บทที่ 1031: ภูเขาไทแรนท์ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth เมล็ดระดับวิญญาณมีพลังแข็งแกร่งกว่าเมล็ดธรรมดาอย่างน้อยสองหรือสามเท่า ส่วนเมล็ดระดับจิตวิญญาณนั้นแรงกว่าตั้งแต่สี่ถึงหกเท่า! อาชารุยยะเคยบอกว่า ไทแรนท์ไรท์ฟอสล์มีพลังขยายคาถาไรท์นิ่งขึ้นถึงหกเท่า นั่นหมายความว่า มันแทบจะทรงพลังที่สุดในบรรดาเมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณเลยทีเดียว เมล็ดระดับจิตวิญญาณแต่ละชนิดก็มีระดับพลังแตกต่างกัน เมล็ดระดับจิตวิญญาณที่ไม่มีโดเมนและมีตัวคูณพลังถึงหกเท่า ราคาน่าจะอยู่ที่ราวแปดร้อยล้านยูโร ยังไม่ต้องพูดถึงว่า ไทแรนท์ไรท์นิ่งยังมีเอฟเฟกต์พิเศษอันทรงพลังอย่าง “แผลแฝดจากไทแรนท์” อีกด้วย นั่นย่อมเป็นหนึ่งในเมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณที่ดีที่สุดที่เขาจะหาได้ แค่ได้ยินคำพรรณนาของอาชารุยยะ เขาก็รู้สึกหัวใจเต้นระรัวขึ้นมาแล้ว โมแฟนเป็นคนที่เชื่อในคำว่า “ถ้าจะได้ต้องได้คุ้มเสีย” ยิ่งคิดว่าเมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณที่จะทุ่มเงินมหาศาลซื้อนี้ยังแพ้ทางใครไม่ได้ เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สะบายใจ “แล้วข้อมูลนี้คิดราคาเท่าไร?” โมแฟนเปลี่ยนโหมดเป็นคนจริงจัง เขาเชื่อว่าอาชารุยยะไม่มีเหตุผลที่จะโกหกเขา โดยเฉพาะหลังจากประสบการณ์ที่ได้พบกับดาร์กโซด์มาสเตอร์มาแล้ว ถ้าเธอยอมบอกความลับอย่างดาร์กคอนแทรกต์ เธอก็ไม่น่าจะมาล้อเล่นกับเรื่องเมล็ดระดับจิตวิญญาณ “ราคามันเท่ากับเมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณทั่วไปนั่นแหละ” อาชารุยยะตอบ “ไม่ใช่หรอกเหรอ…ราคามันแพงเกินไปไหม? แปดร้อยห้าสิบล้านยูโรสำหรับข้อมูลชิ้นเดียว แล้วยังไม่รับประกันว่าฉันจะได้มันมาจริงๆ ด้วย!” โมแฟนพูด อาชารุยยะสั่นศีรษะแล้วกล่าวว่า “ข้อมูลที่ฉันให้ไม่ได้บอกแค่ตำแหน่งที่ตั้งเท่านั้น ประการแรก ฉันรับประกันว่าไม่มีมนุษย์คนที่สามรู้เรื่องนี้ ประการที่สอง ถ้าคุณยอมจ่ายแปดร้อยห้าสิบล้านยูโร ฉันจะบอกวิธีการที่จะได้มันมาให้ละเอียดเหมือนคู่มือเกม ส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับคุณ” “งั้นให้ส่วนลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพราะฉันได้จ่ายเงินค่าพิซซ่านี้แล้วมั้ย?” โมแฟนพูด “ไม่มีส่วนลด เพราะฉันมั่นใจว่าข้อมูลของฉันมีเอกลักษณ์และคุ้มค่านั้น ยิ่งกว่านั้น พิซซ่าชิ้นนี้ก็ธรรมดาเท่านั้น” อาชารุยยะตอบพร้อมยิ้ม สง่างาม เย็นชา และขี้เกียจราวกับหมาจิ้งจอกขาวสูงศักดิ์ สายตาแวววาวแฝงความฉลาดแกมโกง “อย่าทำแบบนั้นสิ ความตระหนี่ของเธอกำลังจะทำลายภาพลักษณ์เทพธิดาในหัวใจฉัน” โมแฟนถอนใจพร้อมยิ้มขม “อ๋อ ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดกับฉันสูงส่งขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเสนออีกข้อเสนอให้” อาชารุยยะทำทีว่าพึ่งตัดสินใจเปลี่ยนใจ โมแฟนสนใจไทแรนท์ไรท์นิ่งมาก เขาจึงตื่นเต้นขึ้นมาทันทีที่อาชารุยยะเอ่ยถึง “มีบางสิ่งที่ฉันต้องทำบนภูเขาไทแรนท์ แต่ยังไม่ได้ทำ ฉันต้องการคนที่มีความสามารถมาช่วยฉัน ถ้าคุณช่วยฉันเอามันมา ฉันก็จะช่วยให้คุณได้ไทแรนท์ไรท์นิ่งเช่นกัน” อาชารุยยะกล่าว “ไม่มีปัญหา การช่วยเหลือกันเป็นเรื่องของเพื่อน” โมแฟนยิ้ม “ไปเอาเงินคืนจากเจ้าโจวหย่วนเชี่ยน แล้วโอนเข้าบัตรนี้” อาชารุยยะยิ้มและหยิบบัตรขึ้นมา สีหน้าของโมแฟนแข็งตึง “ทำไมฉันต้องโอนเงินให้เธออีก? เธอไม่ได้บอกว่าจะช่วยฉันหรอกหรือ?” “ข้อเสนอนี้มันเหมือนชุดรวมกัน คุณต้องจ่ายค่าข้อมูล แต่ฉันจะช่วยจัดการให้ได้ไทแรนท์ไรท์นิ่ง” อาชารุยยะกล่าว “แต่ฉันก็กำลังช่วยเธอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” โมแฟนถาม “ฉันจ้างคนอื่นทำแทนได้!” อาชารุยยะยิ้มแย้มดั่งจิ้งจอกแกมโกง “…” โมแฟนรู้สึกว่าตนเองตาบอดไปก่อนหน้านี้ เขาเคยรู้สึกว่าเย่เหมิ่อะเจ๋อมีพลังศักดิ์สิทธิ์เหนือโลกตอนเจอกันครั้งแรกหรือเปล่าล่ะ? โมแฟนมองไปที่พิซซ่าที่เหลือเพียงไม่กี่ชิ้น แล้วก็เงียบงันอีกครั้ง เธอกินไปหลายชิ้นโดยที่รสชาติก็ธรรมดา แล้วทำไมไม่อ้วนขึ้นมาซักทีล่ะ? “ขอนึกดูก่อน” โมแฟนดื่มคอกเทลคำหนึ่ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนเมื่อก่อน โมแฟนสนใจไทแรนท์ไรท์นิ่งมาก เพราะมันคุ้มค่ากว่าสิ่งที่จะได้จากการประมูล ปัญหาเดียวคือเงื่อนไขที่อาชารุยยะให้มาดูเหมือนจะไม่น่าเชื่อถือ เขาเอาเงินก้อนโตที่หามาด้วยหยาดเหงื่อสิบปีมาเสี่ยงไม่ได้แค่เพราะเธอดูสวย แต่พอคิดถึงดาร์กโซด์มาสเตอร์ เขาก็เริ่มอยากเชื่อว่าอาชารุยยะไม่ได้หลอกลวงเขา นอกจากนี้ถ้าอาชารุยยะเป็นคนโกง เจ้าโจวหย่วนเชี่ยนคงไม่เสียเวลารับเธอเป็นการส่วนตัว เมื่อกี้เขายังบอกว่านาทีของเขามีค่าร้อยล้านยูโรเลย อาชารุยยะไม่สนความรู้สึกซับซ้อนของโมแฟนในตอนนี้ เธอค่อยๆ จิบเครื่องดื่มแช่เย็นที่มีแอลกอฮอล์น้อยนิด ริมฝีปากสีแดงเซ็กซี่ของเธอยังส่งเสียงครางแผ่วเบาจากความเคลิบเคลิ้ม โดยเฉพาะตอนที่โมแฟนได้ยินเสียงหายใจของเธอเร่งขึ้น จนทำให้เขาอยากกระโจนเข้าครอบครองและให้เงินที่หามาทั้งชีวิต เสน่ห์ของผู้หญิงคนนี้สูงลิบ เธอต่างจากหมู่นิงเสวือที่เย็นชาจนถึงกระดูก เธอดูเป็นมิตร แต่ก็เข้าไม่ถึง ขณะที่โมแฟนกำลังตริตรอง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเจ้าเจาหวาน “โมแฟน พี่ชายฉันเช็กรายการประมูลของเดือนหน้าแล้ว แต่ไม่พบเมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณแม้แต่เมล็ดเดียว เขาหาบางอย่างที่เป็นธาตุอื่น คุณสนใจมั้ย?” เจ้าเจาหวานถาม “ไม่ได้เหรอ? ไม่ได้บอกว่าที่นี่จะได้ทุกอย่างที่ต้องการหรือ?” โมแฟนประท้วง “ใครจะรู้ ธาตุดำและธาตุขาวมีเมล็ดระดับจิตวิญญาณ แต่ไม่มีของธาตุไรท์นิ่งเลย อยากรอเดือนหน้า หรือจะหาแถวอื่น?” เจ้าเจาหวานถาม “ถือวันๆ ไม่มีเลย คงยากหน่อยที่จะได้จากที่อื่น” “ใช่เลย เมล็ดไรท์นิ่งระดับจิตวิญญาณหายากอยู่แล้ว ถ้าตลาดขาดแคลน ราคาอาจพุ่งขึ้นอีก” เจ้าเจาหวานกล่าว “งั้นฉันว่าจะเอาเงินคืนมาก่อนดีกว่า” โมแฟนพูด “อื้ม ฉันเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว ระหว่างนี้ คุณสังเกตเห็นคนแปลกหน้าในทางเดินยาวหรือเปล่า?” เจ้าเจาหวานถาม “คนแปลกหน้า? ไม่น่าสิ ทำไม?” โมแฟนถาม “ระบบเตือนภัยดังขึ้น เหมือนมีคนจะขโมยอะไรสักอย่าง แต่พวกยามตรวจแล้วไม่พบอะไรหายไป อาจเป็นการลองผิดลองถูก” “อ๋อ ครับ” — โมแฟนวางสายแล้วเหลือบมองไปที่อาชารุยยะที่หลับตาอยู่ โมแฟนสงสัยในเหตุการณ์ที่เจ้าเจาหวานบอก เขากับอาชารุยยะไม่ใช่คนเดียวในทางเดินหรือ? เธอบอกว่ามีธุระอะไรบางอย่าง แล้วเธอจะไปขโมยของหรือ? โมแฟนสั่นศีรษะรีบๆ คงจะเป็นคนอื่นแน่ เธอไม่มีเหตุผลที่จะขโมยของที่จัดแสดงในทางเดิน เพราะของพวกนั้นมีแต่ค่าทางประวัติศาสตร์ ยากมากที่จะขายได้ราคาดีในตลาด “ตัดสินใจหรือยัง?” อาชารุยยะลืมตา ขนตาที่ยาวและห้อยปลายเล็กน้อยแวววาว โมแฟนหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “คุณรับประกันได้มั้ยว่าฉันจะได้ไทแรนท์ไรท์นิ่ง?” โมแฟนถาม “ไม่ได้หรอก ย่อมมีโอกาสเกิดอุบัติเหตุ แต่ฉันจะพยายามเต็มที่” อาชารุยยะตอบ “เมื่อไหร่เราจะออกเดินทาง?” โมแฟนถาม “ก็ต่อเมื่อคุณโอนเงินให้ฉันเรียบร้อย” อาชารุยยะกล่าว “ดี งั้นฉันจะแช่เงินไว้ก่อน เผื่อคุณจะหลอกฉัน” โมแฟนพูดอย่างหนักแน่น “ได้เลย” — ภูเขาไทแรนท์ตั้งอยู่ที่อิตาลี ตั้งชื่อตามจักรพรรดิองค์หนึ่งของอิตาลีในสมัยโบราณ มีระยะทางไกลจากเวนิซ ทีมชาติกำลังวางแผนจะพักอยู่ที่เวนิซจนถึงพิธีเปิดการแข่งขันเวิลด์คอลเลจทัวร์นาเมนต์ สมาชิกคนอื่นๆ ก็ฝึกซ้อมอย่างหนักที่เวนิซ และเนื่องจากมีการประมูลหลายงานที่เวนิซ กลุ่มผู้สนับสนุนสมาชิกต่างๆ จึงเริ่มจ่ายเงินมหาศาลเพื่อแย่งชิงทรัพยากรให้ผู้แข่งขันของตน โมแฟนจะต้องออกจากทีมไปช่วงหนึ่ง เขาคิดจะบอกหมู่นิงเสวก่อนออกเดินทาง แต่เธอได้เข้าสู่ช่วงชำแหละตัวเองแล้ว โมแฟนจึงไม่มีโอกาสได้พบเธอ หมู่นิงเสว่าตั้งใจแข่งขันเวิลด์คอลเลจทัวร์นาเมนต์ครั้งนี้รุนแรงกว่าเขา เพราะนี่คือโอกาสดีที่สุดที่เธอจะพิสูจน์มูลค่าของตัวเอง ตั้งแต่หมู่นิงเสว่ากลับมาจากเขาฉีซาน ความแข็งแกร่งของเธอพัฒนาขึ้นด้วยความบ้าคลั่ง นอกจากนี้เธอยังตื่นขึ้นมาซึ่งธาตุที่สาม แต่โมแฟนยังไม่เคยเห็นธาตุนั้น ไม่รู้ว่าเธอไม่มีเวลาฝึก หรือเธอเก็บไว้เป็นไพ่ท์เด็ด คงเจอของดีบนเขา ฉีซานแน่ๆ โมแฟนคิด — ทั้งคู่ออกเดินทางสู่ภูเขาไทแรนท์หลังจากออกจากเวนิซ ก่อนออกเดินทาง โมแฟนขอให้หลิงหลิงสืบค้นข้อมูลที่นั่น หลิงหลิงบอกว่านักล่าเก่าบางคนกล่าวถึงว่าภูเขาไทแรนท์มีความผิดปกติของธาตุไรท์นิ่ง และมีการลงประกาศหานเมล็ดไรท์นิ่งบนภูเขาไทแรนท์มากมาย แต่จนถึงตอนนี้ ไม่มีใครพบหลักฐานใดๆ ของเมล็ดไรท์นิ่งบนภูเขาที่กว้างใหญ่นี้เลย โมแฟนจึงมั่นใจว่าอาชารุยยะไม่ได้โกหกเขา เพราะนักล่าผู้มีประสบการณ์จำนวนมากเชื่อว่าภูเขาไทแรนท์มีเมล็ดระดับจิตวิญญาณที่ทรงพลัง! ตอนแรกโมแฟนคิดว่าอาชารุยยะจะพาลูกน้องมาบ้าง แต่ปรากฏว่ามีเพียงเธอคนเดียว โมแฟนประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้กล้าออกผจญภัยด้วยตัวเอง เธอกำลังเดินทางกับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันเพียงสองครั้ง เขาดูเหมือนไม่มีพิษภัยขนาดนั้นเลยหรือ? อาชารุยยะเป็นผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้ จะไม่กลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอในป่าเปลี่ยวหรือ? ทุกส่วนในร่างกายของเธอบอกให้เขากระทำผิด! “คุณไว้ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ?” โมแฟนพูดด้วยความประหลาดใจ “แล้วคุณจะทำอะไรฉันรึเปล่า?” อาชารุยยะถาม “ผู้ชายมักจะควบคุมตัวเองได้ยาก” โมแฟนตอบ “ไม่เป็นไร การเกิดเหตุการณ์แบบนั้นมักจะเกิดขึ้นเมื่อผู้ชายแข็งแกร่งกว่าผู้หญิงเท่านั้น” อาชารุยยะกล่าวด้วยความสงบ “งั้นคุณก็หมายความว่าฉันอ่อนแอกว่าคุณ?” โมแฟนถามเพิ่ม “ใช่เลย” อาชารุยยะยักยิ้ม โมแฟนถูกยั่วให้ฟืนละลายขึ้นมาทันที! **freewebnovel.com** —นี่มันอะไรกัน? เธอกำลังบอกว่าฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธองั้นเหรอ?— เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนรุ่นราวคราวเดียวกันสักกี่คนที่จะสู้กับเขาได้ ยิ่งอาชารุยยะดูยังเด็กกว่าเขาอีก เธอมีความมั่นใจแค่ไหนถึงได้พูดว่าเขาไม่อาจสู้กับเธอได้? เขาไม่อาจยอมรับมันได้ นี่เรื่องของศักดิ์ศรี! ถ้าผู้ชายจิตทรามอย่างเขาล้มเหลวในการทำหน้าที่ในสถานที่ห่างไกลและไม่มีคนช่วยเหลือเป้าหมายของเขา ยังจะดีกว่าที่จะตายไปแทนเพื่อไม่อับอาย!