก็ตกใจเช่นกัน -คุณต้องพาพวกอสูรฝูงใหญ่แบบนี้มาด้วยจริง ๆ เหรอ ยิ่งกว่านั้น แต่ละตัวยังเป็นอสูรระดับนักรบอีกด้วย!- “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขาพูดไม่ใช่หรือว่าอสูรจะไม่มีวันละทิ้งเขตแดนของตน? ทำไมพวกเขาถึงยังไล่ตามเราทั้งที่เราออกจากเขาวงกตทะเลทรายแล้ว?” “วิ่งเร็ว ๆ!” ไม่มีใครเต็มใจต่อสู้ในสงครามที่ไร้ความหมาย พวกเขาหันกลับทันทีแล้วออกเดินหนี ซูเปอร์แมจิคัลเดวอนร่ายเวทมนตร์ลมเมื่อเขาตระหนักถึงสถานการณ์ ลมสีน้ำเงินเข้มพัดมาจากสี่ทิศและเปลี่ยนรูปร่างเป็นแพ ไม้พาย คนที่อยู่บนแพสามารถเดินทางหนีไปได้อย่างรวดเร็วแม้จะไม่ใช้เวทมนตร์เลย — แมงป่องเพลิงพิษและจิ้งจอกทรายเกรงภัยสุดท้ายก็หยุดไล่ตามเมื่อถูกทิ้งห่างออกไปไกลมากด้วยความช่วยเหลือของแพลม “เกิดอะไรขึ้น? แกก่อเรื่องวุ่นวายในเขาวงกตอีกแล้วเหรอ? จะไปยุ่งกับเผ่าพันธุ์อสูรฝูงเดียวก็ยังแย่อยู่แล้ว ยังมาแหย่สองเผ่าพันธุ์ให้โมโหอีก?” นานอวีบ่น “เราไม่ได้อยากทำหรอก แต่เราติดอยู่ตรงกลางของการสู้รบระหว่างเผ่าพันธุ์อสูรทั้งสองฝูง ทั้งหมดก็เพื่อจะไม่เสียตำแหน่ง หากคุณส่งสัญญาณมาช้ากว่านี้ เราคงตายไปแล้วที่นี่” เจียงอวี้พูดด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด “คุณไม่ได้หนีไปเลยเหรอ?” นานอวีตกใจ “ใช่ เราไม่ได้ย้ายไปไหนเลย แม้จะติดอยู่กลางพายุทรายหรือสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์” เดวอนที่นิ่งเงียบมาตลอดการเดินทางพูดขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากได้ยินการสนทนา “พวกคุณตัดสินใจถูกต้องแล้วที่ไม่ย้ายไปไหน ทางเดียวที่จะอยู่ในจุดที่ถูกต้องในเขาวงกตทะเลทรายคือการยืนนิ่งอยู่กับที่ หากไม่ใช่เช่นนั้น พวกคุณจะไม่สามารถเห็นสัญญาณจากภายนอกเขาวงกตทะเลทรายได้” กลุ่มคนทันทีเหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยววู โชคดีที่เจียงเสี่ยววูยืนกรานให้กลุ่มฟังเธอ พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ยินดีเชื่อใจกันและกันหลังจากได้ฟังคำอธิบายของซูเปอร์แมจิคัล มิฉะนั้นแล้ว พวกเขาอาจตายไปแล้วจริง ๆ! “คุณเจอปัญหาของพวกเขาบ้างไหม?” แม่มดซีเจียถาม “ฉันเห็นแต่เศษเต็นท์แตกกระจายเท่านั้น อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณหกกิโลเมตร ฉันจำไม่ได้ว่าเห็นอะไรอย่างอื่น” “ต้องมีที่อยู่ใกล้ ๆ แน่นอน เราจะดูแลตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณควรไปพักผ่อน แต่อยู่ใกล้ ๆ พวกเรา เผื่อเราต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” ซีเจียกล่าว ตราบใดที่ยังมีเบาะแสให้ตามหา ก็คงไม่เป็นไร ถ้าไม่มีเบาะแส การค้นหาผู้ใดคนหนึ่งในเขาวงกตทะเลทรายก็เหมือนตักเข็มออกจากมหาสมุทรลึก “ฉันหวังว่าพวกเขาจะยึดตำแหน่งเหมือนพวกคุณ” ซูเปอร์แมจิคัลเดวอนกล่าว “อ้อ ถ้าจะให้พูด คุณบอกว่าคุณเคยเจอพายุทรายด้วยใช่ไหม?” ซีเจียปรับแว่นและถามขณะที่ความคิดบางอย่างเพิ่งเกิดขึ้นในหัวของเธอ “ใช่ พายุทรายที่ปรากฏขึ้นมาเฉย ๆ…” “พายุทรายไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร ท้ายที่สุดแล้วสภาพอากาศที่นี่ก็รุนแรงเสมอ แต่ฉันอยากรู้ว่าอสูรที่นานอวีพูดถึงคืออะไร? ทำไมเธอถึงบอกว่าเธอเห็นดวงตาคู่หนึ่งในพายุทราย?” แม่มดสวมผ้าขาวบนศีรษะถาม